Juice’ rennende voetstappen echoden door de ziekenhuisgangen. Nee nee nee! Ik kom niet weer te laat!
      Eigenlijk had hij niet eens van huis weg willen gaan, maar Dana was pas over vijf dagen uitgerekend en hij kon moeilijk al die tijd al het werk neerleggen. Het kon nog wel een week duren. Sinds een paar weken droeg hij zijn kutte weer en was hij weer een Son. Hij had zijn broers niet willen teleurstellen.
      Nu zette de angst zich echter vast in zijn borst en kreeg hij amper adem.
      Wat als ze omkwam in het kraambed?
      Wat als hun kindje weer stierf?
      De tranen brandden in zijn ogen. Misschien was hij wel vervloekt. Na alles wat ze hadden doorgemaakt was het nogal naïef om te denken dat deze keer alles goed kwam. Al een jaar waren ze zielsgelukkig. Eens kwam daar weer een einde aan. Zo was het leven. Zo was zíjn leven.
      Hijgend rende hij de kraamafdeling op. Kamer B4. Zijn zicht was onscherp, hij kon de nummerbordjes niet lezen. Even sloot hij zijn ogen, haalde diep adem.
      Dana heeft je nodig. Stel je niet zo aan.
      Hij opende zin ogen weer. B8.
      Gauw beende hij verder, telde de deuren, checkte het bordje. Ja, hier was het. Hij zwaaide de deur open. Zijn hart bonkend in zijn keel, bang dat talloze panikerende dokters haar omringden.
      Ze was alleen, al was er een verpleegster aanwezig die zich bezig hield met de zwangere vrouw met wie ze een kamer deelde.
      ‘Hé lieverd.’
      Hij haastte zich naar haar bed, greep haar hand vast en kuste haar vingers.
      ‘Ik dacht dat ik te laat zou zijn,’ mompelde hij. Over zijn andere angsten zweeg hij maar.
      ‘Ik heb pas een paar centimeter ontsluiting. Het duurt nog wel even.’
      Hij boog zich over haar heen en kuste haar voorhoofd. Nu ze bij hem was voelde hij zich ietsje rustiger. Wat er ook gebeurd was, deze keer was hij bij haar. Was hij bij zijn kindje.

Hoe vreselijk het ook was om Dana zo te horen schreeuwen van de pijn – zodra het gehuil van een baby opklonk had hij er geen aandacht meer voor. Terwijl zijn vingers bonsden en morgen waarschijnlijk blauw zouden zijn, staarde hij naar het kleine schepseltje dat net uit Dana’s buik was gekomen.
      Ongelofelijk.
      De verloskundige keek hen met een glimlach aan. ‘Het is een jongetje.’
      Een jongetje… Een zoon… Hij had een zoon. Zijn lippen begonnen te trillen en hij huilde van geluk toen hij toekeek hoe de vrouw hun kleine wondertje in een doek wikkelde. Ze maakte aanstalten om het op Dana’s borst te leggen, maar Dana reikte naar Juice’ hand.
      ‘Hij eerst,’ zei ze met een schorre stem. Haar wangen waren nat van de tranen.
      De vrouw leek een beetje verward, maar knikte toen en droeg voorzichtig het baby’tje aan Juice over. Oh, het was zo klein, zo fragiel… Hij was als de dood dat hij het liet vallen.
      ‘Hé,’ fluisterde hij. ‘Hé kleine man.’ Hij drukte een kusje tegen het smalle voorhoofdje. Slikkend kneep hij zijn ogen even dicht. Hij wilde hem nooit meer loslaten.
      Natuurlijk was dat geen optie. Hij drukte nog een kusje op het hoofdje, daarna legde hij het bundeltje heel voorzichtig op Dana’s borst neer, die haar handen meteen op het ruggetje legde. Hij streek met zijn vingers door haar bezwete haren en kuste haar slaap.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij. ‘Ik hou van jullie allebei.’
      Dana keek naar hem op en drukte glimlachend haar lippen tegen die van hem.
      Hij gaf haar nog een kus, en zijn zoontje ook. Daarna liep hij naar de gang om Happy en Casper binnen te laten. Casper trok zijn hand uit die van Happy los en stormde de kamer in om naar zijn broertje te kunnen kijken.
      ‘Heb ik een broertje of een zusje?’ vroeg hij aan zijn moeder.
      ‘Een broertje.’
      Juichend sprong de jongen op en neer. Aangezien hij al een zusje had, had hij heel erg op een broertje gehoopt.
      ‘En hoe heet hij?’
      Dana keek hem met glimmende ogen aan en gaf een knikje. Juice kwam naast Casper staan.
      ‘Filip,’ zei hij. ‘Hij heet Filip.’
      De gedachte aan Chibs liet hem zijn ogen even sluiten.
      Hij voelde een zware arm om zijn schouder, die hem ruw naar zich toe trok. Heel kort raakten Happy’s lippen zijn slaap – een teder gebaar dat hij nooit van zijn zwager had verwacht.
      ‘Hij zou trots op je zijn geweest, knul.’



Nou lieve mensen, dit was het dan! Heel erg bedankt voor alle comments, die hebben me echt aan het schrijven gehouden. Ik ga nu even in een hoekje zitten huilen omdat het voorbij is.

Vergeet je niet op de spin-off te abonneren als je ook nog geen afscheid van Juice en Dana kunt nemen: Upon Deaf Ears.


Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Ooh wat een mooi eind zeg!
    Ik ga mee zitten in een hoekje, want wat ga ik dit verhaal missen!!
    En ik ga zeker je spin-off lezen, nu al.zin in!!
    Love(flower)

    1 jaar geleden
  • Lovescookies

    Ik heb genoten van je verhaal! Echt heel goed geschreven en wat keek ik uit naar elk hoofdstuk wat er moest komen.

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Ik kom bij je in het hoekje zitten. Thee?
    Nee geen gein. Ik heb dit verhaal met zo veel liefde en plezier en frustratie gelezen! Dankjewel
    Xx

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omgomgomgomgomgomgomg Filip
    ... Wauw wauw wauw

    Ik heb het al zo vaak gezegd, maar wat een onwijs goed en meeslepend verhaal! Heel heel erg bedankt dat je mij/ons hier in hebt meegenomen. Dit is absoluut een van mn favoriete verhalen op Q en jij mn favoriete schrijfster! Maakt niet uit met welk verhaal, maar elke keer tover ne een lach op mn gezicht als ik je PB zie, met soms daarna een jank aanval als ik alleen thuis ben en je schrijft weer iets ontroerends!

    Dankjewel voor deze rollercoaster! En natuurlijk blijf ik al je andere verhalen en de spin-off volgen 😍😘

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh zo schattig! Mooi einde van dit prachtige verhaal

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen