Verwilderd was de beste manier om mijn stemming te beschrijven. Tijdsindeling was nooit mijn sterkste kant geweest en vanavond was dan ook geen uitzondering geweest. Het verkeer was drukker dan gedacht in New York City en dat zorgde er dan ook voor dat ik nogal laat op J. F. Kennedy Airport arriveerde. Ik had me gehaast door de airport security en bagage controle gewerkt en wist nog net op tijd naar mijn gate te kunnen rennen. Op het moment dat ik de poortjes mocht betreden, liet mijn ringtone van zich horen. Argh, niet nu... Out of all times.. Niet nu...
Ik glimlachte verontschuldigend naar de vrouw achter de balie en viste mijn telefoon uit mijn broekzak, terwijl ik met mijn handbagage koffer naar het vliegtuig liep.
"Hey Gemma, ik betreed net het vliegtuig dus ik hoop toch dat het haast heeft" ratelde ik door de telefoon terwijl ik vriendschappelijk knikte naar het personeel dat ik passeerde tijdens het betreden van het vliegtuig zelf.
"Hij is wakker, Louis" zei ze ietwat hees.
Ik liet spontaan bijna mijn koffer vallen "zei je nou...?"
Gemma maakte een bevestigend geluid "kun je me alsjeblieft beloven dat je zo snel mogelijk even langs gaat. Ik kan pas volgende week overvliegen uit New York omdat ik niet onder meetings uit kom. Hij heeft iemand nodig om hem op te vangen".
"Ja natuurlijk Gemma, ik zorg dat ik er naartoe ga zodra ik kan" zei ik terwijl ik op mijn stoel in het vliegtuig plaats nam.
"Oh geweldig, houd me alsjeblieft op de hoogte. Ik wil echt geen informatie missen op dit moment" zei ze zacht. Ik zou zweren dat ik haar zachtjes hoorde sniffen en snikken.
"Ik houd je op de hoogte. Ik moet nu wel echt gaan, het vliegtuig staat op het punt om te vertrekken. Ik laat je iets weten zodra ik zelf meer weet" vertelde ik haar.
"Thanks Louis, wat had ik zonder je gemoeten.." stamelde ze.
"Houd vol Gemma en hopelijk tot binnenkort".
"Tot binnenkort Louis" zei ze, waarna ze de verbinding verbrak. Ik zette gelijk de vliegtuig stand aan op mijn telefoon en toverde mijn oordopjes tevoorschijn zodat ik muziek op kon zetten. Ik sloot mijn ogen en probeerde me te concentreren op de muziek die nu in mijn oren klonk.
Het ontspannen gevoel was echter ver te zoeken. Die ene keer dat ik eens geen krijsend kind in het vliegtuig had zitten, werd ik overdonderd met ander nieuws.
Er was eindelijk schot in de zaak gekomen: Harry was wakker. Om heel eerlijk te zijn had ik de hoop in de loop der tijd wel langzaamaan steeds ietwat meer opgegeven. Ik had altijd hoop gehad op nog een respons van Harry. Ik had zo vaak naast zijn bed gezeten en gestaard naar zijn oogleden, hopende op beweging. Het werd onderhand frustrerend om geen beweging te zien. Het piepen van de monitoren was hoorbaar in mijn nachtmerries, die me iedere nacht weer teisterden. Ik zag het ongeluk voor me in mijn nachtmerries, alsof ik er bij was. Ik had het in werkelijkheid alleen maar over de telefoon horen gebeuren. Daar hadden we echter wel geluk mee gehad, gezien ik daardoor gelijk de hulpdiensten in kon schakelen en we daardoor wellicht op tijd waren geweest voordat hij dood gebloed was. Een afschuwelijke gedachte die tevens door mijn hoofd spookte zodra ik mijn ogen sloot 's avonds. Het was alsof de gedachte vrijwel nooit mijn hoofd verliet. Ik had het proberen te verdringen door zo veel mogelijk te leren voor mijn toetsen. Dat ging wellicht de redding zijn voor mijn diploma, maar niet voor mijn mentale gezondheid.
Nadat Harry zo'n vier maanden in een coma in het ziekenhuis in Londen had gelegen, waren zijn botbreuken wel hersteld. De vraag was echter al die tijd geweest of hij wel wakker ging worden. Dat was bij deze gebeurd en dat maakte me alsmaar nerveuzer om naar hem toe te gaan. Ik wou hem zo graag spreken. De laatste keer dat ik hem gesproken had was dus op die vreselijke kerstavond. Ik was niet zeker of ik de komende paar jaren een positieve associatie op kon wekken bij mijn eigen verjaardag of bij kerst.
Ik had zo veel vragen voor hem. Waarom was hij in de auto gestapt terwijl ik hem nog zo gezegd had om het niet te doen? Wat kon hij zich nog herinneren van die avond?
Ik frunnikte onhandig met mijn vingers terwijl ik mijn ogen stijf gesloten hield. Dat hield ik een heel groot gedeelte van de vlucht vol. De overige tijd van de gehele zeven uur durende vlucht vulde ik op met een boek lezen en een film kijken.
Ik was even weg gesukkeld in de laatste twee uren, maar al snel werd ik abrupt wakker gemaakt door de stem van de stewardess die ons vertelde dat we gingen landen. Vanaf dat moment raasden de zenuwen al helemaal door mijn lichaam. Ik ging Harry zien en spreken. De aankomsttijd op Heathrow airport was zeven uur in de ochtend. Ik kon om acht uur in de ochtend bij het ziekenhuis zijn. Dat deed ik dan wel een gebrekkig aantal uren aan slaap, maar dat zou het waard moeten zijn.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Why is harry in a hospital in londen? Ze waren in ny toch toen t ongeluk gebeurde?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen