Eenmaal door de langen hallen van Heathrow gelopen, kwam ik bij de uitgang uit. Er stonden vele mensen te wachten. Mensen van alle soorten en maten. Vrouwen, mannen, kinderen, lang, klein, breed, smal, netjes gekleed.. Noem het maar op. Niemand die wachtte op mij, echter. Tenminste, niet hier op het vliegveld.
Ik liep doelgericht naar de uitgang en sprak de eerste taxi chauffeur aan die ik tegen kwam. Binnen een mum van tijd werden de koffers ingeladen en kon deze man me naar mijn appartement in Londen brengen. Ik wreef vermoeid door mijn gezicht terwijl ik Gemma een berichtje stuurde dat ik inmiddels in Londen was gearriveerd en na een korte stop bij mijn appartement, naar het ziekenhuis zou gaan. Ondanks dat het midden in de nacht was in New York, was Gemma vrij snel met reageren. Ze wenste me succes. Ik stopte de telefoon glimlachend weg. Ik wist nog niet zo zeker hoe ik me voelde. Ik was opgelucht, enthousiast en enorm vermoeid. Een vreemde combinatie moest ik toegeven.
De taxi chauffeur deed er zo'n half uurtje over om me bij het appartement af te zetten. De koffers werden uit de auto geladen en met een creditcard betaalde ik de belachelijk dure rit.
Mijn koffers werden meegezeuld naar de ingang van het complex en vervolgens naar de derde verdieping, waarna ik appartement 305 betrad. Mijn eigen spullen en geur kwamen me tegemoet en lieten me opgelucht adem halen. Ik was weer thuis. Niet voor lang, maar een korte opfrisbeurt kon ik zeker weten wel gebruiken.
Ik liep gelijk naar de badkamer om een korte douche te nemen en mijn haar in model te brengen. De spiegel confronteerde me met hoe vreselijk ik er daadwerkelijk uit zag. Het was veel erger dan ik in eerste instantie voor ogen had. De grijze kringen en wallen waren het eerste wat opviel zodra iemand mijn gezicht bekeek, al snel gevolgd door de ietwat bleke huid en stoppels.
Ik veranderde mijn grijze hoodie voor een ietwat meer modieuze zwarte gebreide trui. Vervolgens stapte ik in mijn paar zwarte skinny jeans en mijn oude vertrouwde Vans.
Ik spoot nog netjes een geurtje op, bracht mijn haar in model en snelde vervolgens het appartement uit.
Met mijn Oystercard op zak liep ik naar het dichtstbijzijnde metrostation: Nothing Hill Gate. Vanuit hier was het maar een korte rit via de circle&district line naar het station Edgeware Road, waar het ziekenhuis bij in de buurt lag.
De gehele reis duurde maar zo'n 10 minuten, waarna het zo'n 5 minuten naar het ziekenhuis lopen was. Harry was naar Londen gebracht omdat hij met zijn verwondingen een specialist nodig had, die ze momenteel alleen in Londen ter beschikking hadden. Ik vond het allang best; ik wou gewoon dat hij geholpen werd. Dat ik op deze manier dichter bij mijn familie kon zijn was een bijkomstigheid.
Ik kwam uiteindelijk het ziekenhuis binnen gelopen. Ik herkende de meid achter de balie deze keer niet, maar meldde me in naam van Gemma aan en mocht vervolgens verder lopen. Ik wist goed in welke kamer Harry lag. Kamer 419. Ik was er inmiddels zo vaak geweest dat ik de hele kamer wel uit mijn hoofd kende. Ik wist precies welke weg ik door het ziekenhuis moest lopen om zo snel mogelijk bij hem te komen. Met iedere stap werd ik nerveuzer, maar ook enthousiaster.
Hoe zou hij reageren wanneer hij me weer zag? Natuurlijk zou hij moe zijn, maar zou hij ook enthousiast zijn? Dat moest haast wel, toch? We hadden elkaar al zo lang niet meer gezien. Die tijd had voor mij langer aangevoeld dan voor hem, dat was natuurlijk duidelijk. Dat maakte het echter nog spannender om hem weer te zien.
Ik had hem in de loop van de afgelopen paar maanden alleen maar met gesloten ogen zien liggen, gekoppeld aan heel veel slangetjes en draadjes. Hij was veel afgevallen. Harry was nooit breed geweest, maar nu was hij alsnog een stuk smaller en slapper. Ik was bang voor wat hij nog wel en niet ging kunnen doen de komende tijd. In hoeverre dat hij nog aan moest sterken. In hoeverre dat ik in zijn behoeften kon voorzien. Het waren onderwerpen die al maanden door mijn hoofd spookten maar nog nooit realiteit waren geworden.
Ik draaide gehaast de hoek om en was nu tevens op de juiste afdeling. Nog drie deuren. Twee. Een.
Ik stond voor deur 419. Ik nam een grote hap naar adem en duwde de deur langzaam open. Harry lag op het bed voor zich uit te staren. Heel langzaamaan draaide hij zijn blik naar me en fronste.
"Ben jij de dokter?" vroeg hij verward.

Reacties (2)

  • Smexy

    I knew it. But fuck this is not cool.

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Oh boi

    1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Fasten yo seatbelt lady cuz this is about to get messy

      1 jaar geleden
    • EvaSalvatore

      *Fastens all my seatbelts*

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen