. . .


Esai keek vanuit zijn ooghoeken opzij. Ondanks het feit dat Jordan haar net geprobeerd had te intimideren en ze een afschrikwekkend litteken over haar oog had lopen, kromp ze niet ineen en hield ze het hoofd geheven. Toen zijn vader hem vanochtend gezegd had dat er een nieuw meisje op school kwam en dat het zijn taak was om haar een beetje thuis te laten voelen, had hij in eerste instantie verontwaardigd gereageerd. Hij had helemaal geen zin om zijn tijd met een of ander grietje te verdoen die niet eens voor zichzelf kon opkomen. Toen zijn vader hem vertelde dat haar oog eruit was gesneden, was hij als een blad aan een boom omgeslagen.
      Ja, het was luguber dat een verminking hem intrigeerde. Toch kon hij er niet veel aan doen. Hij was veel te nieuwsgierig naar het verhaal erachter en naar de reden van haar verhuizing. Hij wist echter beter dan er naar te vragen.
      ‘Ben je laatstejaars?’ vroeg hij.
      Ze knikte.
      ‘Tof. Ik ook. Laat me je rooster eens zien?’
      Ze hield stil, stapte uit het midden van de gangpad vandaan en ritste haar tas open. Esai’s ogen werden naar haar elegante vingers getrokken en even beeldde hij in dat die een andere rits openmaakten en ze niet langs haar boeken streken, maar langs wat anders.
      Ze sloeg haar agenda open, haalde er een papiertje uit en stak het naar hem toe. Haar zeegrijze ogen hielden zijn blik even vast en hij voelde rode vlekken in zijn nek omhoog kruipen. Het was onmogelijk, maar op de een of andere manier had hij het gevoel dat ze precies wist wat hij net gedacht had. Aangezien hij zijn opdracht niet wilde verneuken door hitsige gedachten, richtte hij zijn aandacht gauw op het papiertje.
      ‘We hebben een paar vakken samen,’ zei hij. ‘Je hebt dus eerst economie. Zal ik met je meelopen naar het lokaal?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Ja hoor.’ Hij stak het briefje naar haar uit. Hun vingers raakten elkaar en er trok een verlammend gevoel door zijn hand. Gauw stak hij die in zijn zak. Wat de fuck was dit nou weer?
      Zijn ogen schoten opzij. Onbewust speurden ze naar een blos op haar wangen, maar die was er niet, alsof hij de enige was die het gevoeld had. Een beetje verward zette hij zichzelf weer in beweging.
      ‘Kom op dan,’ zei hij wat norser dan zijn bedoeling was.
      ‘Je hoeft me niet op sleeptouw te nemen hoor,’ antwoordde ze. ‘Ik waardeer het dat je die gast net bij me wegtrok en een beetje gezelschap op mijn eerste dag is geen overbodige luxe, maar als je vindt dat je barmhartig genoeg bent geweest voor vandaag en je liever met je vrienden rondhangt in plaats van de plaatselijke freak rond te leiden, dan snap ik dat ook. No hard feelings.’
      In een opwelling greep hij haar schouder en draaide haar zodat ze met haar rug tegen de kluisjes gedrukt stond. Hij staarde in haar linkeroog, de enige die kon terugkijken.
      Hij slikte. Ja, wat nu? Wat wilde je eigenlijk doen?
      Esai had geen flauw idee, en een beetje opgelaten verslapten zijn vingers om haar schouder.
      ‘Je bent geen freak,’ zei hij uiteindelijk. Zijn stem klonk raar. Voor hij het doorhad, hief hij zijn hand en streek zijn duim lichtjes over de verdikking onder haar oog. ‘Het feit dat je ondanks dat litteken nog steeds fucking mooi bent, zegt genoeg.’
      Het was geen leugen, ze wás een mooi meisje. Haar gezicht was egaal, haar lippen vol, haar ogen betoverend, haar neus had iets schattigs. En als hij eerlijk was, gaf dat litteken haar een bad ass vibe.
      ‘Wat ben je, zo’n kerel die op littekens geilt?’
      De sneer kwam volslagen onverwacht en hij stapte iets naar achteren. Ondanks haar lieve gezichtje had ze een behoorlijk scherpe tong. Het had hem niet moeten verbazen. Waarom zou de club zich bekommeren om een teer dingetje?
      ‘Ik red me wel. Fijne dag nog.’ Ze duwde hem van zich af, slingerde haar rugzak over haar schouder en beende weg.

Esai klemde zijn kiezen op elkaar. Hoe kon hij zoiets simpels als dit toch verkloten? Het enige wat hij had moeten doen, was een beetje met dat grietje aanpappen. Nu had hij het tegenovergestelde gedaan en haar juist tegen zich in het harnas gejaagd.
      Tijdens de lessen die volgden kon hij er maar moeilijk zijn aandacht bij houden. Hoe moest hij straks zijn vader vertellen dat ze niets van hem moest hebben? En het was niet alleen zijn angst om zijn vader teleur te stellen, hij trok het zich aan persoonlijk aan dat ze niets met hem te maken wilde hebben. Stiller dan normaal werkte hij zich door de opdrachten heen. Tijdens de lessen die hij samen met haar had, deed hij net alsof hij haar niet zag. Ze zat echter twee bankjes naast die van hem en hij kon haar aanwezigheid de hele tijd voelen.
      Met een zucht blies hij zijn teleurstelling weg.
      ‘Wat is er met je aan de hand man?’ Dezi stootte hem halverwege het vierde uur aan.
      Esai wist niet wat hij zijn beste vriend moest antwoorden. Daardoor haalde hij alleen zijn schouders op. ‘Korte nacht gehad.’
      ‘Hete chick, huh?’ grijnsde Dezi.
      Maar nee – hij had vannacht alleen in bed gelegen. Hij trok echter veelbetekenend zijn mondhoek op omdat hij het wel een goede uitvlucht vond. Dezi liet het onderwerp rusten en in stilte werkte Esai verder aan zijn opdracht.

. . .


Alesia had de opmerking van de vriend van Esai opgevangen. Het feit dat hij geen denigrerende opmerking over haar maakte, bracht haar aan het twijfelen. Zelfs al bevestigde zijn vriend haar vermoeden dat hij een player was, wat juist de gedachte ondersteunde dat hij het wel interessant had gevonden om het eens met een verminkt meisje te doen. Maar Esai zag er niet iemand uit als iemand met een beschadigd ego puur omdat hij een verovering misliep, het was alsof ze hem dieper had geraakt. Het was ook niet zo dat zijn geflirt haar heel erg dwarszat, ze was immers Angel gewend en die had toch ook een beste reputatie als vrouwenverslinder.
      Veel te verliezen had ze niet, dus toen de les afgelopen was stond ze op en zei ze zijn naam voor hij het lokaal verliet. Hij draaide zich om en zijn ogen verwijdden iets toen hij haar zag. Ze ging naast hem lopen. Met een hoofdknik vertelde hij zijn vriend door te lopen.
      ‘Sorry,’ zei ze. ‘Voor hoe ik reageerde. Het is gewoon…’ Haar schouders zakten naar beneden. ‘Ik heb de zwaarste jaren uit mijn leven net achter de rug. Of achter de rug… Ik zit er nog midden in.’ Ze glimlachte een beetje triest. ‘Eerlijk gezegd kan ik wel een vriend gebruiken.’
      De glimlach die hij haar liet zien deed een heel klein vonkje in haar ontbranden, een minibeetje warmte na wat haar familie overkomen was. ‘Ik zal een goeie vriend zijn,’ beloofde hij met een flauwe grijns. ‘En of ik nou een litteken fetish heb of niet – ik zal me netjes gedragen.’
      Hij slingerde een arm om haar heen en liet zijn pols losjes over haar schouder hangen, zodat ze die makkelijk kon afschudden. Ze deed het niet, na alles wat ze was kwijtgeraakt was een beetje genegenheid iets waar ze eigenlijk heel erg behoefte aan had, want de eenzaamheid was verscheurend.
      ‘Heb je zin om te chillen na school?’ vroeg hij. ‘Of moet je ergens naartoe?’
      ‘Nee, ik hoef nergens naartoe.’ Ondanks dat ze van haar oma hield, was ze graag een paar uur in het gezelschap van iemand die niet de hele tijd verdoofd voor zich uitstaarde.
      ‘Awesome!’

Na de laatste les ontmoetten ze elkaar buiten. Zelf was ze met de bus gekomen, maar Esai liep naar de parkeerplaats toe.
      ‘Heb je weleens op een motor gezeten?’ vroeg hij met een veelbetekenende grijns.
      ‘Een van mijn beste vrienden heeft er een.’
      Ze grinnikte zacht toen zijn schouders iets naar beneden zakten. ‘Ben je nu teleurgesteld?’
      ‘Een beetje wel,’ gaf hij onbeschaamd toe terwijl hij haar een helm gaf. ‘Meisjes houden me bij de eerste keer altijd steviger vast.’
      Haar lippen krulden om toen ze haar helm vastmaakte. Wat een charmeur.
      Hij rolde zijn motor naar achteren. Ze ging achter hem zitten en wierp even een blik op een groepje meisjes dat haar een jaloerse blik toewierp. Het klonk bijna als een slechte chicklit waarbij het nieuwe meisje er op dag één met de hunk van de school vandoor ging.
      Ze schoof dicht tegen hem aan en sloeg zijn armen steviger om hem heen dan nodig was.
      ‘Stevig genoeg?’ vroeg ze.
      Hij keek over zijn schouder. Het was hoe dan ook een knappe jongen, maar het was zijn grijns die ervoor zorgde dat ze zich nog wat steviger tegen dat harde lichaam wilde drukken. Ze zette haar voeten op de juiste plaats, daarna verliet Esai het schoolplein.
      Hoewel haar greep om hem heen speels was geweest, bleef ze hem stevig vasthouden. Ze drukte haar wang tegen zijn rug en sloot haar ogen. Herinneringen spoelden door haar heen, herinneringen waarop ze zo bij Angel op de motor had gezeten. Nooit in haar leven was ze zo ver en lang van Gilly en hem gescheiden geweest en het gemis etterde in de vele wonden die ze had. Een traan rolde langs haar wang en ze veegde hem gauw aan zijn schouder af.
      Ze was weg uit Santo Padre. Haar leven was een nieuwe weg ingeslagen, het werd tijd om nieuwe herinneringen te maken, met nieuwe mensen, op nieuwe plaatsen.
      Dat dat niet zo makkelijk was als het klonk, bleek toen Esai tot stilstand kwam voor een gebouw waarop een rij motors voor stond. Op de grote schuifdeur stond het grote symbool voor de Mayans motorclub. Haar handen balden zich tot vuisten rond Esai’s shirt. Hij legde een hand over die van haar en keek over zijn schouder.
      ‘Wat is er?’
      ‘Is dit de reden dat je naar me toe bent gekomen?’ vroeg ze met overslaande stem. Ze trok haar armen bij hem weg en gleed van zijn motor af. ‘Omdat iemand je daartoe de opdracht heeft gegeven? Wat ben je, een prospect?’
      Ze las de verwarring in zijn ogen. ‘Wat maakt het uit? Ik…’
      ‘Wat maakt het uit?’ viel ze uit. ‘Wat zeiden ze tegen je dat ik was? Het tragische meisje dat het in haar eentje nooit gaat redden? Die een stoere knul nodig heeft om niet in te storten?!’
      Ze keerde zich met een ruk af en beende bij hem vandaan.
      ‘Alesia!’ riep hij haar na.
      Ze keek niet op, hief alleen haar vuist in de lucht en stak haar middelvinger op.
      Ze had niemand nodig. En al helemaal niet zo’n stomme motorclub. Die had al genoeg schade in haar leven aangericht.

Reacties (1)

  • Renate1983

    Dit is zo verfrissend en nieuw in vergelijking met de fanfics hier op Quizlet.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen