Foto bij ~1

Heel veel plezier! Feedback is altijd welkom:D

Rennend door de struiken voel ik de uiteindes van takken schrammen maken over de ontbloten stukken van mijn huid. Mijn hart klopt in mijn keel maar opgeven is geen optie. De takken breken onder het gewicht van mijn schoenen. De aarde is vochtig en glad door de bladeren die in allerlei kleuren verspreid liggen over het pad. Achter me hoor in hem al aan komen. 'Denk maar niet dat je weg komt!' Een bom adranaline komt vrij in mijn buik. Het is nog maar een klein stuk. Ik zie de muren van de stad Overly al verschijnen. Ik probeer nog een laatste sprint uit mijn benen te krijgen. Voor me zie ik dat het pad versperd woord door een omgevallen boomstronk. 'd'r op of dr onder.' Hijg ik tegen mezelf, hopend dat de keus makkelijker wordt. 'Dr onder.'mijn stem niet meer dan een zucht. 'Je haalt het nooit!' De stem achter me klinkt dichterbij als enkele seconden geleden. Ik probeer onder de boom heen te gaan. Ik voel mijn voeten onder mijn lijf vandaan glijden. Het scheuren van kleding is duidelijk te horen. Ik ben bijna onder de boom vandaan als ik de leren band van mijn holter om mijn borst voel verstrakken. Met een klap zit in stil. De klap slaat alle lucht uit mijn longen. Happend naar lucht kijk in snel om me heen. De gedaante die net nog achter me aan zat staat nu recht voor me en lijkt groter als voorheen. 'Jinx.. dacht je nou echt dat je het van me kon winnen.' Zijn stem klonk lachend, bijna spottend. Hij veegde een pluk van mijn koper kleurige haar die tijdens het vluchten uit mijn vlechten waren gevallen en streek hem liefdevol achter mijn oor. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Hij stak zijn hand uit en hielp me recht omhoog. 'Dank je, Juwl.' ik pakte zijn hand aan, een maal recht staand was het zoeken naar balans. Pas toen Juwl zijn hand uitstak naar het stuk leer wat om de boom heen hing drong het door. 'Nee, niet mijn holter..' Met een teleurgestelde blik liet ik mijn hand voorzichtig over de band heen gaan. De graveringen duidelijk voelbaar onder mijn vinger toppen. Juwl pakte mijn pistool voorzichtig van de grond af. Het zo glimmende zilver zat onder de moddervlekken. Hij overhandigde hem aan me nadat hij de modder aan zijn broek had afgeveegd. Dankbaar pakte in hem aan en deed hem snel in de band die onder mijn jurk zat, athans wat er nog van over was. 'Wat zie je er uit. Geef volgende keer gewoon op. Je broer doet me wat aan als ik je zo thuis breng, je weet dat hij het er al niet me eens is dat ik je leer overleven buiten de stads muren.' Zei Juwl duidend op de schrammen, blauwe plekken en lappen stof die ooit mijn kleding voor gesteld moesten hebben. 'Ik krabte schaapachtig over mijn achterhoofd. 'Jij weet net zo goed als ik dat de stad gevaarlijker is dan de wildernis.' het woord wildernis kwam met een spottende toon uit mijn mond. Mijn boer was al de familie die ik had, onze ouders zijn opgehangen voor het uitoefenen van magie. Ze waren erg bekent met de werkingen van planten. Denkend aan die dag voel ik een brok in mijn keel ontstaan. Hoorbaar slikkend probeer ik hem weg te krijgen en begin in op een rustig tempo te lopen met Juwl op mijn hielen. Onderweg werd er niet veel meer gesproken. Net voor ik de enorme houten port wil doorlopen voel ik Juwl's hand in de mijne, voorzichtig brengt hij me tot stilstand. Al vragend kijk ik hem aan. 'Wat is er? als we nog lang blijven staan worden we zeker betrapt. Ik heb geen zin in nog een preek van Cinder.' Zonder wat te zeggen slaat Juwl het doek wat hij om zijn schouders had om me heen. Met een vriendelijke lach begint hij weer te lopen, zijn arm achter mijn middel als aanmoediging dat ik in beweging moet komen.
Tussen alle houten hutjes zie ik mijn thuis al liggen, het vuur voor de deur is nog uit. 'Zo te zien zijn we toch eerder dan Cinder!' De blijdschap was duidelijk te horen in mijn stem. Het was rustig in de Overly de mensen die op straat liepen leken het te druk te hebben met hun dagelijkse klussen. Met een krakend geluid ging de deur open. Juwl die mijn nog steeds volgde deed de deur achter zich dicht. Het hutje was niet groot maar was van de meeste gemakken wel voorzien. Ik gritste snel een lap stof en dompelde hem in de emmer met water. Snel probeerde ik de sporen van vanmorgen van mijn lijf te schrobben. Al snel hoorde ik voetstappen en de stem van mijn broer bij de deur. Gehaast rende ik mijn kamer in en trok de lappen stof van mijn lijf. God zij dank hoorde ik Juwl al hele gesprekken met Cinder voeren. Juwl was al meer dan eens mijn reddende engel geweest. Zo stil mogelijk zocht ik naar een nieuwe jurk, al snel vond ik er één in de hoek opgevrummeld tot een prop. Nadat ik mijn haar snel opnieuw in een vlecht deed liep ik gauw de living in. Tot mijn verbazing vroeg Cinder me niets en begroeten hij me alleen met een warme glimlach. Juwl opende zijn arm als uitnodiging om bij hem te zitten. Ik was gek op deze man. Zijn helder blauwe ogen die altijd sprankelde van plezier, een glimlach die niet weg te denken is en dat omlijst door een enorme bos met krullen die tot zijn schouders kwamen. Hij was atletisch gebouwd, Alles aan hem schreeuwde kracht. Deze man leek altijd te genieten en niets leek hem te kunnen breken. Ik zag dat hij zijn uitgeleende doek al weer om had gedaan. Starend naar zijn gezicht vergat ik even de wereld om mij heen. 'Jinx? Jinx? Jinx!'Cinder's stem werd steeds luider. Beschaamd keek ik naar beneden. 'Sorry ik was even in gedachten.' Beide mannen proesten het uit van het lachen. 'Jinx.' Begon Cinder opnieuw. 'Ik heb goed nieuws, je weet toch dat de hertog ziek is? De stads ouderen zijn bij elkaar gekomen. Ik mag hem gaan behandelen en we zullen er rijkelijk voor beloond worden!' Het enthousiasme duidelijk te horen in zijn stem. 'Cinder? ' Mijn stem was in tegenstelling tot die van mijn vrolijke broer klein en timide. 'Je weet dat onze ouders gehangen zijn voor het genezen van mensen hé.. Ik wil je niet kwijt.. Beloof me dat je me niet achter laat.' Ik voelde een arm strak om mijn middel heen. Ik leunde langzaam iets meer naar Juwl toe. Hij beantwoorde het gebaar met een kus op mijn voorhoofd. Cinder daar in tegen keek verslagen naar de grond. Hij was één van de beste healers in het land. Maar net als mam en pap gebruikt hij veel kruiden en planten. Cinder had zijn trouw aan de hertog bewezen in een gevecht, maar nu de hertog ziek was maakte het mijn onzeker. wat zou het voor zijn toekomst betekenen als de hertog toch overlijd. Zou hij nog steeds het respect krijgen dat hij nu heeft of zou hij na de laatste adem van de hertog zijn laatste uur hebben aangebroken.
'Ik weet het niet, maar als ik niets doe eindigen we samen met ons hoofd op het blok.' Cinders blik bleef maar beneden gericht. Hij draaide zich om en roerde in de pot met eten die hij ondertussen had opgezet. 'Juwl ? Eet je mee? Er is meer dan genoeg.'Cinder had zich herpakt en probeerde zijn zorgen te verbergen terwijl hij mij een kom met eten gaf en Juwl aan bleef kijken. 'Graag, dankje.' Dankbaar nam hij de kom aan. In stilte aten we rustig. Ondanks dat ik tegen Juwl aangeplakt zat kon ik een rilling niet onderdrukken. 'Ben je moe?'Juwl's stem was een fluitering. 'Eigenlijk wel.'Cinder die ondertussen al weer aan het rommelen was met van alles en nog wat leek totaal in zijn eigen wereld. 'Wil je dat ik ga? Na vanmiddag heb je wel wat rust verdient.'Met een speelse knipoog trok Juwl me nog dichter bij. Ik kon mezelf niet bedwingen en snoof zijn geur op. De geur van buiten. Hij rook vertrouw, de geur van regen na een lange zonnige periode. Ik probeerde een gaap te verbergen terwijl ik mijn hoofd van nee schudden. 'Ik zou je nooit vragen om weg te gaan.' Hij drukte nog een kus op mijn hoofd. Niet veel later stond hij recht en tilde me op. 'Wat ga je nu weer doen?'De twinkeling in zijn ogen werd nog groter. Hij liep richting mijn slaapkamer en zette me voorzichtig neer op bed. Ik probeerde nog te protesteren toen hij recht stond. 'Je hebt ook geen geduld hé.' voor dat ik verder kon reageren op zijn worden ging hij naast me liggen in het gammele bed en sloeg zijn armen om me heen. Neus aan neus lagen we daar. Een storm van gevoelens in mijn buik. 'Jinxy, je weet dat je bijzonder bent hé?' Verbaast keek ik hem aan, een blos verscheen op mijn wangen en ik probeerde weg te kijken. Zijn hand ging richting mijn kin en moeiteloos hefte hij mijn kin met één vinger omhoog. 'Je wil het misschien niet horen, maar je bent speciaal. Vanaf je geboorte zie je dingen anders dan de rest. Beloof me dat wat er ooit gebeurt je nooit vergeet dat je een kind van de natuur bent Jinx, beloof het me.' Ik kon geen woord uitbrengen. Niet wetend waar deze worden vandaan kwamen. 'Beloof het me.' Zijn stem was rustig. Toch kon ik het gevoel van onheil in mijn buik niet negeren. 'Ik beloof het je Juwl, d'r is alleen ook één ding dat je mij moet beloven. Dat je me nooit alleen laat.' Hij sloot z'n ogen en mompelde wat. 'Jinx dat is niet eerlijk. Ik zou nooit een belofte aan jouw willen breken. Dus ik kan alleen beloven dat ik alles zal doen om mijn weg terug naar je te vinden. Je bent nog zo jong.. De toekomst heeft nog zoveel voor jouw in het verschiet.' Mijn ogen voelde zwaar aan. Ik probeerde het gevoel weg te knipperen maar het ging steeds moeilijker. 'Slaapzacht Jinxy, het is goed.' met een laatste diepe zucht merkte ik dat het geen zin had om er tegen in te gaan en zakte ik in een diepe maar onrustige slaap..

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen