. . .


Het pianospel deed de kippenvel over haar blote armen razen toen M. Shadow’s stem over de open plek in het bos schalde. Een kleine menigte had zich op de stoelen voor het altaar verzameld. Er waren niet veel mensen, maar iedereen die nog in leven was en veel voor hen betekende, was er.
      Juice stond al op haar te wachten. Gespannen luisterde ze naar het eerste couplet, terwijl ze Happy’s arm stevig vasthield. Zodra het gitaarsolo inzette, zou ze naar voren lopen. Naar de liefde van haar leven. Haar echtgenoot.

Your hazel-green tint eyes watching every move I make
And that feeling of doubt, it's erased
I'll never feel alone again with you by my side
You're the one and in you I confide
And we have gone through good and bad times
But your unconditional love was always on my mind
You've been there from the start for me
And your love's always been true as can be
I give my heart to you
I give my heart 'cause nothing
Can compare in this world to you


De woorden waren zo waar. Zelfs al hadden ze die niet zelf geschreven, het lied leek voor hen geschreven te zijn. De tranen verdrongen zich nu al in haar ogen. Ze draaide haar gezicht naar haar broer en schonk hem een beverige glimlach. De eerste helft van het lied was voorbij. Het was tijd om te lopen.
      Happy gaf een knikje. Hij droeg een nette zwarte broek en een wit overhemd onder zijn motorjack. De zwarte glimmende schoenen eronder moest hij speciaal voor de gelegenheid hebben gekocht. Gearmd liepen ze over het paadje naar het met bloemen versierde prieel toe. Stapje voor stapje, terwijl haar sleep een pad achter haar aan trok.
      Voor het prieel stond Juice te wachten. Vlinders wervelden door haar buik toen ze hem daar zag staan. Hij droeg een beige pak met een donkerrode stropdas en zijn glimlach was verblindend. Als hun getuige stond Kozik vlak achter hem, zijn hand op de schouder van de bruidegom alsof hij wilde voorkomen dat de man naar haar toe zou rennen.
      Het bruidsboeket duwde ze in de handen van haar broer, ze wilde niet dat die in de weg zat als ze straks de ring om Juice’ vinger schoof. Happy boog zich even naar Juice toe, kneep hem grijnzend in zijn schouder en ging toen naast zijn vader zitten.
      Ze keek Juice aan. Er was zo veel liefde in zijn ogen, het was een blik van pure aanbidding. Wat was hij toch vreselijk knap. Hun handen vonden elkaar.
      ‘Je bent zo mooi,’ fluisterde hij.
      Dana kneep in zijn vingers. Haar sluier kriebelde langs haar schouder toen ze haar hoofd ietsje opzij draaide om zich tot de ambtenaar te richten die hen vandaag in de echt zou verbinden.
      ‘Lieve vrienden en familie,’ begon de man zodra hij haar blik opving. ‘Vandaag zijn wij bijeengekomen om de verbintenis van Juice en Dana in de vorm van een huwelijk te vieren. Graag willen wij ook onze gedachten uit laten gaan naar degenen die van hen zijn heengegaan en deze dag niet meer kunnen meemaken, al geloven wij dat ze met een glimlach op ons neerkijken. We denken hierbij aan Tabitha Lowman, de moeder van de bruid, en Tabitha Ortiz, het dochtertje van het bruidspaar. Ook denken we aan hun vrienden die er niet meer zijn: Opie, Chibs, Gemma en Cherry.
Na een zware periode waarin hun liefde tot het uiterste beproeft is, hebben zij besloten dat zij hun leven samen willen delen, en zullen zij hier hun leven als man en vrouw beginnen.’ Hij keek even tussen hen heen en weer. ‘Jullie liefde is mooi, is bijzonder. Als buitenstaander kan ik daar geen woorden aan geven en daarom wil ik jullie vragen dat zelf te doen.’
      Dana haalde diep adem, knikte en keek Kozik aan, die haar de uitgetypte speech aanreikte. Haar vingers trilden toen ze hem openvouwde. Het was slechts een geheugensteuntje, de woorden die ze tegen Juice wilde zeggen waren in haar hart gegraveerd.
      ‘Lieve Juice.’ Ze had zijn naam nog niet uitgesproken of zijn ogen liepen al vol tranen. ‘Je moet niet nu al gaan huilen,’ zei ze een beetje plagerig om de sfeer wat luchtiger te maken.
      Hij veegde lachend langs zijn ogen. ‘Gelukkig draag ik geen make-up.’
      Het publiek grinnikte, en Dana voelde dat ze iets ontspande.
      Ze keek Juice weer aan, met één hand bleef ze hem vasthouden.
      ‘Iets meer dan zes jaar geleden spraken wij voor het eerst met elkaar. Ik was net weggevlucht van mijn ex, had toevlucht gezocht bij mijn broer. Midden in de nacht dacht ik een pistoolschot te horen en ik raakte in paniek. In mijn angst zag ik je aan voor iemand die me iets wilde aandoen. Maar je was zo begripvol, zo geduldig, zo lief… ik voelde me meteen veilig bij je. Lang heb ik tegen mijn gevoelens gevochten, bang dat ze ervoor zouden zorgen dat ik je voorgoed kwijtraakte. Maar mijn liefde voor jou… Het was te heftig, ik kon het niet wegstoppen. Jij gaf me weer het gevoel te leven, jij zorgde ervoor dat ik weer kon lachen, dat ik weer een man kon vertrouwen, dat ik mijzelf weer aan iemand durfde te geven. Jij was mijn remedie, mijn wapen tegen de pijn, tegen de angst, tegen het verdriet.’
      Haar stem trilde. Het feit dat zijn ogen schitterden van de tranen, hielp haar niet echt om haar emoties onder controle te houden.
      ‘We hebben het vreselijk zwaar gehad, hebben dingen doorgemaakt die ons voor het leven getekend hebben. Maar jij Juice, jij was altijd mijn rots in de branding. Zelfs in de maanden dat ik niets van je hoorde waren het mijn herinneringen aan jou die mijn hart lieten doorpompen. Voor jou bleef ik vechten, want jij had me een stukje geluk laten zien dat ik kostte wat het kost terug wilde krijgen. En dat heb ik teruggekregen. Na moeite, na strijd.’ Ze draaide haar hoofd even opzij, keek naar Kip en Fye die met verstrengelde vingers naast elkaar zaten. ‘We hebben mensen pijn gedaan in onze zoektocht naar liefde, vrede en geluk. Mensen die niets dan een steun voor ons waren geweest en zonder wie wij hier nooit hadden gestaan. Mensen die elkaar nu ook hebben gevonden, door onze strijd, door ons geploeter.’ De twee glimlachten naar haar en een diepe warmte overspoelde haar. Ze keek Juice weer aan. ‘We strijden nooit voor niets. We vechten altijd voor degenen van wie we houden, voor een liefde die ongrijpbaar is. Ik hou van jou, Juan Carlos. Juice. Ik hou zo veel van je dat ik het niet kan uitdrukken. En daarom beloof ik je dat ik je altijd zal lief hebben en dat ik je trouw zal blijven in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid. Ik wil je liefhebben en van ons samenzijn genieten, al de dagen van mijn leven.’
      Juice’ ogen waren rood en hij haalde een paar keer diep adem voordat hij zichzelf genoeg bij elkaar geraapt had om zijn belofte te doen. Hij pakte allebei haar handen vast en keek haar aan.
      ‘Lieve Dana. Mijn engel, mijn hartslag, mijn alles.’ Hij slikte. ‘Als kind voelde ik me niet gewenst. Mijn vader wilde me niet, mijn moeder had nooit tijd voor me. Haar vriendjes vonden me maar een aandachtzoekende klier. Veel liefde heb ik niet gekend.’ Hij keek even weg, naar zijn broeders. ‘Pas toen ik op mijn negentiende in Charming kwam, leerde ik wat een familie was. Hoe liefde voelde. Maar toen ik jou leerde kennen…’ Hij was even stil, probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen. ‘Je was beschadigd toen ik je ontmoette. Ik wilde je zo graag helpen, ik wilde je beschermen… en tegelijkertijd vocht ik altijd met mijn eigen demonen. Met mijn eigen angststoornis. Vaak had ik het gevoel dat ik tekortschoot als vriend. Zeker toen je van me af werd genomen.’ Weer haalde hij diep adem, keek hij haar bijna verloren aan alsof dit een kwelling voor hem was. Ze kneep geruststellend in zijn handen. ‘Ik ben je kwijtgeraakt,’ ging hij toen met een trillende stem verder. ‘Ik heb je zelfs begraven. Ik weet hoe het is om zonder je te moeten leven. Het heeft me voorgoed veranderd, het heeft me verscheurd. Zonder jou ben ik niets, Deen.’ Zijn onderlip begon weer te trillen.
      De tranen sprongen nu ook in haar ogen, hoewel ze zich groot had willen houden begon ze nu ook zachtjes te snikken.
      ‘Ik ben zo’n klootzak geweest, ik heb zulke nare dingen gedaan. Maar jij Deen – jij bleef altijd van me houden, bleef altijd in me geloven. Je gaf me nooit op, zelfs toen de rest van de wereld dat wel deed. Zelfs wanneer mijn ziel verduisterd was, zag jij nog een sprankje goedheid. Jij maakt een beter mens van mij, jij hebt me geleerd om weer van mezelf te houden, om nooit op te geven. Jouw liefde heeft mij geheeld op het moment dat iedereen dacht dat ik al niet meer te redden was. Ik heb je nodig lieve Dana. Ik weet dat ik niet zonder je kan en jouw liefde, die ik niet verdiend heb, maakt me zielsgelukkig. En ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om ook jou gelukkig te maken – jou gelukkig te houden.’
      Hij snifte, keek haar weer aan. Even raakten ze allebei van slag door de emoties die in de ogen van de ander woedden en die tegelijkertijd een afspiegeling van hun eigen gevoelens waren.
      ‘Dana, ik hou van je. Je bent mijn beste vriend, en vandaag geef ik mezelf aan jou in dit huwelijk. Ik beloof je te bemoedigen en je te inspireren, met je te lachen en je te troosten in moeilijke tijden. Ik beloof dat ik altijd van je zal blijven houden, wanneer het leven makkelijk lijkt en wanneer het moeilijk is, wanneer onze liefde eenvoudig is en wanneer het een inspanning is. Ik beloof je te koesteren en je alles te geven wat ik kan. Ik geef mijn hart aan je, vandaag, en alle dagen van ons leven.’
      Dana kon alleen maar glimlachen, haar liefde stroomde over voor deze man. Haar man. De ambtenaar gaf hun even de tijd om zichzelf weer onder controle te krijgen.
      ‘Dan is het nu tijd om jullie trouw met ringen te bezegelen.’ De ambtenaar wenkte Casper, die vlug opsprong en het kussentje aanpakte dat Kozik hem toereikte.
      Dana’s ogen begonnen weer te prikken toen haar zoontje op haar afkwam. Zijn armen hield hij keurig voor zich uit, met in zijn handen een wit kussentje waarop met een lint de twee trouwringen waren samengebonden.
      ‘Goed zo,’ fluisterde ze toen Casper bij hen stond en ze legde een hand op zijn schouder. Ze pakte er een ring af en schoof die om Juice’ vinger zonder haar blik van hem af te nemen. ‘Ik beloof je dat ik je altijd trouw zal blijven.’
      Op aanwijzing van de ambtenaar pakte Juice de overgebleven ring en schoof die langzaam om haar vinger. ‘Deze ring is een belofte van mijn liefde. Ik beloof je dat ik je altijd zal koesteren en beschermen.’ Zijn ogen schoten even langs haar heen, naar zijn broeders. Even zag hij er onzeker uit. Ze wist welke Son-belofte erbij hoorde, dat had ze op Kozik’s bruiloft gehoord. Ze keek ook opzij en zag dat Clay hem een knikje gaf om aan te geven dat hij de woorden mocht uitspreken, ondanks dat hij nog op non-actief gesteld stond. ‘En ik beloof je dat ik je net zo goed zal behandelen als mijn leer en,’ de stemmen van zijn broeders klonken nu ook op, lachend, ‘je net zo vaak zal berijden als mijn Harley.’
      Toen het gelach en geklap weggestorven was, nam de ambtenaar het woord weer. ‘Bij de macht die mij is toegekend door de staat Californië, verklaar ik jullie tot man en vrouw.’
      Dana sloeg haar armen om hem heen. Juice’ klamme handen vormden zich om haar kaken terwijl hij naar haar toe leunde en haar kuste. Dana sloot haar ogen, voelde de zachtheid van zijn mond, de stille bezegeling van alle woorden die hij net had uitgesproken. De kus was zo puur dat ze allebei een beetje bloosden toen ze zich weer terugtrokken, terwijl op de achtergrond het gejuich van de anderen klonk.
      Haar hand gleed in die van Juice, de ander in die van Casper. Met zijn drietjes liepen ze daarna over het paadje langs de stoelen, op weg naar de feestlocatie waar ze de felicitaties in ontvangst zouden nemen. Ze kneep in Juice’ hand toen er een lied werd aangezet, een nummer dat hem diep raakte en de essentie van hun liefde leek.


There's a voice that's crying from the wasteland
Says I don't know where to go from here
I've been gone so long here in the wasteland
My days and months turn to years

Noise inside my head
It scares me half to death

But love heals, love feels alive
Cause love's here when you're by my side
And love frees, love's real this time
And love sees the man here inside
Love heals

I have tried so hard to be a sane man
But my demons never disappear
I have hurt you, cursed you but you still stand
Helping me to see my fear

Noise inside my head
It scares me half to death

But love heals, love feels alive
Cause love's here when you're by my side
And love frees, love's real this time
And love sees the man here inside
Cause love heals
Yes love heals
It’s true, love heals



Disclaimer: de eerste songtekst komt uit het lied Warmness on the Soul van Avenged Sevenfold, de tweede uit 'Love Heals' van W.E.T.

Reacties (2)

  • EvaSalvatore

    Eeen ook deze mevrouw zit snotterend op de bank.. live it

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Zo zo zo zo mooi!! Zo o troerend.
    Respect dat je het zo mooi en goed kan bewoorden.
    Dankjewel ❤️❤️

    1 maand geleden
    • Croweater

      Dit was echt het allermoeilijkste hoofdstuk haha, ik ben blij dat je het mooi vond!

      1 maand geleden
    • VampireMouse

      Heel mooi❤️❤️❤️❤️
      En dat snap ik!

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen