. . .

Kip plukte zenuwachtig aan de zoom van zijn shirt. De afgelopen maanden had hij haar geregeld gesproken, maar haar echt zien was toch anders. Hij had niet verwacht dat hij zo nerveus zou zijn. Tenslotte had ze zelfs eens een tijdje bij hem in huis gewoond. Hij wist dat ze een klik hadden – maar misschien was dat ook wel de oorzaak van die kriebels in zijn buik. Inmiddels was hij er wel aan toe om te ontdekken of er meer inzat dan een vriendschap. Acht maanden waren verstreken sinds zijn relatie met Dana en haar relatie met Juice tot een einde kwamen. Vlak daarna had ze hem al eens geprobeerd te kussen, maar omdat ze beiden een gebroken hart hadden had hij de boot afgehouden.
      Bij de vraag of ze hem nog steeds zou willen kussen, begon zijn hart sneller te kloppen. Zijn gevoelens voor Dana had hij een plaats gegeven. Zelfs met Juice had hij zich verzoend. Het had hem veel rust gegeven en hij hoopte van harte dat het een stap was die ook Fye kon maken. Hij wist dat de twee meiden elkaar zo af en toe gebeld hadden, maar de laatste keer dat ze met Juice gesproken had was op de bruiloft van Kozik en Amy.
      Daar was ze. Haar goudblonde haar schitterde in het zonlicht toen ze door de draaideur stapte. Met één hand duwde ze de kinderwagen vooruit, met de ander trok ze een rolkoffer achter zich aan. Het ging moeizaam, en Kip haastte zich naar haar toe om haar te helpen.
      Een verblindende glimlach danste om haar lippen toen ze hem in het oog kreeg. Hij holde naar haar toe, wierp zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Na de uren en uren die ze telefonisch met elkaar verbonden waren geweest, was het heerlijk om haar vast te houden. Pas nu ze zo dicht bij hem stond, merkte hij hoe erg hij naar haar verlangd had. Hij trok zich ietsje terug, keek naar haar knappe gezicht, naar de ogen die eindelijk weer straalden. Voor hij besefte wat hij deed, streelden zijn trillende vingers haar wang. Ze hield haar adem in en sloeg haar ogen naar hem op.
      Hij wist niet of het slim was – het was alsof hij op het moment helemaal niet meer kon nadenken. Hij boog zijn hoofd, legde twee vingers onder haar kin en richtte haar gezicht iets op. Heel zachtjes drukte hij zijn lippen tegen die van haar.
      Een paar doodsbange tellen verwachtte hij dat ze hem zou wegduwen, toen gleden haar handen langs de zijkanten van zijn hoofd en kuste ze hem terug. Haar lippen waren zacht, aarzelend liet ze hem haar mond binnen. Het duizelde hem, zo gelukkig voelde hij zich opeens.
      Een blos verspreidde zich over zijn wangen toen hij zich daarna terugtrok, al voelde hij zich iets geruster toen hij zag dat bij haar hetzelfde gebeurde.
      ‘Hoi,’ zei hij een beetje schaapachtig. ‘Dat was niet echt gepland.’
      Ze lachte zachtjes. ‘Ik heb je gemist, Kip.’ Ze trok hem weer in een omhelzing.
      ‘Ik jou ook,’ zei hij terwijl hij haar stevig vasthield. ‘Ik jou ook.’
      Zijn leven zag er inmiddels heel anders uit dan een halfjaar geleden. Hij deed een opleiding tot gymleraar, had zich in goed overleg uit de club teruggetrokken en leefde een veel normaler leven dan zijn oude ik waarschijnlijk ooit voor ogen had gehad. Hij vond het simpele leven fijn en genoot van de kleine dingen, zoals kleien met zijn zoontje of een potje lasergamen met zijn medestudenten.
      Kip liet haar weer los en draaide zich naar de kinderwagen toe. Het twee maanden oude meisje lag te slapen. Zijn telefoon stond vol met foto’s die Fye hem had gestuurd, maar toch was dit anders. Ze zag er zo teer uit, zo kwetsbaar. Zo mooi. Hij strekte zijn hand uit en streek met zijn pink langs haar zachte wangetje.
      ‘Ging het goed tijdens de vlucht?’ vroeg hij Fye.
      Ze knikte. ‘Ja, ze sliep als een roos. Hopelijk blijft dat ook zo in de auto.’
      Kip pakte haar koffer van haar aan en ging haar voor naar zijn auto, terwijl Fye de kinderwagen achter hem aan rolde.

‘Heb je ze verteld dat ik er ben?’ vroeg Fye toen ze bij hem thuis op de bank zaten. Ze blies in een kop thee.
      Kip schudde zijn hoofd. ‘Nee. Ik wist niet of je dat wilde.’ Hij liet een stilte vallen. ‘Weet je al of je ernaartoe gaat?’
      Het was niet zonder reden dat Fye nú naar Californië was teruggekeerd: Juice and Dana zouden over twee dagen in het huwelijksbootje stappen. Ook zij was uitgenodigd, al had Dana gezegd dat ze het heel goed begreep als Fye het niet kon opbrengen om te komen. Niettemin was in haar stem te horen geweest dat het wel veel voor Dana zou betekenen, en hij twijfelde er niet aan dat Fye dat ook had opgepikt.
      ‘Nee,’ antwoordde ze zacht. ‘Ik heb Dana wel een paar keer gesproken deze maand.’ Ze dacht even over haar woorden na. ‘Ze klonk gelukkig.’
      Kip knikte. ‘Ja. Ze zijn gelukkig.’
      ‘Vind jij het niet moeilijk?’ vroeg Fye zacht.
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ben over Dana heen.’
      Voor Fye was het anders. Hij was aan de kant geschoven vanwege een ex-vriendje, maar Fye was door haar voormalige geliefde in elkaar geslagen. Hij begreep het maar al te goed als ze de man nooit meer wilde zien, zelfs al ging het goed met Juice. Dat zou de herinnering niet laten verdwijnen.
      ‘Ik heb er veel over nagedacht,’ vertelde ze toen. ‘Je hebt veel verteld over hoe goed hij met Casper omgaat. Ik ben niet langer bang dat hij ons dochtertje iets zal aandoen.’ Ze beet even op haar lip. ‘Ik ben wel bang voor de pijn die het weerzien bij me zal losmaken, maar ik wil niet dat dat de reden is dat Michelle haar vader nooit ontmoet.’ Ze rechtte haar schouders. ‘Ik ben van plan om morgen bij hem langs te gaan. Afhankelijk van hoe dat weerzien is, zal ik besluiten of ik bij de bruiloft aanwezig wil zijn. Misschien zal het goed blijken, een soort afsluiting van een periode die voorbij is. Maar misschien is de pijn nog steeds te vers. Ik zal het morgen wel merken’
      Kip knikte. Hij pakte haar hand en gaf een kneepje. ‘Je bent een moedige vrouw, Fye.’
      Een glimlach flitste over haar gezicht, daarna leunde ze dichter naar hem toe en kuste hem zachtjes. ‘Heel moedig,’ fluisterde ze. ‘Moedig genoeg om te vragen of je een keer met me uit wilt gaan.’
      Hij sloeg zijn ogen naar haar op. ‘Daar is nauwelijks moed voor nodig,’ mompelde hij tegen haar lippen. ‘Zelfs als ik opnieuw mijn geheugen verloor zou ik daar geen nee te zeggen.’
      Ze lachte zachtjes, wat hem een warm gevoel in zijn borst opleverde. Zijn hand verdween in haar krullen en hij kuste haar opnieuw, met meer overgave dan de eerste keer.
      Hij wilde haar. Hij wilde dat zij het laatste gat in zijn leven opvulde.

. . .


Hoe moedig ze ook was – haar hart bonkte wel in haar keel toen ze voor de deur van het huis stond waar ze vroeger had gewoond. Misschien had ze moeten bellen, had ze op zijn minst Dana op de hoogte moeten stellen. Toch had ze zich dan verplicht gevoeld om te gaan. Nu kon ze er nog onderuit, ze kon zich omdraaien en weglopen…
      Ze drukte de bel in.
      Om haar zenuwen te bedwingen bewoog ze de kinderwagen zachtjes heen en weer en keek ze naar het vredige gezichtje van Michelle. Juice had gezegd dat hij haar keuze respecteerde – maar was dat echt zo of had hij zich verplicht gevoeld om dat te zeggen?
      Haar hoofd schoot weer naar voren toen de deur werd geopend. Juice stokte in de beweging toen hij haar zag. Als twee standbeelden stonden ze tegenover elkaar.
      ‘Fye…’ stamelde hij uiteindelijk. Zijn adamsappel ging op en neer toen hij slikte.
      Hij zag er inderdaad goed uit. Geen wallen meer onder zijn ogen, geen onrustige blik, geen strakke kaken. Ze voelde zich niet bedreigd. Ze was bang geweest dat haar gezicht weer begon te branden op de plaatsen waar zijn vuisten haar geraakt hadden, maar dat gebeurde niet. Het was alsof er iemand anders voor haar stond. Een tweelingbroer. Niet degene die in de stromende regen bij het graf van zijn verloofde had gezeten, niet de jongen die zijn zelfbeheersing verloor omdat hij zich verraden voelde.
      ‘Hé,’ zei ze zacht.
      Juice’ ogen flitsten naar de kinderwagen. Ze zag dat hij niets liever wilde dan erin kijken, maar hij liet het initiatief aan haar over.
      ‘Ik weet niet of ik er morgen bij ben,’ zei ze eerlijk. ‘Op de bruiloft. Ik weet niet of ik het aankan. Maar ik wilde je wel iets geven.’ Ze draaide zich van hem af, tilde Michelle op en hield haar in haar armen. Ze keerde zich weer naar Juice toe. ‘Dit is Michelle.’
      Juice staarde naar het kleine meisje. Zijn ogen liepen vol tranen, en een tel later stroomden ze over zijn wangen.
      ‘Oh…’ fluisterde hij. Verward keek hij naar haar op. Bang zelfs, alsof ze nu weg zou lopen en hij zijn kindje nooit meer zou terugzien. Ja – dat zou misschien de ultieme wraak zijn geweest.
      Maar ondanks wat Juice haar had aangedaan, was hij geen slecht mens. Hij was verloren, was de weg kwijt geweest. Op zoek naar hulp die slechts één iemand kon bieden.
      ‘Wil je haar vasthouden?’
      ‘Wil – wil jij dat?’
      Ze schonk hem een voorzichtige glimlach en knikte toen. ‘Zal ik binnenkomen?’
      ‘Ja uhm – graag. Als je wilt. Wacht uhm – ik pak de kinderwagen wel.’
      Hij glipte door de deur en greep het ding een beetje onhandig beet.
      Fye ging alvast naar binnen toe. Bijna alle meubels waren vervangen, alsof Juice echt een frisse start had willen maken. Dana kwam overeind van de bank toen ze haar zag en keek haar verrast aan.
      ‘Hé!’
      De twee meiden omhelsden elkaar, voorzichtig, aangezien ze Michelle nog steeds vasthield. Pas toen ze Dana’s armen om zich heen voelde, merkte ze hoe erg ze de vrouw gemist had. Ze waren vriendinnen geweest. Fye gaf om haar, wist dat Dana dat ook deed. Ja – destijds had Dana haar erg gekwetst. Na een paar maanden had ze haar echter vergeven, had ze ook wel ingezien dat ze geen keuze had gehad. Ze had haar vergiffenis geschonken, over de telefoon. Toch voelde deze omhelzing als de belichaming van die vergiffenis.
      ‘Ik overwoog om naar jullie bruiloft te komen,’ zei ze tegen Dana. ‘Omdat ik ondanks alles blij ben dat jullie elkaar terug hebben gevonden, en omdat ik om jullie geef.’ Ze keek even over haar schouder naar Juice, die stilletjes met de kinderwagen was binnengekomen. ‘Om jullie alle twee.’ Ze richtte haar blik weer op Dana. ‘Maar ik vond het cru om samen met Michelle de bruiloft bij te wonen, wetend dat Juice zijn dochter nog nooit heeft gezien. Dan zou de dag niet meer om jullie liefde draaien.’ Ze zakte op de bank neer en nodigde Juice met een hoofdknikje uit om naast haar te gaan zitten.
      De nervositeit spatte van zijn bewegingen toen hij naast haar plaatsnam. Voorzichtig legde ze Michelle in zijn armen neer.
      ‘Hé,’ fluisterde hij emotioneel tegen het kleintje zodra hij haar goed vasthad. ‘Hé meisje. Hier is papa. Ja. Papa.’ Hij kuste haar mollige wangetje, daarna veegde hij met zijn schouder een paar tranen weg.
      Alsof Michelle de aanwezigheid van haar vader voelde, opende ze haar ogen. Ze hief haar knuistje, streek ermee langs Juice’ neus waardoor de man zachtjes grinnikte.
      Fye kwam overeind om hem even een moment alleen met zijn dochter te geven en liep naar de keuken toe. Dana kwam achter haar aan.
      ‘Dit betekent heel veel voor hem,’ zei ze zacht.
      ‘Ik weet het.’ Een beetje triest glimlachend keek ze naar het tweetal op de bank. Een kind hoorde ook door zijn vader vastgehouden te worden, ook als die vader fouten had gemaakt.
      ‘Voor mij ook,’ zei Dana. ‘Dat je hier nu bent.’ Er danste een veelbetekenend glimlachje om haar lippen. ‘Om nog maar over Kip te zwijgen.’
      Fye voelde een blos naar haar wangen kruipen. Ze kreeg het warm als ze aan de man dacht. De afgelopen maanden was hij constant in haar gedachten geweest.
      ‘We hebben gezoend,’ gaf ze zachtjes toe. Ze voelde zich net een schoolmeisje, maar het was fijn om na alle ellende die ze met elkaar meegemaakt hadden ook iets moois te mogen delen. ‘Zodra we elkaar zagen.’
      ‘Jullie zijn een mooi stel,’ zei Dana.
      ‘Jullie ook.’ Fye keek weer even naar Juice, die Michelle nog steeds in zijn armen wiegde. Hij zag er zo normaal uit… Zo tevreden. ‘Ik had niet verwacht hem ooit nog zo te zien.’
      ‘Hij heeft de afgelopen maanden hard aan zichzelf gewerkt,’ zei Dana. ‘Ik ben onwijs trots op hem.’
      Fye glimlachte. ‘Ben je al zenuwachtig voor morgen?’
      ‘Hou op,’ lachte ze. ‘Ik lig er al de hele week wakker van.’ Ze keek met een grijns over haar schouder. ‘En hij al een maand.’ Dana’s blik werd serieus. ‘Ik begrijp het als je er niet bij kunt zijn, Fye.’
      Fye aarzelde, keek weer even naar de bank. ‘Ik wist niet of ik het echt een plaatsje had gegeven,’ zei ze. ‘Maar ik voel geen boosheid meer, geen verdriet. Ik vergeef hem.’
      Juice keek op toen ze die woorden uitsprak. Ze zag het ongeloof en de dankbaarheid in zijn ogen. Ze liep weer naar hem terug en zakte naast hem neer. Lichtjes legde ze een hand op zijn knie.
      ‘Michelle heeft haar vader nodig. Ik wil haar die niet onthouden.’ Ze gaf een kneepje. ‘Je hebt vreselijke dingen gedaan. Dingen waarvan ik niet wist of ik ervan zou herstellen. Maar je kent je zwakheden, je kent berouw. Ik wil je niet je leven lang straffen voor iets waar je me al voor gewaarschuwd had. En ik wil al helemaal niet dat Michelle daar de dupe van wordt.’ Ze leunde naar hem toe, kuste hem op zijn wang. ‘Dus ja, ik vergeef je, en ik wens je alle geluk van de wereld toe, samen met Dana. Jullie liefde is iets bijzonders, iets waar anderen alleen naar kunnen streven.’
      En dat wilde ze, samen met Kip.
      Juice kuste het met zachte haartjes bedekte babyhoofdje, daarna keek hij weer naar haar op.
      ‘Dank je,’ fluisterde hij. ‘Een mooier huwelijksgeschenk had ik niet kunnen krijgen.’

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Awh zo lief!

    1 jaar geleden
  • SPECS

    Ik geef toe, er waren tranen tijdens dit hoofdstuk.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen