HET VERLEDEN


Al die jaren had Beth een verkeerd beeld van vriendschap gehad. Pas toen Selma twee weken geleden bij haar aan een tafeltje was komen zitten, had ze ingezien wat ze al die tijd gemist had.
      In haar oude vriendengroepje was ze altijd het vijfde wiel aan de wagen geweest. June en Jordy waren vriendinnen door dik en dun, en als Shawna ergens mee zat ging ze ook altijd naar die twee toe. Beth was als een soort reservevriendin. Jordy’s medelijden was triest genoeg de lijm geweest die hun groep bij elkaar had gehouden en Beth voelde zich inmiddels als opvulmateriaal.
      Met Selma was het anders. Die begreep haar haat, vond dat ze het recht had om boos op haar voormalige vriendinnen en de jongens te zijn. Ze was de enige geweest die haar tot wraak aangemoedigd had. Door het geintje van Juan en Emilio keken ze haar nu immers allemaal met de nek aan.
      ‘Wil je wraak nemen?’ had Selma haar gisteren gevraagd.
      Ze had bij Selma en haar vrienden aan de lunchtafel gezeten. Donkergeklede mensen waar iedereen met een boog omheenliep. Heksen. Wiccans.
      Haar nieuwe groepje vrienden had de aandacht getrokken, Emilio had haar een pauze lang donker aangestaard en June had steeds schichtige blikken op haar geworpen. Alsof ze wisten wat hen te wachten stond.
      Oh ja, ze wilde wraak nemen. Absoluut.
      Ze glimlachte donker en stapte de auto uit. Het was al donker, ze hadden op het maanlicht willen wachten. Geruisloos sloot ze het portier, daarna liep ze naar het hoekhuis toe. Ze had de bel nog maar net ingedrukt of Selma deed open.
      ‘Hé.’ Selma glimlachte. ‘Kom binnen.’
      Beth glimlachte terug. Eigenlijk had Beth nooit oog voor haar gehad, maar nu ze haar had leren kennen vond ze het eigenlijk wel een leuk meisje. Haar huid was donker, haar zwarte krullen waren wild. Haar zwart gestifte lippen en donkere oogschaduw gaven haar iets sinisters, iets wat haar wel aantrok na zolang met van die brave tutjes als June en Shawna te hebben opgetrokken.
      Selma was anders. Zelfverzekerd, gevaarlijk. Ze wist dat veel klasgenoten bang voor haar waren. En met goede reden.
      De breuk met Cynthia was moeilijk geweest. Het had haar erg gekwetst toen ze had gezegd dat Beth te bitter was geworden en dat ze zich steeds bedrukt voelde als ze tijd met elkaar hadden doorgebracht.
      Beth gaf June er de schuld van. Als zij haar niet zo keihard had laten vallen, was ze niet verbitterd geweest.
      Maar Selma gaf niet om haar bitterheid. Zelf was ze ook verbitterd, ze was jarenlang gepest. Net als haar vrienden. Maar in plaats van zielig in een hoekje bij elkaar te kruipen, hadden ze er iets op gevonden wat genoegdoening gaf.
      Ze gaf Selma een knuffel bij binnenkomst en deed daarna de deur dicht. Samen liepen ze naar de woonkamer toe.
      ‘Heb je alles meegenomen?’
      Beth knikte. Ze deed haar tas open en pakte de stoffen poppetjes eruit. Er zaten foto’s opgeplakt van iedereen die haar gekwetst had. Die van June en Jordy had ze zo gevonden, die van Mateo en Juan had ze op internet opgezocht en van Emilio had ze stiekem een foto op school gemaakt.
      Selma pakte ze aan en keek er met een grijns naar. ‘Prachtig.’ Ze kneep even in de nek van Emilio’s voodoopoppetje. ‘Deze eikel heeft zo onderhand een hele tafel voor zichzelf.’
      Het verbaasde Beth niet. De meesten die een slachtoffer van pesten waren noemden zijn naam als eerst.
      ‘Hier, deze is voor jou.’ Selma reikte haar een zilveren octagram toe. ‘Die moet je straks omdoen om jezelf te beschermen.’
      Haar woorden maakten Beth een beetje nerveus. Eigenlijk had ze nooit in hekserij geloofd, maar Selma en haar vrienden namen het heel serieus. Alleen het idee om de anderen te vervloeken was al opwindend, maar stel nou dat het echt werkte ook…
      Beth hing de ketting om haar hals.
      ‘Kom, we gaan naar de anderen.’ Selma stak een hand uit om haar van de bank te helpen en liet haar daarna niet los.
      Beths ogen flitsten opzij en Selma gaf haar een glimlach die er bijna ondeugend uitzag. Ze stopte de voodoos terug in haar tas, daarna liepen ze hand in hand naar de achterdeur.
      ‘Hoelang doe je dit al?’ vroeg ze toen ze de duisternis instapten.
      ‘Ik begon twee jaar geleden met wicca. Het was pas vorig jaar dat een vriendin van me de Coven oprichtte en we echt met de vervloekingen en rituelen begonnen.’
      ‘Zijn er ook dingen met die mensen gebeurd?’
      ‘Absoluut. Gina kreeg een paar weken geleden een auto-ongeluk, Marx is bedreigd en bestolen en Ella aangerand. Als de geesten van mening zijn dat ze de pijn verdiend hebben, zullen ze het krijgen.’
      Beth keek peinzend vooruit. ‘En wat gebeurt er wanneer de meningen over de slachtoffers verdeeld zijn? Wat als ik straks een voodoo neerleg voor iemand die ze graag mogen?’
      ‘Dan moet je diegene overtuigen dat hij of zij het verdiend heeft.’
      Mateo had haar zus verkracht.
      Emilio en Juan hadden haar voor de hele school vernederd.
      June had haar liefje boven hun vriendschap verkozen.
      En Jordy koos altijd Junes kant.
      Ze kon zich niet voorstellen dat iemand het met de vervloeking van de drie jongens oneens zou zijn. Met June hadden ze waarschijnlijk ook geen problemen, die hadden ze vast nog nooit gesproken. Maar Jordy… Die had veel vrienden. Overal. Die trok graag naar buitenbeentjes toe. Misschien moest ze daarmee wachten, haar eerst nog een kans geven om zich met haar te verzoenen.
      Door een donkere steeg liepen ze binnen een minuut of tien naar iemands achtertuin. Selma ging haar voor een schuur in, waarin een trap hen naar beneden leidde.
      Toen Beth de laatste trede achter zich liet, begon ze toch een beetje zenuwachtig te worden, niet helemaal wetend waar ze zich in stortte. Alsof Selma dat aanvoelde, gaf ze een kneepje in haar hand.
      ‘Je lijdt, Beth,’ zei Selma. ‘Ze hebben je de kans op een normaal schoolleven ontnomen. Ze verdienen dit. Voel je niet schuldig.’
      Beth stapte een met tientallen kaarsen verlichte ruimte in waar het naar wierook en kaarsvet rook. Op de grond waren ingewikkelde figuren getekend. Langs de wand stond een kast vol boeken en tegen de achterste muur stond een lage tafel van ongeveer anderhalve meter lang. Er lagen poppetjes en andere voorwerpen op, omringd door kaarsen.
      Ze waren met zijn achten. Ze had verwacht Selma’s donkergeklede vrienden te zien, maar daar waren er maar twee van. Eén meisje kende ze niet, de andere twee waren vrij stille jongens die ze hier nooit verwacht had te zien.
      Beth liep met Selma mee, die haar aan degenen die ze niet kende voorstelde. Achter haar ging een deur dicht. Beth keek om en zag dat Blair binnenkwam, de beste vriendin van Selma. Selma had haar de hogepriesteres genoemd.
      ‘Hoi Beth,’ groette Blair haar met een zoetgevooiste stem. ‘Welkom. Selma heeft me verteld dat je je graag bij ons wilt aansluiten omdat je het gevoel hebt dat je onrecht is aangedaan.’
      Beth knikte aarzelend. ‘Ja.’
      ‘Ze heeft je het principe van de vervloekingen uitgelegd, toch?’
      Weer knikte ze. Ze reikte naar haar tas en ritste hem open om het meisje een blik op de poppen te gunnen.
      ‘Begrijp dit wel goed, Beth. Zodra je de geesten om hulp vraagt, zijn de gevolgen van de vervloeking onvoorspelbaar. Het komt weleens voor dat de dood het gevolg is. Denk er goed over na of je dat op je geweten wilt hebben.’
      Van die woorden schrok ze een beetje. Ze zou geen spier vertrekken als een van de jongens onder een bus terechtkwam, maar Jordy en June… Het was alsof die zelf het slachtoffer van een vloek waren.
      ‘Ik begrijp het,’ zei uiteindelijk.
      ‘Goed. Vertel ons maar over je pijn.’
      Ze leidde Beth naar het altaar, waarna de anderen heksen tegenover haar op de grond gingen zitten. Even laaide de angst op dat ze het niet zouden begrijpen, maar Selma gaf haar een bemoedigend knikje.
      En dus begon ze te vertellen. Over alles wat Mateo haar familie had aangedaan, hoe zijn broertje haar vriendschappen beïnvloed had en hoe Emilio en Juan uiteindelijk haar auto beklad hadden met vulgaire boodschappen waardoor ze door iedereen geminacht werd.
      Ze zou zich op de drie jongens richten, besloot ze. Niemand trok hun zwarte ziel in twijfel, dat zag ze in hun ogen. Iedereen kende Emilio en zijn groep vrienden; ze zag een verzameling stropoppetjes die aan een galgje hingen. Zeker vier mensen hadden Emilio al vervloekt, waardoor de twijfel begon te knagen.
      Veel leek het dus niet te helpen.
      ‘Werkt het echt?’ vroeg ze terwijl ze vertwijfeld naar de poppetjes keek.
      ‘We kunnen de geesten niet dwingen. Ze zullen ingrijpen wanneer zij geloven dat de vervloekte het verdiend. Soms duurt het maanden, of zelfs jaren,’ legde Blair uit. ‘Geduld, Beth. En vertrouwen dat je pijn vergolden zal worden.’
      Beth knikte. ‘Oké. Wat moet ik nu doen?’
      ‘Zet de potten en de poppen maar op tafel.’
      Ze deed wat het meisje vroeg en zette ze op de tafel neer. De hogepiesteres pakte pop voor pop vast en sprak er spreuken tegen uit, waarschijnlijk om hem te activeren. De vlammen leken te flakkeren en er kroop een rillings langs haar rug.
      ‘Begin maar met degene die je het meest haat,’ droeg Blair haar op toen de voodoopoppen ingewijd waren.
      Dat was niet moeilijk. Ze draaide de deksel van de lege augurkenpot af, zocht de pop van Mateo op en stopte die er in.
      ‘Concentreer je op wat hij je heeft aangedaan. Roep de pijn op die hij je heeft aangedaan en stop het in die pot.’
      Beth sloot haar ogen. Ze vond het moeilijker dan gedacht, voornamelijk omdat ze zelf nog nooit met Mateo gesproken had. Ze focuste zich helemaal op haar zus, hoe erg ze die miste, hoe ontzettend verloren ze zich had gevoeld door wat Mateo haar had aangedaan.
      Blair kwam naast haar staan en zette een kistje geopend op de tafel neer. ‘De roestige spijkers kun je gebruiken om je doelwit pijn te doen. De rode peperschilfers laten hem boos worden, met een paar druppels azijn kun je zijn leven of een relatie tussen hem en een ander verzuren. Familiebanden, vriendschappen. Romances. Met de rozendoorns kun je het doelwit slachtoffer van verraad laten worden.’
      ‘Moet ik er één kiezen?’
      ‘Zoveel je wilt. Als je het maar bewust doet. Stel je voor wat je wil dat er met hem gebeurt.’
      Ze sloot haar ogen, liet haar donkerste fantasieën naar voren komen. Pijn – ze wilde dat hij pijn leed. Zoveel dat hij stierf. Ze pakte drie spijkers en stak die in het lichaam. Daarna pakte ze de fles azijn en goot een beetje over de stof. Wat haar betrof mocht hij iedereen kwijtraken om wie hij gaf.
      Met de andere twee jongens deed ze hetzelfde. Voor Emilio koos ze voornamelijk spijkers, bij Juan azijn en rozendoorns, en ze voegde ook wat peperschilvers toe. Ze wilde dat hij ruzie kreeg met zijn broer en zijn vriend, en met June, ze wilde dat hij woedeaanvallen kreeg, want daarmee zou ze ook June raken. Er zat een monster in hem – in alle drie de jongens – maar Juan wist het het beste te verstoppen.
      Tevreden keek ze naar de poppen waar de objecten uitstaken.
      ‘Als je klaar bent, stop je iedere pop in een pot,’ instrueerde Blair haar.
      Zodra ze dat had gedaan, reikte het meisje haar een aantal kaarsen aan.
      ‘Kras in iedere kaars een naam. Daarna verzegel je de potten met het kaarsvet, zodat de vloek sterker wordt.’
      Ze pakte een nieuwe spijker en kraste de namen van de jongens in het kaarsvet.
      ‘Dan zijn we er bijna. Schud de pot nu, richt je op je boze gedachten en stuur ze de pot in.’
      Terwijl ze dat deed, voelde ze hoe het meisje dichter bij haar kwam staan en onbegrijpelijke zinnen prevelde. De haartjes in haar nek gingen erdoor overeind staan, toch bleef ze doorgaan met schudden.
      ‘Het is goed zo,’ zei Selma na een tijdje en ze legde een hand op Beths schouder. Ze wees naar een hoge kast naar die waar de boeken instonden. ‘Zet ze daar maar in.’
      Beth pakte de potten en nam ze mee naar de aangewezen kast. Zodra ze die zag, zag ze dat er al heel wat potten stonden. Ze zette die van haar erbij en deed het deurtje dicht.
      Selma sloeg een arm om haar heen. ‘Goed zo. Nu is het afwachten.’

Het ging allemaal heel snel. Ze had afgesproken dat ze bij haar nieuwe vriendin zou blijven logeren, maar ze had niet verwacht dat ze in hetzelfde bed zouden slapen en al helemaal niet dat Selma haar zou uitkleden en haar dingen liet voelen die zelfs Cynthia haar niet had laten voelen. Zij hadden elkaar wel gestreeld, maar nooit naakt tegen elkaar aan gelegen. Selma bleek daarentegen heel ervaren, ze verwende Beth tot ze niets kon doen zuchten en kreunen en iedere boze gedachte verdampte.
      ‘Hoe voel je je?’ vroeg Selma haar de volgende ochtend.
      Overweldigd. Dat was het eerste woord wat er in haar opkwam. Ze wist alleen niet zo goed of Selma doelde op de vervloekingen die ze gisterennacht hadden uitgevoerd of dat wat er nu tussen hen leek te zijn.
      ‘Wel goed,’ antwoordde ze met een voorzichtige glimlach om het een beetje in het midden te houden.
      Selma streek een pluk haar van haar gezicht en kuste haar langzaam voor ze Beth weer aankeek. ‘Hoe zit het met Jordy en June? Uiteindelijk heb je die poppen in je tas laten zitten.’
      Beth aarzelde. ‘Ik wil dat ze gestraft worden, maar niet té erg. Het voelt alsof June ook een slachtoffer is, ze is gewoon blind. En Jordy…’ Ze zuchtte. ‘Ik weet niet. Ik wil haar nog een kans geven. Maar ik… ik wil niet dat ze sterft.’
      Selma keek leunde op haar elleboog. ‘Er zijn ook andere manieren om mensen te straffen. June heb je flink toegetakeld, misschien is dat voor nu genoeg. Je moet ook weten wanneer de pijn vergolden is. En Jordy… Hoe heeft zij gereageerd op wat de jongens deden?’
      ‘Niet,’ mompelde ze. ‘Ze zegt dat ik gestoord ben.’
      ‘Je bent niet gestoord, lieverd.’ Selma streelde haar gezicht. ‘Misschien ziet Jordy niet in hoeveel pijn het je doet, omdat ze zo op June gefocust is. Je zou haar dezelfde pijn kunnen geven. Zorgen dat de hele school haar met een schuine blik aankijkt.’
      Met een zucht draaide Beth zich op haar rug. ‘Het kan Jordy niet schelen hoe anderen over haar denken.’ Ze dacht even na. ‘Tenzij…’ Een donker plannetje vormde zich in haar hoofd. ‘Ze heeft een geheim, iets wat alleen Shawna, June en ik weten. Iets waar ze zich vreselijk voor schaamt.’
      Selma leunde dichter naar haar toe en streelde haar buik en daarna haar borst. ‘Ik zou haar een kans op verzoening bieden, haar een laatste uitweg geven. Als ze dat niet wil… Dan vraagt ze erom om vernederd te worden.’
      Beth had geen idee hoe, maar Selma klonk zo zelfverzekerd dat ze haar op slag geloofde.
      ‘Oké,’ zei ze. ‘Ik ga vanmiddag met haar praten.’

Beth zocht via Jordy’s rooster uit wanneer ze geen les met June en Shawna had, daarna wachtte ze haar voormalige vriendin op.
      Jordy keek haar koeltjes aan en wilde haar gewoonweg voorbijlopen.
      Dit ging niet makkelijk worden. De woede borrelde al onder haar huid, toch probeerde ze haar emoties in bedwang te houden.
      ‘Jordy…’ zei ze. ‘Kunnen we alsjeblieft praten?’
      Eerst dacht ze dat het meisje gewoon zou doorlopen, toen draaide ze zich om. ‘Praat maar.’
      Beth zette een stap dichter naar haar toe. ‘Ik vind het rot hoe het met June gelopen is, maar dat is iets tussen June en mij en ik vind niet dat onze vriendschap daaronder hoeft te lijden.’
      Jordy snoof. ‘Ik heb niet de behoefte om bevriend te zijn met iemand als jij.’
      ‘Iemand als ik?!’ vroeg ze schril. Shit – daar ging haar zelfbeheersing. ‘Wat bedoel je daarmee?’
      ‘Iemand die haar vriendinnen mishandelt.’
      Beth kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Ik ben óók mishandeld. Geestelijk. Door Junes liefje en zijn achterlijke vriend. Behandel je hen daarom nu ook als stront?’
      ‘Ik heb geen zin in je zelfmedelijden, Beth. Wat de jongens hebben gedaan, heb je verdiend.’
      De tranen sprongen in Beths ogen. Hoe kón ze dat nou zeggen? Wat was er in vredesnaam met haar gebeurd, het voelde alsof zij óók behekst was.
      ‘Wacht maar,’ gromde ze.
      Jordy trok haar wenkbrauwen op. ‘Waarop?’
      ‘Hier krijg je spijt van,’ siste ze. ‘We zullen je laten voelen hoe het is als de hele school op je neerkijkt.’
      Jordy’s frons werd dieper. ‘Bedreig je me nu?’
      ‘Reken maar.’ Ze greep Jordy’s arm en boorde haar nagels erin. ‘Ik krijg je wel. Jullie allemaal. Jullie zullen me om vergiffenis smeken, maar dan zal het te laat zijn.’ Ze haalde diep adem, in haar buik brandde een verterend vuur. ‘Ze maken me kapot en jou doet het niets. Je bent nog erger dan zij. Ik maak je kapot, Jordy. Wacht maar. Je zal weten hoe het voelt om mij te zijn.’ Haar ogen boorden zich in die van Jordy. Haar gezicht werd bleker, zag ze tot haar genoegdoening. ‘Je hebt mij jouw geheimje verteld, weet je nog? Van jullie familieschande. En ik zal ervoor zorgen dat iedereen het straks weet.’ Ze spuugde naar Beths voeten. ‘Hoer.’
      Jordy’s ogen sperden zich iets open. Nu zag ze de angst erin.
      Ze glimlachte duivels.
      ‘Te laat,’ zei ze zachtjes. ‘Het is nu te laat voor je excuses.’

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Soww dit gaat niet echt de goede kant op. En ook nog eens voodoo...:S

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow, Beth is echt niet goed..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen