Het was een dag in het weekend. Ik zat onderhand in mijn tweede jaar van de middelbare op een tweetalige school. Het was vreselijk zwaar voor mij, want een ruzie had de halve school zijn rug naar mij laten keren. Een ruzie die eigenlijk niet bestond, niet echt... iets betekende. Projecten slopen echte vriendschappen. Je denkt iemand te kennen, maar toch niet.
Vandaag had ik afgesproken met een vrij nieuwe vriendin die ik eind vorig jaar had ontmoet. Ik kende haar nog niet door en door, maar onze kleur haar en interesses brachten ons samen. We hebben altijd ontzettend veel pret, zeker omdat ik ontzettend verliefd ben op een jongen in mijn klas; Tim. Hij huppelde eens door de klas en pas toen merkte ik hem op, aangezien ik eigenlijk alleen maar naar het bord staar en notities maak en het me eigenlijk niet meer zo interesseerde wie er in mijn klas zat. Ik had mijn beste vriend, dat is alles wat ik nodig had en zo zat ik wel goed.

Gelijk vond ik hem leuk en juist omdat ik dat niet wilde werd het erger. Mijn vrienden noemden hem altijd 'Tegenwoordige Tijd' of een andere domme bijnaam die we voor hem verzonnen hadden. Waar Tegenwoordige Tijd vandaan komt? Tim's achternaam begint met een T, een alliteratie dus. T.T, de Tegenwoordige Tijd. Tè stom. Ik weet tot de dag van vandaag niet of Tim wist dat mijn vrienden hem bedoelde als hij langs liep. "Teddy! Teddy! Tegenwoordige Tijd! Tegenwoordige Tijd!" Vaak raakte ik op dat soort momenten kortademig en verstopte ik me achter een muurtje of een menselijk schild. Ik had absoluut niet de moed om Tim te benaderen. Ik had hem nooit gesproken... over mensen spreken gesproken, zijn vader wel. Zijn vader was mijn buurman een huis geleden. Hij had een hele grote zwart witte Deense Dog waarmee mijn hond altijd speelde. Het was een charmante man en mijn moeder was dol op hem en ik op de hond. Die wilde ik wel hebben. Pas toen ik weer verhuisde kwam ik erachter dat ik al die tijd sprak met de vader van Tim. Dat ik hem had kunnen gebruiken om een relatie te bouwen met Tim. Lekker dan.
Terug naar Lulu. Lulu wist er een potje van te maken. Zij kraakte Tim met smart af en speelde met haar korte haren als ze hem weer zag. Tijd om eens lekker te jennen! Geweldig toch? Teddy ontmaskeren. Ohhh, Tegenwoordige Tijd!

De bel ging en ik haastte me naar de deur. Lulu had een verdachte grijns op haar gezicht en ik begroette haar 'vriendelijk.'
"Nee, ik hoef geen verhaal over de lieve heer, opzouten."
Lulu lachte. "Muts. Ik kom helemaal uit Hilversum. " Binnen enkele seconden had ze haar schoenen uitgedaan en begon ze een verhaal over wat Noa wel allemaal niet had uitgespookt. Dan ineens stopte ze eventjes alsof ze wat vergat.

"-Oh ja, ik heb Tim er trouwens van verteld." de ogen van mijn goede vriendin glinsterden. Daarna stapte ze langs me naar binnen alsof er niets aan de hand was. Ik kleurde spierwit en draaide me half versteend om. "Wat heb je gedaan?"
"Komaan...!" Lulu rolde ongeduldig met haar ogen. "Je bent al zo lang verliefd en zo wordt het echt niets. Nu hij het weet is het beter voor je."
Ik haalde mijn hand paniekerig door mijn haren. Oh, God, oh God... een verhaal over de lieve heer had ik liever gehoord dat dit. Er kwam een ontzettende kortsluiting in mijn hoofd.

"Wat zei hij?" Lulu bekeek me suf. "Tsja, we hadden hem 'geprankcalled' en hij zei niet zoveel terug. Iets van 'oké', ofzo. Daarna heb ik snel opgehangen."
Tijdens haar verhaal had ik mijn gezicht al in mijn handen bedekt. Even werd ik niet lekker en zuchtte ik. Mijn kans met Tim bestond al minimaal en nu was het weg. Dat was echt een gênante manier voor een onthulling. Het enige waaraan ik kon denken was de hoop dat Tim het niet zou geloven. Dat hij het 'bs' zou vinden aangezien het van Lulu was gekomen. Daarna ging ik rustig zitten op een stoel aan de tafel. Dit was best een klapper voor de eerste tien minuten dat Lulu aanwezig was.
"Niet meer doen. " had ik waarschijnlijk uiteindelijk gezegd, want Lulu had gereageerd met het feit dat hij het niet zou geloven. Ik was flink rood geworden. Mijn crush wist dat ik bestond en hem leuk vond, misschien....

Die verheerlijkte droom werd algauw duidelijk gewist. Ik had om Tim een cadeau te geven een schilderij voor hem gemaakt. Ook om in contact te komen met hem. Ik had hem geschilderd van een vage foto op een klein canvas die ik van hem gekregen had met de smoes dat ik wilde oefenen met schilderen. Bloed, zweet en vooral veel tranen zat er in dat werk. Ik heb staan huilen omdat de verf steeds niet mee werkte en dat het constants niet goed genoeg was. Dan was hij weer roze, dan gleed de verf als lijntjes over het doek en dan was er weer een oog iets schever. Ik raakte compleet van slag en toen ik het af was brachten mijn vader en ik het naar zijn huis met een zoet briefje erbij.

"Super mooi teddy!"

Dat was het. Daar deed ik het voor. Via de chat was het en dat was alles. Op school liep hij nog voorbij me en hadden we nog steeds geen contact. Mijn hoop verdween, verdween en verdween. Mijn liefde belandde na verloop van tijd weer terug bij mijn hobby’s en huisdieren.
Later die dag ging Lulu naar huis. Ik was nog steeds van slag. Die jongen was op dat moment het enige waarvan ik ondersteboven was en het was allemaal eigenlijk al afgelopen. Het is niet erg, want het was toch nooit een goed koppel geweest, maar toch brengt zo'n figuur zonder iets te doen een hoop gekkigheid in je leven. Verliefd zijn, wat een moeilijke ervaring weer.

Momenteel is Tegenwoordige Tijd verandert naar Verleden Tijd, alleen als je dat wil horen moet je nog even doorbijten met mijn verhaal. Kan je het nog aan?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen