Foto bij 29.

Wauw, 50 kudo's al! Echt heel erg bedankt, had dit niet verwacht toen ik begon met schrijven.
Fijne zondag allemaal!(K)




"Kom binnen," hoort ze de stem van haar docente als ze aanklopt.
Onhandig manoeuvreert ze zich met haar krukken door de deuropening.
"Ah, Lana! Sorry, ik had de deur even voor je open moeten doen." Mevrouw Van Zuilen staat op vanachter haar computer en loopt snel naar haar toe. Het is een energieke vrouw van achter in de dertig, die een zwarte broek met een zacht stofje en wijde pijpen, een oversized trui en sneakers draagt.
"Maakt niet uit, het lukt wel."
"Wat goed om je weer te zien! We hebben je gemist in de lessen. Kom, ga zitten. Hoe gaat het met je?"
"Redelijk. Al kan ik eerlijk gezegd niet wachten tot het gips eraf mag," zegt Lana, terwijl ze zich in een stoel laat zakken.
"Nee, dat snap ik. Heb je genoeg dingen om je bezig te houden in de tussentijd?"
"Dat gaat wel. Ik lees veel, en ik kijk series. Maar ik ben ook nog echt moe steeds, dus ik slaap ook meestal even 's middags."
"Ja, zo'n auto-ongeluk kan enorm veel impact hebben... Mijn tante had er ook lang last van, want die..." Maar voordat Lana kan horen wat er met de ongelukkige tante aan de hand was, gaat de deur van de kantoorruimte weer open. In plaats van meneer Driessen ziet ze echter het strenge gezicht van de directrice, mevrouw Crawley, verschijnen.
"Goedemiddag Lana," begroet de vrouw haar. "Dag Cora," knikt ze in de richting van mevrouw Van Zuilen.
Lana probeert onzeker op te staan om haar een hand te geven, want ze heeft nog nooit eerder met de directrice gepraat. Haar reputatie en haar ijskoude uitspraken zijn echter alom bekend.
"Nee meisje, blijf maar zitten. Meneer Driessen kan helaas niet komen, dus neem ik zijn plek in. Goed, zullen we maar meteen beginnen?" zegt mevrouw Crawley, terwijl ze ook aan de tafel komt zitten. Met haar blauwe ogen en steile, grijze bob maakt ze de indruk van iemand die niet om zaken heen draait.
"Wat heeft de arts je verteld over je herstel, Lana?"
"Eehm, nou, het gips moet er nog negen weken om blijven," begint ze.
"Okee. Het is nu eind oktober, dus dat betekent dat het er begin januari af kan. En dan?"
"Daarna moet ik het gaan opbouwen met de fysiotherapeut."
"Dat snap ik. Maar zul je alles weer met je enkel kunnen doen? Volledige bewegingsvrijheid hebben?"
"Eehm..." Lana slikt. "Dat weet ik nog niet. Dat kon de arts niet zeggen."
"Heb je er niet naar gevraagd en gezegd dat dat voor jou heel wezenlijke informatie is? Dat je carrière ervan afhangt?" Mevrouw Van Zuilen wil er tussendoor komen, maar mevrouw Crawley heft haar hand op ten teken dat ze haar mond moet houden. Lana's hart klopt snel en haar mond voelt droog aan.
"Jawel... Maar de arts kon het nog niet zeggen. Het... het is een gecompliceerde breuk. Ze hebben het met pinnen gezet."
"Kijk, dat is ook belangrijke informatie. Dus je moet nogmaals geopereerd worden om die pinnen te verwijderen?"
Opgelucht dat ze eindelijk een duidelijk antwoord kan geven, antwoordt Lana snel: "Nee, dat hoeft alleen als ik er last van heb. En dat wordt pas duidelijk als ik bij de fysio ben."
"Okee. Ten eerste: zoals je weet, zijn blessures voor dansers altijd een ramp. Je enkel zal, ook bij volledig herstel, altijd je zwakke plek blijven. Het is mogelijk dat je door dansgezelschappen afgewezen wordt om deze reden. Goed, laten we van het meest positieve geval uitgaan, namelijk dat je volledige bewegingsvrijheid terugkrijgt. Als dat niet zo is, is het namelijk direct het einde van je danscarrière." Lana krijgt het plotseling ijskoud en ze voelt al het bloed uit haar gezicht wegtrekken. Ze dwingt zichzelf echter om te blijven luisteren.
"Maargoed. Begin januari dus... Ik zal eerlijk met je zijn, Lana. Je bent heel getalenteerd. Je was één van de meest veelbelovende danseressen van je jaar. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik schrok van het nieuws van je ongeluk. Maar je zult begrijpen dat ik hier een dansschool run, en dat men een zeker niveau verwacht van de dansers die aan deze school afstuderen. Eventuele blessures kunnen niets afdoen aan dit niveau. Als je weer terugkomt, zul je dus dubbel zo hard - wat zeg ik, drie keer zo hard - moeten werken om je achterstand in te halen. In juli zijn de examens die bepalen of je over mag naar het volgende jaar en daar zul je gewoon aan mee moeten doen. We kunnen geen uitzondering voor je maken, ook niet als je een paar maanden gemist hebt. En mocht je zakken, wat ik uiteraard niet hoop, dan weet je wat dat betekent. Dan moet je je opleiding op deze school beëindigen."
Lana hoort het wel, maar de informatie dringt niet tot haar door. Ze heeft het gevoel alsof dit iemand anders overkomt, dat zij het niet zelf is die hier in deze ruimte zit, met haar docente en de directrice.
"Maar mevrouw Crawley," begint mevrouw Van Zuilen, "als Lana in januari begint met fysiotherapie, kan ze toch nooit op hetzelfde niveau examen doen in juli? Ze heeft dan vier maanden gemist. Kan ze in het ergste geval het jaar niet overdoen?"
"Cora, je weet dat jaren niet worden gedoubleerd op deze school," zegt mevrouw Crawley, terwijl ze haar blik op het gezicht van Lana's docente laat rusten. Ze knijpt haar ogen een beetje samen, alsof ze zich afvraagt waarom mevrouw Van Zuilen zoiets raars voor zou stellen. Het is even stil en ze lijkt na te denken. "Maargoed, ik begrijp dat dit ongeluk geen standaardblessure is," gaat ze dan verder. "Die beslissing, of je het jaar eventueel over zou kunnen doen, kunnen we in dit geval misschien laten afhangen van het resultaat van je examens. Maar reken nergens op," richt ze zich weer tot Lana. "De danswereld is hard en hoe eerder je daaraan gewend raakt, hoe beter. We pamperen jullie hier op school niet, zodat jullie goed voorbereid zijn op het echte leven straks. Goed, heb je nog vragen?"
Lana kan niets uitbrengen en schudt daarom haar hoofd.
"Dan wil ik je graag bedanken voor je komst en dan zien we je in januari weer. Een voorspoedig herstel gewenst."
"B-bedankt," stamelt Lana, terwijl ze onhandig overeind komt en op haar krukken richting de deur loopt.
Mevrouw Van Zuilen staat snel op om de deur open te doen en vangt haar blik. Vol medeleven kijkt ze haar aan en fluistert "sterkte!" terwijl ze de deur voor haar openhoudt. Lana is haar dankbaar, maar kan alleen een klein glimlachje opbrengen. Het lijkt alsof mevrouw Van Zuilen nog meer wil zeggen, maar daar krijgt ze de kans niet voor.
"Zo zonde, ze had zo'n prachtige carrière voor zich," hoort ze de stem van de directrice achter zich.
"Misschien herstelt ze weer helemaal," hoort ze mevrouw Van Zuilen ertegenin gaan, vlak voordat de deur dichtvalt, waardoor Lana de rest niet meer kan verstaan.

Als ze alleen buiten op de gang staat, haalt ze heel diep adem. Trillend pakt ze haar telefoon uit haar zak en belt haar moeder.
"Hoi mam, kun je me weer komen halen? Ik vertel het zo wel. Ja, tot straks!"
Lamgeslagen hinkt ze naar de lift en drukt op het knopje. Verschillende emoties razen door haar lichaam, maar boven alles voelt ze zich verloren. Wat ze ook had verwacht van het gesprek, dit niet in elk geval. Dansen betekent alles voor haar en natuurlijk wist ze dat haar herstel een tijd zou duren, maar dat de kans zo groot is dat ze nooit meer terug kan komen op school had ze niet gedacht. Terwijl ze met de lift naar beneden gaat, kijkt ze in de spiegel. Ze schrikt van hoe bleek ze is, maar boven alles valt haar lege blik haar op. Terwijl ze van binnen niet weet welke emotie de bovenhand zal krijgen, lijkt ze van buiten een pop zonder gevoelens. Als ze even later het plein over hinkt, ziet ze de auto al staan. Haar moeder stapt uit en houdt de deur voor haar open.
"Hee meis, hoe was het?" vraagt ze.
En dan barst Lana in tranen uit.

Reacties (2)

  • ixlovexyoux

    Ik vind dit echt een goed en leuk verhaal:)

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Wat lief! Dankjewel <3

      1 jaar geleden
  • Luckey

    De wereld is idd hard maar dat mens heeft Bergens gevoel voor
    Als ze de been Brak door te vallen oké dan snap ik der maar nu niet!
    Een fucking ongeluk is niet te vergelijken!

    Heb medelijden met Lana !!
    Dir is zo niet eerlijk!!
    Bel je vriendje maar! Misschien kan die ken helpen met je herstel!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen