. . .


Dana liep de werkplaats binnen. De muziek stond hard aan, waardoor het geluid van de lasapparaten en andere werktuigen overstemd werd. Juice stond over een open motorkap gebogen, ze liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn middel heen. Hij schrok zo van de beweging dat hij direct omhoog kwam en zijn hoofd tegen de klep stootte. Met een ruk draaide hij zich om, al klaarde zijn gezicht op toen hij haar zag.
      ‘Jij bent het maar.’ Hij legde zijn handen op haar heupen en kuste haar.
      ‘Verwachtte je nog meer handtastelijkheden dan?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Nu we verloofd zijn, zijn er al best wat Croweaters geweest die geprobeerd hebben om me van gedachten te laten veranderen.’
      Ze grinnikte. ‘Arme meiden. Elke dag tegen een lekker jong als jou moeten aankijken zonder er wat mee te mogen doen.’
      Hij grijnsde, liet zijn handen naar haar achterwerk glijden en trok haar stevig tegen zich aan. ‘Ben je hier omdat je niet langer zonder dat lekkere lijf kan?’ gromde hij in haar oor.
      ‘Dat zou je wel willen hè?’ Ze trok met haar vingers aan zijn riemlussen. ‘Maar nee. Ik moest hiernaartoe komen van Kozik.’
      Juice’ ogen begonnen te glimmen. ‘O ja.’
      ‘O ja?’ Zelf kon ze niet echt bedenken waarom hij dat gevraagd had.
      ‘Uhu.’
      Zijn grijns deed haar haar ogen ietsje samenknijpen. ‘Dit klinkt als een of ander complot.’
      ‘O absoluut. Maar niet voor jou.’
      Ze trok haar wenkbrauwen op, al liet hij zich niet tot een antwoord verleiden.
      ‘Ik haal Casper van de oppas op. Alles is geregeld.’ Hij drukte zijn lippen tegen haar slaap. ‘Have fun.’
      Hij trok zijn handen van haar terug en knikte even naar iemand achter haar. ‘Ze is all yours
      Ze draaide zich om en werd door Koziks grijns begroet. Nou – ze had Juice weleens wat anders tegen hem horen zeggen.
      Kozik trok haar in een eenarmige omhelzing en liet haar toen weer los. ‘Hé chick. Ready?’
      ‘Eh – ik betwijfel het? Waar gaan we naartoe?’
      ‘Dat merk je nog wel.’ Hij gaf haar een knipoog, legde een arm om haar middel en leidde haar de garage uit. In plaats van de parkeerplaats af te lopen, liep hij in de richting van de picknicktafel waar Jax en Happy zaten te roken.
      Kozik gaf zijn vriend een tik tegen zijn achterhoofd. ‘We gaan, princess
      ‘Waarheen?’ snoof Happy.
      ‘Dat merk je vanzelf wel. Kom op.’
      Happy keek zijn vriend argwanend aan, daarna richtte hij een vragende blik op Dana.
      ‘Ik weet ook van niks. Alleen dat ik hier om half twee moest zijn.’
      Haar broer zei niets en richtte zijn ondoorgrondelijke blik weer op Kozik, alsof hij hem non-verbaal wilde dwingen te antwoorden. Natuurlijk maakte dat geen verschil, Kozik grijnsde alleen maar.
      Met een grom zette Happy zich van de tafel af. Kozik liep niet naar de rij motors toe, maar naar een auto. Dana besloot achterin te gaan zitten omdat ze het kleinst was en er niet overdreven veel beenruimte was. Er zat een kriebel in haar buik. Wat was Kozik nou weer van plan? Toch moest ze een best doen om een grijns te verbijten bij het zien van Happy’s nukkige gezicht.
      Kozik startte de motor en reed de parkeerplaats af. De gespannen stilte veegde hij weg door zijn cd-speler aan te zette en uit volle borst mee te zingen.
      Dana staarde uit het raam terwijl ze probeerde de bedenken wat hier de bedoeling van was. Ze had echter écht geen idee.
      Pas toen ze in een nabij stadje de auto parkeerden in een winkelstraat, waagde Happy weer een poging om te ondervinden wat hier de bedoeling van was. Zijn stem klonk dreigend, bijna alsof hij de antwoorden onder helse pijnen uit Kozik wilde trekken.
      ‘Geduld, killer. Het is daar om de hoek.’
      Dana slenterde achter hem aan en wisselde even een blik met haar broer, die niet echt raad leek te weten met de situatie. Ze sloegen de hoek om. Eerst passeerden ze een bruidszaak, daarachter bevond zich een schoenenwinkel. Ze wilde verder lopen, maar Koziks vingers gleden om haar pols en hij hield haar staande.
      ‘We zijn er.’
      ‘Wat?’ vroeg ze niet-begrijpend.
      ‘Je wil toch niet in je spijkerbroek gaan trouwen?’
      ‘Nee, maar…’ Ze staarde naar de bruidsjurken in de etalage. Natuurlijk – ze had over haar jurk gedroomd, ze had erover gefantaseerd. Ze had echter geen moeder die ze kon meenemen, en ook geen vriendinnen. Ze had bedacht dat ze een paar weken voor haar bruiloft wel naar een outlet zou gaan, of wat zou laten bezorgen. Met een brok in haar keel keek ze Kozik aan.
      ‘Je dacht toch niet dat je dit in je eentje hoefde te doen? No way meid, wij gaan een mooie trouwjurk voor je scoren.’ Hij gaf haar een duwtje richting de deur.
      Dana keek over haar schouder naar Happy, die verongelijkt zijn armen over elkaar sloeg. ‘Waarom kan dat niet zonder mij?’
      ‘Omdat ik geen verstand van mode heb,’ antwoordde Kozik schouderophalend.
      ‘En ik wel?!’
      ‘Nee. Maar de mening van twee klunzen is altijd beter dan van één. Kom op, geen gezeur! Dit is Dana’s dag!’
      Dana liep door de deur naar binnen toe. Een aangename warmte kwam haar tegemoet. Ze voelde zich nog steeds ontroerd doordat Kozik dit voor haar wilde doen en toen ze naar een rek met jurken liep en met haar hand langs de zachte stoffen streek, slikte ze een brok in haar keel weg.
      ‘Pak maar wat je mooi vindt,’ zei Kozik zacht naast haar. ‘Hap en ik vertellen je wel welke je ’t mooiste staat. Als je daar zelf niet uit komt.’
      In een opwelling trok Dana hem in een omhelzing. ‘Thanks Koz,’ fluisterde ze. Ze sloot haar ogen even. Hij mocht dan wel geen meisje zijn, maar er was niemand die ze liever aan haar zijde had gehad.
      ‘Ik doe het graag schat,’ antwoordde hij met een knipoog. ‘Een meisje hoort haar bruidsjurk met haar bestie te shoppen.’
      Opnieuw trok ze hem dicht tegen zich aan, daarna liet ze hem los en trok een knielange jurk uit het rek. Ze keek er kritisch naar, maar vond hem toch wat te simpel en hing hem weer terug.
      ‘Wat voor soort jurk wil je?’ vroeg Kozik, die ook begon te zoeken. ‘Zo’n ding met een hoepel?’
      ‘Iets elegants,’ antwoordde ze. ‘Maar ook weer niet te bombastisch.’
      Ze keek even over haar schouder, naar de verkoopster. Vanaf een afstandje keek ze naar hen, maar het was haar niet duidelijk of de vrouw hen wat tijd alleen wilde gunnen, niet wist wat ze met een biker aan moest of gewoonweg niet langs Happy durfde te lopen die als een soort grommende rottweiler op een stoel was neergezakt.
      ‘Volgens mij had je hem beter thuis kunnen laten,’ gniffelde ze zacht.
      ‘En de kans mislopen om hem te zien janken als hij jou straks voor het eerst in een trouwjurk ziet?’ Hij schoot in de lach. ‘Ik dacht het niet!’

. . .


Nooit van zijn leven had hij verwacht in een bruidszaak te zitten. Nu zat hij er toch echt. Wachtend totdat Dana uit het pashokje vandaan kwam, waar ze samen met de verkoopster in was gegaan. Kozik was naast hem gaan zitten, een veel te grote grijns op zijn gezicht.
      ‘Kom op man. Dit betekent veel voor haar.’
      ‘Dat is ook de reden dat ik nog niet ben weggelopen,’ bromde hij. Natuurlijk – hij gunde het haar ook. Ergens stak het alleen dat ze haar broer mee moest nemen naar een gebeurtenis als dit. Iets wat ze met vriendinnen hoorde te doen, of met haar moeder of schoonmoeder. Die had ze allemaal echter niet.
      Een beetje ongemakkelijk krabde hij aan de zijkant van zijn bovenbeen. Hij wist niet goed hoe hij moest reageren als ze straks uit het hokje stapte. Als hij het geen pan vond – moest hij het dan zeggen?
      Dat was echter niet aan de orde. Toen Dana het gordijn opzij sloeg en verlegen naar hen glimlachte, zakte zijn mond open. Het strapless lijfje van de witte jurk sloot nauw om haar bovenlichaam en was met een bloempatroon bedrukt, waarvan de ranken tot op haar heupen naar beneden slingerden. Vanaf haar heupen liep de kanten rok wijd uit en nam haar voeten uit zicht. Het mooiste van alles was echter haar stralende gezicht; het pure geluk dat haar huid leek op te lichten.
      Opeens prikten de tranen in zijn ogen.
      Een jaar geleden had hij nooit gedacht dat hij dit ooit nog zou meemaken. Zijn kleine zusje die naar het mooiste moment van haar leven toe leefde. Hij knipperde, veegde de traan die over zijn wang rolde haastig weg, hopend dat niemand het zag.
      ‘Gotcha!’ riep Kozik uit. ‘Ha! Een traan!’
      Hij wilde protesteren, maar vertrouwde zijn stem niet. In plaats daarvan negeerde hij zijn vriend simpelweg. Hij kwam overeind, bekeek haar van onder tot boven.
      ‘Je ziet er prachtig uit meis,’ zei hij met een schorre stem.
      Ze ving zijn blik. Bij een normaal mens zou de liefde er allang uitgeslagen zijn, maar bij Dana niet.
      Weer slikte hij moeizaam en prikten zijn ogen.
      Dana stapte op hem af en sloeg haar armen om hem heen. Voorzichtig hield hij haar vast. ‘Ik had dit niet willen missen,’ gaf hij zachtjes toe.
      Ze keek op, glimlachte. Hij streek langs haar wang en kuste toen haar voorhoofd.
      ‘Ik hou van je meis.’
      ‘Ik ook van jou.’ Ze deed een stapje naar achteren en draaide een rondje. ‘En? Ik vind hem echt heel mooi.’
      ‘Happy’s tranen waren mijn graadmeter,’ grijnsde Kozik. ‘Doen dus.’
      Happy gaf zijn vriend een elleboogstoot, al toonde hij zijn zusje een halve grijns.
      ‘Ik wil je nog iets vragen, Hap.’ Ze haalde even diep adem en pakte toen zijn handen vast. ‘Wil jij degene zijn die me naar het altaar begeleidt? Die me weggeeft?’
      Happy slikte. Die vraag kwam volkomen onverwacht. Niet dat hij had geweten wie het anders zou moeten doen, maar hij had er gewoon geen ogenblik bij stilgestaan.
      ‘Eh…’ stamelde hij. ‘Wil je niet… Dat pap dat doet?’
      Ze schudde haar hoofd. ‘Jij kent me. Jij kent Juice. Het zou heel veel voor me betekenen als jij het zou doen.’
      ‘Natuurlijk,’ zei hij hees. ‘Ja – natuurlijk doe ik het dan.’
      Haar glimlach werd zo mogelijk nog breder. Ze draaide zich weer van hem af, bewonderde zichzelf in de spiegel.
      ‘Ik denk niet dat ik deze ooit nog ga uittrekken.’
      Kozik grinnikte zacht. ‘Wacht maar tot je naar de wc moet en je uiterste best moet doen om dat ding niet onder te zeiken.’
      Dana staarde hem koeltjes aan. ‘Moet je dit nou echt voor me verpesten?’
      Hij stak verontschuldigend zijn handen op. ‘Ik ben een man. Wij zijn praktisch ingesteld. Eigenlijk zouden alle bruiden een man moeten meenemen om te keuren.’
      ‘Misschien wordt het dan eens tijd voor een nieuwe baan, Koz. Werken in een bruidsboetiek.’
      Hij grijnsde. ‘Ik heb altijd al gedacht dat ik mijn echte roeping gemist heb.’
      Dana schoot in de lach en keerde zich weer naar de spiegel. Haar handen gleden over de stof en ze glimlachte naar haar spiegelbeeld.
      ‘Ik weet niet waar ik meer verliefd op ben, Juice of deze jurk.’
      ‘Doe de jurk dan maar,’ opperde Happy. ‘Scheelt een hoop gedoe. Die hang je gewoon in de kast als je hem zat bent. Of je verkoopt hem. Ideaal.’
      Dana draaide zich hoofdschuddend om. ‘Wat ben je toch een romanticus.’
      Hij grijnsde. 'De grootste die je je kunt indenken.'



Voor wie het leuk vindt... De jurk die ik in gedachten had. ;D



Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Okee wow die jurk😍😍

    3 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Omg!!!!! Zo romantisch!!!! Zoo lief die Happy! Het past ook gewoon bij ze! Ik hou hier van!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen