Foto bij ~2

Veel lees plezier!

Geschrokken ga ik recht op zitten in mijn bed. De plek naast me is koud. Juwl was waarschijnlijk naar huis gegaan. Mijn ogen begonnen te wennen aan de duisternis. Voorzichtig probeerde ik uit bed te klimmen. Met een naar gevoel loop ik naar het leef gedeelte. Cinder zijn deur stond op een kier. Hij lag heerlijk in dromen land. Zijn mond hing open als teken dat hij echt ver weg was. Ik sloot zijn deur, hopend dat hij niet zo kraken. Buiten raasde er een storm. Een storm die zonder reden in mijn hoofd kroop. Het gevoel van onheil kon ik niet los laten. Ik liep naar de plek waar ik gister met Juwl had gezeten. Tot verbazing lag zijn doek er nog. Bang om het stuk te maken pakte ik de doek op en snoof zijn geur op. De storm in mijn hoofd leek gelijk af te nemen, met de doek in mijn handen liep terug naar bed. Na nog een paar uur onrustig geslapen te hebben wordt ik wakker van een knal.
Zo snel als ik kan ren in naar de living. Cinder hangt tussen twee wachters van de hertog in, zijn lip bloed en zijn oog lijkt gezwollen. 'Jinx ga terug naar je kamer.' Zijn stem klinkt zeker.'Wat is er hier aan de hand!' Mijn stem schoot iets omhoog terwijl ik hardhandig vast gepakt werd door een derde wachter. 'Laat me los! Wie denk je wel niet dat je bent.' Ik had gehoopt dat mijn worden er zekerder uit hadden gekomen. De wachter begon alleen maar te lachen. 'Laat haar met rust. Jullie kwamen hier voor mij. Je zou toch niet willen dat er onnodige problemen komen?' Hopeloos probeer ik oog contact met Cinder te krijgen. 'Cinder! Wat is er aan de beurt? Als je blieft! Leg het me uit?' Zijn ogen maakte eindelijk contact. 'Ik vertelde je gister toch dat de hertog ziek was en ik de eer heb om hem te behandelen? Het blijkt dat hij vannacht verslechterd is. Deze heren kwamen me ophalen om hem te helpen. Helaas was er een klein misverstandje waardoor ik viel en mezelf wat heb bezeerd.' Hij loog dat hij barste, zijn verwondingen waren niet van een val partij. 'Ik zal helaas tot de hertog beter is tijdelijk niet thuis kunnen zijn Jinx, er wordt van mij verwacht dan ik hem dag en nacht verzorg. ' Mijn ogen vielen zowat uit mijn kassen. 'Je maakt een grap hoop ik.' 'Jinx dit is niet de tijd.'Hij trok zijn arm los uit de grip van de wachters en begon zijn spullen bij elkaar te pakken.'Dus je gaat zonder afscheid?' Mijn stem was kil als ijs. 'Jinx niet nu, ik schrijf je vanavond nog.' Met die worden knoopte hij de zak met zijn spullen dicht en liep hij langs me de deur uit. Mijn mond viel open. 'Wat was dit...' Ik keek rond in ons hutje.. het leek in één keer veel groter, kouder en minder huiselijk. Ik liep naar Cinder zijn kamer en zag een prop papier liggen, ik snelde er heen en vouwde het papier voorzichtig open.

Lieve Jinx,
Sorry dat ik net op die manier met je moest omgaan. Ik wou je hier buiten houden. Als ze denken dat ik niet om je geef sparen ze je misschien. De hertog is ziek, erg ziek. Als hij niet snel op knapt ben ik bang dat dit zijn einde is. Ik vrees voor jouw toekomst als de hertog het niet haalt. Zijn laatste adem zal ook de mijne zijn. Zoek Juwl en geef hem de brief achter de houtstapel vandaan.
Ik hou van je, wees voorzichtig.
Je broer Cinder.


Verward lees ik de brief nog twee keer door. 'zijn laatste adem, ook de mijne.' Ik fluister de worden.. bang dat het ze hardop benoemen ze tot waarheid verklaard. De houtstapel, ik gooi de blokken er vanaf en vind een pakketje ter grote van een brief. Het is gewikkeld in stof. voorzichtig blaas ik het stof er af. Juwl staat er in het sierlijke handschrift van mijn broer geschreven. Twijfelend of ik de brief moet open maken frummel ik wat aan het touw in mijn handen.

'Juwl, ik moet Juwl vinden.'Mijn stem had de hele dag nog niet zo zelfverzekerd geklonken. Dronken van verdriet wou ik naar buiten lopen, met de deur in mijn had voelde ik de kou door mijn dunne pyjama. Snel zocht ik wat kleding bij elkaar en trok ik mijn mantel strakker om mijn schouders heen. Mijn blik viel op de plek normaal mijn pistool lag. Ik had hem nog nooit gebruikt maar was nog geen dag zonder geweest. Tot mijn verbazing lag hij er niet. Zo snel als ik kon trok ik de vloerplank die al jaren los zat van de vloer, De plank was breed en lang genoeg om een ruimte te creëren waar ik zelf onder kon. Zolang als ik me kon herinneren was dit al mijn verstop plek. Met mijn lijf hangend over de vloer reikte ik met mijn armen in het enorme gat en haalde een doos er uit. Mijn vingers maakte vluchtig het slotje open en met een zwaai gooide ik de deksel open. Een rijkelijk versierd mes gaf me hoop. Het mes stopte ik in de band onder mijn jurk waar gister nog mijn pistool had gezeten. Voor ik de plank terug op zijn plaats legde haalde ik mijn oude pijlen bundel uit het stof. Officieel mochten vrouwen geen wapens bezitten. Voor een boog werd een uitzondering gemaakt. De hertog zag graag dat vrouwen zich uitsloofde voor hem. De wedstrijden met pijl en boog was zijn grote finale. De dame die de wedstrijd won mocht een nacht met hem doorbrengen. Bij die gedachte werd ik opnieuw kwaad. Hij deed als of het een eer was in plaats van een straf. Veel "winnaressen" kwamen beschadigd terug. Alsof iets hun geest had gebroken. Zelf heb ik altijd getraind maar was ik slim genoeg om op de wedstrijd te verpesten. Ik snoerde de boog om mijn lijf. 'Jinx, het is nu of nooit.' Met die worden verliet ik ons huis. Opzoek naar Juwl. Al snel kwamen de poorten in zicht. Ik moest me inhouden niet te gaan rennen. Bij de poort werd ik staande gehouden. 'Wat denk jij te gaan doen?' De norsheid was niet alleen in zijn stem te vinden maar ook van zijn gezicht af te lezen. Wat was dit in hemels naam nou weer? Er stond nooit controle bij de poort. 'Ga je nog antwoorden of moet ik het uit je slaan?' Ik kon moeilijk zeggen dat ik iemand ging zoeken om me te helpen mijn broer te bevrijden van de hertog die op zijn sterfbed lag omdat ik niet wou dat ze zijn hoofd van zijn romp zouden scheiden. Jinx, denk na.. denk! 'Ik ga oefenen met mijn boog meneer, ik hoorde dat er voorlopig geen wedstrijden zijn omdat de hertog niet in optimale gezondheid is. Helaas kent iedereen mijn reputatie in het dorp.'Ik probeerde er onschuldig bij te lachen in de hoop dat hij me geloofde. 'Ik wil mezelf niet nog een keer zo beschamen.' Vervolgde ik mijn verhaal. Hij leek goedkeurend te kijken. Heelaas zat er inderdaad één groot min punt aan mijn verliezers plan. De hele stad dacht inderdaad dat ik niet met pijl en boog om kon gaan en maakte dit me graag duidelijk. De wachter knikte goedkeurend. Toen ik mijn weg wou vervolgen pakte hij me bij mijn schouder vast. 'Als je niet beter wordt mag je altijd een nacht met mij doorbrengen hoor!' Hij het een vieze lach op zijn gezicht. Zijn houding was intimiderend en maakte me erg bewust dat ik erg klein ben. Ruw trok ik mijn schouder los en streek mijn mantel glad. 'Dit soort opmerkingen hoor je niet tegen een dame te maken, daarbij maak je niet druk. Ik denk dat mijn training zijn vruchten zal afwerpen.'Met grote passen liep ik het bos in. Juwl moest hier ergens zijn. Als hij niet bij ons was, was het bos zijn thuis. Juwl had daar een klein hutje waar hij verbleef. Hij hielp de mannen van Overly met de jacht en hield de omgeving in de gaten tegen indringers. De familie van de Hertog had iets tegen Juwl, het scheen iets te zijn wat al generaties terug ging. Hij had het er nooit over willen hebben. "Juwl! Juwl!' vergenoeg in het bos schreeuwde ik zijn naam zo hard als ik kon. 'Ben je gek! Schreeuw niet zo. Je weet nooit wie er in de buurt is.' Zijn stem klonk gefrustreerd. Ik was les één vergeten. Geen een vreemde niet meer informatie dan nodig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen