"J-je dokter? Nee" stamelde ik ietwat verward.
Harry fronste naar me "maar wie ben je dan? Waarom ben je hier?"
Ik keek hem ongelovig aan "je maakt een grapje, toch?"
"Waarom zou ik een grapje maken?" vroeg hij verward.
"Ik ben Louis, we hebben al anderhalf jaar een relatie" zei ik ietwat overstuur.
"Wat? Ik vind het vervelend om je dit te moeten vertellen maar ik ben niet gay, Louis. Sterker nog, mijn verloofde is hier om me op te halen" zei Harry gelijk.
Ik voelde me alsof ik wel door de grond kon zakken. Alsof ik droomde. Nou ja, zeg maar een nachtmerrie.
Ik lachte ietwat ongemakkelijk en kneep tevergeefs in mijn arm. Het deed pijn. Ik was wakker. "Je maakt een grapje, toch?" probeerde ik voor een laatste keer.
"Nee, ik weet echt niet wie je bent" zei Harry nu.
Net op dat moment klonken er stemmen bij de deur. Een bekende stem, zelfs.
Ik draaide me abrupt om, me af vragende wie in godsnaam die verloofde was waar hij over sprak. Was hij nog onder invloed van medicijnen en kraamde hij gewoon onzin uit? Daar hoopte ik oprecht op.
"Oké prima, dan zorgen we gewoon dat al het papierwerk geregeld is voor vanmiddag om vijf uur en dan kan meneer Styles mee naar huis" zei een man in een dokterspak.
Naast hem liep een meid met bruine haren en een lange grijze jas. Ik herkende haar uit duizenden en het liet mijn bloed koken. Out of all people komt zij binnen wandelen?
Violet. Haar naam was Violet. De naam die ik wel uit kon spugen na de afgelopen paar maanden. Ze was de reden dat Harry überhaupt in een auto ongeluk terecht was gekomen. Was ze gewoon op visite? Ze kon nooit de verloofde zijn waar hij over sprak.
Haar ogen vonden de mijne. Ze liep naar het bed en drukte Harry een kusje op zijn wang terwijl ze zijn schouder aaide "hey lieverd, je mag straks mee naar huis".
Harry glimlachte naar haar "fijn, ik ben het ziekenhuis nu al beu".
"Je maakt een grap, toch?" vroeg ik met ingehouden woede aan Violet.
"Ik weet niet waar je het over hebt of wie je bent, maar ik wil je vragen om geen onnodige drama te komen veroorzaken. Mijn Harry heeft al genoeg te verdragen met zijn geheugenverlies" zei ze tegen mij. Zodra Harry niet keek gaf ze me een wetende knipoog. Ik moest echt moeite doen om haar niet ter plekke aan te vallen met mijn handen. Of om te gaan huilen. Ik wist nog niet welke van de twee het zou worden.
"Harry what the hell.. Ze is de reden dat je überhaupt in het ziekenhuis ligt!" zei ik nu tegen Harry, gezien ik bij Violet niets ging bereiken. Laat staan dat ik haar niet wou zien.
"Wat was je naam ook al weer? Louis was het? Ik weet niet waarom je zo staat te roepen maar ik ken je niet eens! Stop met ophef veroorzaken en vertrek. Ik wil nu bij mijn verloofde zijn" zei Harry zuchtend.
"Je begrijpt me volgens mij niet... Ze heeft je bedrogen voor maanden en jij bent in de auto gestapt om haar te achtervolgen en vervolgens in een ongeluk terecht gekomen!" ratelde ik, overduidelijk inclusief woede nu.
"Ik weet niet waar je het over hebt schat, maar ik denk dat je beter kunt vertrekken" zei Violet nu terwijl ze Harry bleef strelen over zijn schouder. Harry leek het geweldig te vinden hoe ze hem aanraakte.
"Maar ik ben degene waar je een relatie mee had" riep ik ietwat hysterisch.
"Ik ben niet gay, dat heb ik je zojuist ook al verteld. Ik wil dat je weg gaat" herhaalde Harry.
Ik sloeg mijn armen demonstratief over mekaar, de tranen in mijn ooghoeken prikkende.
"Ik roep de dokter er weer bij" zei Violet, waarna ze op de hulp knop drukte die naast Harry's bed zat.
Binnen de kortste keren kwam er een nieuwe verpleegster de kamer binnen wandelen.
"Waarmee kan ik jullie helpen?" vroeg ze.
"Deze jongeman staat ophef te verzorgen en we kennen hem niet eens" zei Violet.
"Wil meneer Styles dat hij weg gaat?" vroeg de verpleegster.
Harry knikte, tot mijn grote teleurstelling. De verpleegster draaide zich naar mij toe "sorry meneer, maar ik moet u vriendelijk verzoeken om te vertrekken".
"Wat? Harry is mijn vriend. Deze meid is niet zijn verloofde. Ze is degene die zorgde voor het ongeluk dat gebeurd is in de eerste plaats" probeerde ik nog met een zachte stem tegen de verpleegter.
"Bij de receptie staat mevrouw Adams ingeschreven als zijn verloofde. U zult moeten vertrekken".
De tranen liepen inmiddels over mijn wangen terwijl ik met hangende schouders naar de gang liep en vervolgens richting de uitgang. Ik wilde gaan klagen bij de receptie over het voorval, maar er was niemand aanwezig. Toen het meisje dat er zat eenmaal terug was, kon zij ook niets voor me betekenen.
Ik belde woedend het nummer van Gemma, maar zij nam niet op. Mijn eerste impuls was Liam bellen. Liam was immers een enorm goede gesprekspartner. Wellicht kon hij me tot rust brengen.

Reacties (2)

  • Smexy

    You b*tch !! So not cool.

    ps. vraag me nu wel af hoe Harry haar wel herinnerd (soort van) en Louis niet.

    2 jaar geleden
    • Qualantinos

      Nou ja hij kan zich beide niet herinneren maar ze heeft gewoon een enigszins geloofwaardig onzin verhaaltje verteld en gezien hij geen geheugen heeft om op terug te vallen, ga je al snel aannemen dat diegene maar de waarheid spreekt. Louis geloofde hij sowieso al niet omdat Violet al eerder een verhaal verteld had dan Louis en Harry denkt dat hij niet gay is

      2 jaar geleden
    • Smexy

      Ja zoiets werd ook beschreven in je volgende hoofdstuk. Toch apart om maar gewoon iets te geloven haha. Ben benieuwd hoe dit verder gaat.

      2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    WOWOWOWOWOWOWOWOWOWOWOOWOWOWOWOWOWOWOW AAAAAAAAAAAAAAAAH

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen