Foto bij Maandag 21 augustus 2017, first school day

Liz Neville

Ik werd verrast door mijn moeder. Ze belde me om 6 uur 's ochtends op om te vragen of ik al was aangekleed. Blijkbaar had ze onthouden dat het vandaag mijn eerste schooldag is. Mijn moeder gedraagt zich voor het eerst in haar leven als een zorgzame moeder. Een soort van dan. Ze verblijft namelijk veertienhonderd kilometer verderop, in een hotel in Italië, maar ze is eigenlijk nooit thuis geweest. Ze is altijd weg, ze woont daar bijna. Mijn broer is vijf jaar ouder dan ik en heeft de voogdij over mij gekregen. Thank the lord. Mijn broer gedraagt zich daardoor soms ook wel eens als mijn vader, maar hij is wel de leukste - soort van - vader ooit. We doen samen de meest domme dingen. De vorige keer wou ik met mijn matras van de trap afglijden, dat mocht, zolang hij maar als eerste mocht. Hij is zelf ook nog niet zo oud, 22 jaar en hij kan zich nog goed voorstellen hoe het is om 17 te zijn. Hij laat me dus erg vrij in mijn doen en laten, maar het belangrijkste nog is dat hij me mijn eigen keuzes laat maken. Hij wilt dat ik zelf kies wat goed en slecht voor me is. Natuurlijk geeft hij wel zijn grens aan, maar hij doet het toch. Hij is dan ook niet alleen mijn broer, maar ook mijn beste vriend.

Terug naar mijn moeder. Ze belde me dus op om te vragen of ik al was aangekleed voor school. Ik antwoordde dat ik allang klaar was en dat Mick al ontbijt voor me had gemaakt. School begon om 7 uur. Super vroeg dus. Dat is niet altijd zo, maar vandaag krijgen we eerst nog een toespraak van de directeur en informatie over het schooljaar. Na een kort gesprek met mijn moeder, van nog geen 2 minuten, hing ze de telefoon op. Zo gaat dat bij elk telefoon gesprek met haar. Ik was in het begin heel erg boos op haar en vooral erg teleurgesteld, maar ik heb me erbij neergelegd dat dit nu eenmaal is hoe ze is. Ze is niet zo'n moeder die alles over je leven hoeft te weten. Sterker nog: ze blijft er het liefst zo ver mogelijk vandaan.

Op dat moment kwam Mick aanlopen met een schaaltje muesli in zijn handen. 'Was dat ma?' Vraagt hij, terwijl hij zijn schaaltje heerlijk uitziende muesli op tafel zet. 'Wie zou er anders om 6 uur 's ochtends bellen?' Grap ik. 'Je weet dat ze van ons houdt he? Ook al woont ze in Italië.' Ze woont overal en nergens, alleen maar om haar prince charming te vinden. Ze is een hopeloze romanticus die de perfecte man zoekt. Dat had ze alleen moeten bedenken voordat ze haar benen spreidde en ze twee kinderen op de wereld zette.' Ja, ik heb best wel een sterke mening ontwikkeld over mijn moeder. 'Dat is echt te smerig Liz, ik hoef mijn ontbijt niet meer.' 'Kom op Mick, we weten allebei waar baby's vandaan komen. Doe toch niet zo dramatisch meid.' Grap ik naar hem. Ik graai het bakje muesli dat voor hem staat bij hem vandaan en neem er een hap van. 'Dat vind ik ook niet erg. Ik hoef alleen niet te denken aan onze moeder die haar benen spreidt terwijl ik mijn ontbijt eet.' 'Sorry.' Zeg ik en ik blaas hem een kusje toe. 'Kan je me trouwens vanmiddag uit school halen? Of ga je wat doen?' 'Ik moet werken tot laat en Cody komt vanmiddag langs. Misschien dat we nog even uit gaan.' Cody is de beste vriend van Mick. Hij is iets ouder dan Mick en ze zijn al beste vrienden sinds... Lang. Ik kan me niet voorstellen dat Cody niet in mijn leven is. Hij heeft ons altijd door dik en dun gesteund en geholpen met alles. Zelfs toen ik voor het eerst ongesteld werd gingen Mick en Cody samen maandverband en tampons voor mij kopen. Ik zat in de auto en zag dat ze aan het overleggen waren welke ze moesten nemen. Ze hielden dan het doosje met maandverband omhoog en gebaarde of het de goede was. Ze snapte mijn handgebaren niet, dus vroegen ze het aan de cassiere. Ik zal dit verhaal echt nooit van mijn leven vergeten. We kennen Cody al sinds we klein waren. Toen mijn ouders nog bij elkaar waren, waren ze goed bevriend met de ouders van Cody en we zagen elkaar elke dag. Soms paste de ouders van Cody op ons en soms kwam Cody met ons mee, zo zijn we volgens mij met hem in contact gekomen. Ik zie Cody dan ook meer als een broer dan als de beste vriend van mijn broer. 'Mag ik dan alsjeblieft mee? Ik heb geen zin om weer alleen thuis te zitten.' Zeur ik aan Mick zijn hoofd. Ik weet hoe vervelend hij het vind als ik zeur. 'Je bent nog niet uit genoeg Liz.' 'Jij ging ook op mijn leeftijd naar clubs.' 'Dat is anders.' 'Hoezo is dat anders?' 'Ik ben een man en ik heb geen mannen achter me aan die me het bed in willen krijgen.' Geeft hij als reden. Opeens denk ik weer terug aan Fiji. Ik vraag me af of ik ooit nog wat van Harry zal horen. Ik denk van niet. Men noemt het niet voor niets een vakantieliefde, toch? Ik vraag me af wat hij nu aan het doen is. Hij is een leraar in opleiding. Zou hij nu ook zijn eerste schooldag hebben? Zou hij nu ook enorm zenuwachtig zijn? En zal hij nu ook aan mij denken? Of is hij mij alweer vergeten? Hij kan me toch niet vergeten zijn? Dat kan gewoon niet. Ik heb seks gehad met hem. We hebben de hele vakantie samen doorgebracht. We hebben zelfs samen naakt gezwommen. Hij kan me niet vergeten zijn. Nee, toch? 'Hallo?' Ik schrik op uit mijn gedachte als Mick met zijn handen voor mijn gezicht zwaait. 'Liz? Ik vroeg of je al plannen had voor vandaag.' 'Nee nog niet, misschien dat ik even langs Bo ga als jij uitgaat. Ik heb haar al zes weken niet gezien.' 'Is goed hoor. Stuur me maar een appje als je het weet. Vergeet je je luncht niet?' Vraagt hij terwijl hij druk zijn werktas inpakt. 'Nee hoor, pap.' Grap ik naar hem terwijl ik mijn tong uitsteek. 'Loop je ook nog mee naar de poort om me uit te zwaaien?' 'Is goed hoor, lieverd van me.' Zegt hij op speelse toon. 'Dankjewel pap.' 'Ga nou maar naar school.' Gromt hij terwijl hij mijn lunchpakket naar me toegooit. 'Ja, ja, ik ga al!' Ik gooi mijn tas over mijn schouder en loop naar de voordeur. 'Tot vanavond!' Roep ik nog.

Mijn telefoon begint te trillen, ik hoop dat het Harry is en pak zo snel mogelijk mijn telefoon uit mijn jaszak. Drie berichten, helaas zijn ze allemaal van Bo en niet van de jongen uit Fiji. Oké ik vind de berichtjes van Bo ook leuk om te krijgen hoor, daar niet van. Maar ik wacht al zo lang op een appje of een telefoontje van hem, maar ze komen maar niet.

Bo: Ik heb er zo'n zin in om je weer eens te zien!
Bo: Ik heb je echt heel erg gemist!
Bo: Tot zo schatje!


Het moment dat ik de oprit afrij en richting school wil gaan hoor ik Mick nog roepen. Ik kijk om en zie dat hij staat te zwaaien bij de poort. Dat is typisch Mick. Hij is super grappig en probeert me altijd op te vrolijken. Ik moet toegeven dat dat hem aardig goed lukt. Ik zwaai naar hem, maar daardoor val ik bijna van mijn fiets. Gelukkig weet ik mezelf toch goed in balans te houden. Vanaf dat moment fietste ik naar de eerste dag van mijn examenjaar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen