Foto bij Scar 119

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
En terwijl ik daar in bed ligt, en naar haar slapende gezicht kijk, lijkt er iets op te zwellen in mijn borstkas. En opeens weet ik het. Het besef dreunt door mijn botten en zwemt door mijn bloed. De zekerheid ervan is zo intens dat mijn handen bijna trillen wanneer ik een plukje haar wegstrijk achter haar oor. Ik heb nog nooit zoiets zo ontzettend zeker geweten.
Dit is de vrouw waar ik mee wil trouwen.

Heel voorzichtig, zodat ik Paige niet wakker maak, laat ik me uit bed glijden. Ik trek snel een onderbroek, pyjamabroek en shirt aan. Ik pak mijn mobiel en stilletjes de slaapkamer uit, naar de woonkamer, waar ik me op de bank laat neerploffen.
Na vijf keer overgaan wordt er opgenomen.
'Hallo?' klinkt Haileys vermoeide stem aan de andere kant van de telefoon.
'Ik wil met Paige trouwen,' zeg ik.
'Nathan?' Ze klinkt gelijk een heel stuk wakkerder. 'Sorry. Zeg dat eens opnieuw...?'
'Ik wil met Paige trouwen,' herhaal ik.
'Jullie gaan trouwen?!' roept ze uit. Het enthousiasme is in haar stem te horen, waarschijnlijk omdat de kans groot is dat zij bruidsmeisje zal worden.
'Nee,' zeg ik. 'Nee, ik wil met haar trouwen. Ik heb geen aanzoek gedaan.'
Er klinkt een korte stilte, gevolgd door een half onverstaanbaar gesprek tussen Marco en haar waarin ze waarschijnlijk uitlegt wat er aan de hand is, voor zover ze het begrijpt.
'Oké,' zegt ze dan weer in de telefoon. 'Maar waarom vertel je me dit zo laat in de avond?'
Stilte. Ik heb oprecht geen idee. Heel hard heb ik er niet over nagedacht.
'Ik wilde het je gewoon vertellen.'
'Waarom? Ben je bang dat je het anders vergeet?' vraagt ze cynisch. Daarna wordt haar stem iets zachter. 'Nee, serieus, ik ben echt blij voor je. Ik gun je alle liefde die Paige je maar kan geven en andersom, maar... Wat wil je? Wil je dat Marco en ik de komende week met je een ring gaan uitzoeken of zo? Dat kan best.'
'Nee,' antwoord ik. 'Nee, ik ga haar niet ten huwelijk vragen.'
Doodse stilte. Dan hoor ik dat Hailey ergens op een bank of op het bed neerploft.
'Oké, wat? Het spijt me, maar dit geniale denkniveau behaal ik niet helemaal. Leg het eens uit,' zegt ze. 'Je staat op speaker, trouwens, dus Marco luistert even mee naar je glansrijke meesterplan.'
'Hi, Nathan,' zegt Marco. 'Je doet raar.'
'Hi, Marco,' zeg ik. 'Dat weet ik.'
'Oké, mooi. Leg eens uit: wat voor raars ga je doen?' vraagt Hailey.
Ik ga even verzitten op de bank en werp een schuine blik op de slaapkamerdeur. Paige sliep best diep, dus ik denk niet dat ze wakker zal worden van mijn gepraat, maar toch demp ik mijn stem een beetje.
‘Kijk, als ik haar nu ten huwelijk zou vragen, zou ze nee zeggen,’ leg ik uit.
‘Waarom denk je dat?’ vraagt Harley verontwaardigd. ‘Ik bedoel... Het is zo duidelijk dat Paige niets liever wil dan een leven met jou. Hoe kun je dat niet zien?’
‘Kijk, ik weet dat ze van me houdt en zo. Dat zie ik ook wel. Maar als ik haar ten huwelijk zou vragen, zou ze nee zeggen, zelfs als ze wel ja zou willen zeggen. Ze denkt nog steeds dat ze een blok aan mijn been is, of dat ik me ooit zal bedenken. Ze gelooft niet dat ze goed genoeg voor me is.’
Hailey lijkt er even over na te denken.
‘Ja, oké. Daar kan je nog wel eens gelijk in hebben,' geeft ze dan toe.
'Ja, precies. Ik zit gewoon vol goede ideeën. Dat weet je toch?' zeg ik. 'In ieder geval; ik ga haar nog niet ten huwelijk vragen. Waarschijnlijk is het beter als we eerst nog gewoon alles zo laten en uiteindelijk samen gaan wonen en dan pas ga ik een aanzoek doen.'
Marco lacht schamper. 'Het klinkt alsof je het al helemaal uitgedacht hebt.'
'Onze hond zal een halsband hebben met zijn naam erop op zo'n metaal botje en hij mag eigenlijk niet op de bank, maar soms laten we hem toch bij ons komen liggen,' vertel ik, waarmee ik eigenlijk al alles zeg wat gezegd moet worden.
'Ja, fantastisch,' zegt Hailey, die duidelijk haar lachen in probeert te houden. 'En heb je ook al een voorstelling gemaakt van jullie huwelijksnacht?'
Ik kan een grijns niet onderdrukken. 'Dat is tussen mij en Paige.'
Hailey stoot een droog lachje uit. 'Dat is tussen jou en je rechterhand, zul je bedoelen. Uit al die tijd dat Paige nog niet klaar was om seks te hebben en je het maar met je fantasieën moest doen.'
Ik maak een vaag, onduidelijk geluidje in een hoop ermee weg te komen, maar ik heb zo het vermoeden dat Hailey heel goed doorheeft dat het in ieder geval geen volmondige ontkenning is.
'Hoe komt het dat je het ineens zo zeker weet? Wat is er gebeurd?' vraagt Hailey dan, bijna bezorgd.
Ik haal mijn schouders op, ook al ben ik aan het bellen en kunnen ze het niet zien.
'Niks, eigenlijk,' antwoord ik. 'Ik... Ik lag gewoon in bed met Paige en ze lag zo tegen me aan en ze was al aan het slapen en toen keek ik naar haar en toen... toen wist ik het gewoon, weet je wel?'
Ik hoor Hailey een bijna piepend geluidje maken dat me doet denken aan fans die Justin Bieber ontmoeten.
'Oké, dat is echt heel schattig,' jubelt ze. Dan valt ze opeens stil en vraagt ze, van het een op het andere moment weer bloedserieus: 'Marco, wanneer besloot jij eigenlijk dat ik de ware was?'
Hij heeft het mij toevallig al een keer verteld, en het is op een bepaalde manier best wel schattig, maar ik zeg niks, want ik weet dat hij heel erg gaat stotteren in zijn poging om het uit te leggen.
'Ik... Eh... Oké, het is misschien niet héél romantisch, maar...' sputtert hij. 'Het was toen die avond - nacht, eigenlijk - dat we naar dat concert gingen, een paar weken voor ik je ten huwelijk vroeg. Toen... Uh... Weet je nog dat we na het concert naar de McDonalds gingen om half drie 's nachts?'
Ik hoor de glimlach in haar stem wanneer zegt: 'Ja. Ja, ik herinner het me nog.'
'Nou, het was op het moment dat je net bezig was met frietjes in je mond duwen terwijl je je hap big mac nog niet eens helemaal had doorgeslikt en toen zei je iets over het concert of zo en ik kon het maar half verstaan omdat je mond vol zat en... ik weet het niet... ik was er opeens heel zeker van dat ik wilde dat dat de rest van mijn leven zou zijn. Dat jij de rest van mijn leven zou zijn.'
Hailey lacht even, half vertederd en half verbaasd.
'Wat heb jij voor rare obsessie met ik die aan het eten is? De eerste keer dat je zei dat je van me hield was toen ik mijn gezicht vol aan het stampen was met spaghetti en mijn hele kin onder de bolognese saus zat,' stoot Hailey uit.
'Nou... Je... Je ziet er gewoon heel lief uit wanneer je jezelf bent,' hoor ik hem sputteren, zo zachtjes dat het bijna onverstaanbaar is.
Ik kan een glimlach niet onderdrukken, want het is nu eenmaal zo duidelijk dat hij nog steeds zo smoorverliefd op haar is. Ik hoop dat ik de rest van mijn leven ook zo tot over mijn oren verliefd op Paige kan zijn. Ik vermoed dat het me wel gaat lukken. Eigenlijk weet ik het zeker.
'Nou, het is ware liefde,' zeg ik cynisch. 'Kunnen we het nou weer over mijn probleem hebben?'
Hailey maakt een ontevreden geluid. 'Probleem? Wat is je probleem, precies?'
Ik ben even stil. Ja, wat is mijn probleem?
'Hoe...' Ik aarzel, mijn stem ineens een stuk kwetsbaarder dan voorheen. 'Hoe kan ik haar ervan overtuigen dat ik echt geen fout maak als ik ervoor kies de rest van mijn leven met haar door te brengen?'
Het is heel lang stil, of misschien voelt het gewoon lang omdat ik zo graag van Hailey, die Paige zo goed ken, een antwoord wil, een oplossing. Het liefst zou ik willen dat ik gewoon een handleiding zou krijgen waarin staat wat ik precies moet doen om de vrouw waar ik van hou zich ook daadwerkelijk geliefd te laten voelen.
'Hou van haar. Laat haar van jou houden. Geef het tijd. De liefde tussen jullie is zo vanzelfsprekend, dat ze uiteindelijk ook wel aan zal voelen dat jullie gewoon echt bij elkaar horen,' zegt Hailey. Haar stem verhardt weer en ze zegt: 'En nou ga ik slapen, want het is verdomme middernacht en ik ben kapot.'
Nog voor ik doei kan zeggen, heeft ze opgehangen. Hailey is niet iemand die graag afscheid neemt.
Ik leg mijn telefoon weg en loop naar de keuken, waar ik in het donker veel te lang moet zoeken voor ik een glas heb gevonden. Ik weiger echter om een lamp aan te doen, want ik wil niet dat Paige wakker wordt en zich zorgen gaat maken. Om de een of andere reden heb ik toch gefaald, want ik hoor ineens een stem achter me.
'Nathan?' vraagt Paige en ze doet toch het licht aan. Ze klinkt gespannen. 'Wat is er?'
Ik hou het glas dat ik gepakt heb omhoog en kijk haar over mijn schouder aan. Ze heeft inmiddels ook ondergoed en een shirt aangetrokken, waarschijnlijk een beetje gehaast.
'Wil jij ook wat water?' vraag ik.
'Ja, dank je,' antwoordt ze. Ik pak een tweede glas en terwijl ik ze allebei met water vul, komt Paige achter me staan. Ze laat haar armen om me heen glijden en geeft een kus tussen mijn schouderbladen, waarna ze haar wang tegen mijn bovenrug aan leunt en me steviger omarmt. Ik sluit mijn ogen even en geniet van haar lichaam tegen de mijne.
'Waarvan ben je wakker geworden?' vraag ik, hopend dat het niet het telefoongesprek was.
Ze haalt haar schouders op.
'Ik werd gewoon zo half wakker en draaide me om in bed. En toen merkte ik dat je er niet was en was ik ineens een heel stuk wakkerder,' antwoordt ze. 'Waarom ben jij wakker?'
Ik hou het glas met water op als antwoord, zodat ik niet hoef te liegen en niet hoef te erkennen wat er echt aan de hand is. Ze laat me los en ik draai me naar haar om, zodat ik haar haar glas aan kan geven. Ze neemt het aan en drinkt het halfleeg. Wanneer ze klaar is, spoelt ze de rest door de gootsteen. Ik doe hetzelfde en laat mijn armen om haar middel glijden, terwijl ze haar armen om mijn nek slaat. Ze geeft een paar afwezige kusjes in mijn hals.
‘Ik hou van je,’ prevel ik, want ik kan niet “trouw met me” zeggen.
Ze rust haar hoofd tegen mijn schouder en leunt wat meer tegen me aan. ‘Ik ook van jou.’
Ik begin ons zachtjes heen en weer te wiegen. Ik kan haar glimlach voelen.
‘Oké, luister,’ zegt ze dan, en ik luister. ‘De hoeveelheid atomen op aarde blijft hetzelfde. Goed, er zijn meteorieten en we sturen zelf satellieten het heelal in, maar op grote schaal blijft het hetzelfde. Eigenlijk is het gewoon nu onze beurt om de koolstof te gebruiken. Snap je?’
Ik knik en geef een kus tegen haar haar, stilzwijgend benieuwd waar ze hiermee naartoe gaat.
‘Alles blijft qua hoeveelheden hetzelfde. Het enige wat verandert is de vorm. Wat ik probeer te zeggen, denk ik...’ Ze aarzelt even. ‘Wat ik probeer te zeggen, is dat deze vorm mij wel bevalt. Die van jou en die van mij. We zijn gewoon atomen en goede timing, in dit geval. Ik.... Ik ben blij dat het allebei op hetzelfde moment onze beurt is om de koolstof te gebruiken.’
Ik glimlach en druk weer een kus op haar hoofd. Als ik me net niet al had gerealiseerd dat ik met haar wil trouwen, dan zou ik dat nu wel gedaan hebben.
‘Dat is het vreemdste compliment dat ik ooit gekregen heb, vermoed ik, maar dank je. Ik ben het met je eens,’ zeg ik. Even zwijgen we, houden we elkaar gewoon in stilte vast. Dan vraag ik: ‘Zou dat eigenlijk gewoon betekenen dat reïncarnatie bestaat?’
Heel lang is Paige stil.
‘Zo... Zo zou je het kunnen zeggen, denk ik. Niet zoals het meestal bedoeld wordt, maar... maar het is wel een soort recyclen, ja. Misschien is één van de atomen in mijn linkerpinknagel wel eens een stukje kattenvacht geweest. Misschien is één van de atomen in mijn wimpers wel een stukje Julius Caesar geweest.’
Na een seconde of tien van verbluffend, zeg ik: ‘Oké, Paige, hou op. Ik kan me nu echt geen identiteitscrisis permitteren.’
Ik grijnst en gaat op haar tenen staan om een kus op mijn mond te drukken.
‘Het spijt me, suikerzoetje,’ zegt ze met kleffe stem en ik kijk haar verafschuwd aan.
‘Kunnen we het alsjeblieft gewoon op “lieverd” houden?’ smeek ik.
‘Ik zal erover nadenken, knuffelbeertje van me,’ plaagt ze.
Even kijk ik haar vuil aan, maar dan besluit ik maar om vuur met vuur te bestrijden en strijk zoetsappig met mijn neus tegen die van haar.
‘Zullen we maar weer gaan slapen, schattepetatje?’
Ze trekt zich terug en lijkt me even vol afgrijzen aan. Ik kijk brutaal terug. Ze knijpt haar ogen samen en zegt dan: ‘Oké. Jij wint deze ronde, lieffie pieffie.’
Ik zucht en zet onze lege glazen weg, waarna we terug naar de slaapkamer. We gaan weer onder de dekens liggen en kruipen dicht tegen elkaar aan. Paige geeft me een zachte kus en glimlacht dan.
'Slaap lekker, poppedein,' zegt ze. 'Ik hou van je.'
'Ik ook van jou. Welterusten, perzikje.'
Ze rolt met haar ogen en nestelt zich tegen me aan. Zoals altijd heeft ze het een stuk kouder dan ik en ze klampt zich haast aan me vast. Ze is echt net een ijspegel. Er gaat een zucht door haar heen en ik kan een klein glimlachje niet onderdrukken. Eigenlijk is het wel schattig.
'Je bent zo lekker warm,' verzucht ze.
Ik geef een kus op haar haar en klaag: 'En jij bent echt net een ijskonijn, honnepon.'
Ze laat haar hand in de mijne glijden en verstrengelt onze vingers. Haar handen zijn eeltig van al het harde werk dat ze verricht heeft, maar toch wel zacht en klein in vergelijking met de mijne. Die hand heeft klappen afgeweerd, klappen uitgedeeld, pistolen vastgehouden en koffers meegesleurd van Rusland naar Frankrijk naar de VS. En nu houdt het de mijne vast.
Ze schudt ontevreden haar hoofd en laat een schamper lachje horen. Beledigd herhaalt ze: 'IJskonijn. Wat een flauwekul.'

Reacties (1)

  • BethGoes

    Nou! Ik had echt zo het verschrikkelijke vermoeden dat Paige het telefoongesprek stiekem had gehoord en dat met haar "atomen verhaal" subtiel aan Nathan probeerde te vertellen en dat hij haar gelijk ten huwelijk zou vragen. Maar. Ook al is dat nu niet gebeurd. Toch denk ik dat Paige het heeft gehoord!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen