Ik schrok wakker van mijn luide beltoon. Mijn plakkerige wang haalde zich langzaam van het kussensloop af. Ik had mezelf in slaap gehuild. Ik was al vermoeid toen ik eindelijk uit het vliegtuig stapte nadat ik amper geslapen had, laat staan toen Harry de volgende klap leverde.
De naam op de display was een naam die ik vreesde momenteel. Gemma.
Ik moest haar het hele verhaal uit gaan leggen en er was no way dat ik dat kon doen zonder een flinke huilbui er achteraan te plakken.
"Hey" zei ik met een zo neutraal mogelijke stem.
Het was inmiddels half zes, vertelde mijn wekkerradio me.
"Hey Louis! Hoe gaat het met hem? Mag hij al naar huis? Hoe reageerde hij?"
En daar kwamen de tranen al... Gemotiveerd door die laatste vraag.
"Louis! Louis, ben je oké?" vroeg ze bezorgd.
"N-nee, nee ik ben niet oké" stotterde ik snikkend.
"Wat is er gebeurd?! Was hij niet wakker? Is hij weer ergens de dupe van?!" vroeg ze hysterisch.
"Hij herkende me niet" zei ik met een zachte stem, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
"Oh Lou, dat is heel vervelend maar is wel vaker voorkomend bij een langdurige coma waarbij hersenletsel betrokken is. Hij heeft dan ook een behoorlijke klap te verduren gekregen. Het geheugen kan weer langzaamaan terug komen" zei ze, in een poging om me te troosten.
"Dat is het niet.. De situatie is nog veel erger" mompelde ik.
"Wat is er Lou? Is hij niet bij je? Moet hij langer in het ziekenhuis blijven?"
"Hij mocht niet met mij mee. Hij ging met iemand anders mee" mompelde ik.
"Omg is mam langs gekomen om hem op te halen? Hoe kan ze weten waar hij überhaupt is? Ik heb al maanden niks-"
Zijn ietwat hectische en ongewenste moeder was een minder grote zorg geweest. De huidige situatie was veel vreemder dan dat.
"Nee Gemma, het is niet jullie moeder. Het was fucking Violet" zei ik huilend.
"Violet? Als in: degene die door de mand viel tijdens het kerst diner?"
"Ja, die Violet. Ze heeft met zijn geheugen gespeeld en hem gemanipuleerd" legde ik uit.
"Hoe? Louis ik wil graag dat je me alles op chronologische volgorde zo gedetailleerd mogelijk uitlegt" zei Gemma ietwat streng.
En dus begon ik met moeite mijn gehele dag uit te leggen. Van het moment van het ziekenhuis betreden tot aan het moment dat ik huilend naar buiten ben gelopen.
"De fucking bitch" siste Gemma toen ik eenmaal klaar was met mijn verhaal.
"Wacht even Louis, ik ga gelijk het ziekenhuis bellen en zeggen dat dit een misverstand is. Ik ben per slot van rekening directe familie. No way dat zij hem mee naar huis neemt" zei Gemma nu.
Ik maakte een bevestigend geluid en luisterde naar haar afscheid en vervolgens naar de pieptoon.
Met wederom natte wangen stapte ik uit mijn bed en liep ik naar de woonkamer. Ik rekte me uit en liep naar de koelkast, om te kijken wat er nog gekookt kon worden voor vanavond. Ik had boodschappen moeten doen vandaag. Dat was dan ook het plan: boodschappen doen voor zowel mezelf als voor Harry, zodat ik voor hem kon zorgen.
Nu was Harry niet hier en had ik zelf niet eens de energie op kunnen brengen om naar de Sainsbury's een paar straten verderop te lopen.
Ik besloot al vrij snel om mijn telefoon er bij te nemen en een pizza te bestellen bij Domino's. Laten bezorgen. Ik kwam echt het huis niet meer uit vandaag in deze staat van zijn.
Toen ik net de bestelling had geplaatst werd ik weer gebeld door Gemma. Ik was heel benieuwd wat ze te zeggen had en hoopte dan ook op positief nieuws. Gemma kennende ging ze er echt wel fatsoenlijk achteraan, om het op te lossen.
"Hey Gemma" begroette ik haar, zodra ik op het groene telefoontje getikt had.
"Hey Louis. Ik kom per direct naar Londen want hier is iets behoorlijk mis. Ik ga met mijn werk proberen te regelen dat ik verlof kan krijgen, want dit is echt een hele fucked up situatie waar we ons in bevinden" zei ze.
"Wat hebben ze je verteld?" vroeg ik nu zacht.
"Violet en Harry zijn rond half vijf uit het ziekenhuis ontslagen en naar huis gegaan. Ik heb ze verteld dat Violet überhaupt niet zijn verloofde was, maar de receptioniste twijfelde overduidelijk aan mijn verhaal. Hoe dan ook; ze hebben Violet proberen te bellen om te traceren waar ze waren, maar het nummer dat in het systeem genoteerd staat is niet in gebruik".
"Dus hij is ontvoerd?"
"Zo zou ik het bijna willen noemen. Wellicht met een snufje stockholm syndrome" zuchtte Gemma.
"Shit" mompelde ik gefrustreerd terwijl ik wild door mijn haren streek.
"Ja, nou.. Hoe dan ook, ik bel nu gelijk mijn baas om alles te regelen en dan gebruik ik Harry's privé vliegtuig om naar Engeland te komen. Ik kom gelijk naar je toe als je me even je adres stuurt. Is dat oké, Louis?"
Ik maakte een bevestigend geluid. Ik was al lang blij dat ik niet alleen zou zijn.
"Oké, ik zie je zo snel mogelijk Louis. De kans is vrij groot dat ik 's nachts arriveer, overigens" gaf ze toe.
"Dat is geen probleem, bel maar gewoon aan en dan laat ik je binnen. Ik ga er toch al niet van uit dat ik een oog dicht doe" vertelde ik haar.
Gemma maakte een bevestigend geluid en verbrak de verbinding weer. Ik liet een trillende zucht ontsnappen. Dit ging veel lastiger worden dan gedacht.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Twinkle twinkle little star, i wanna hit violet with my car. Throw her of a bridge so high. Hope she breaks her neck and die. Twinkle twinkle little star, i wanna hit violet with my caaaaaar

    *Maakt buiging*

    1 jaar geleden
    • Qualantinos

      *staande ovatie*

      1 jaar geleden
    • Smexy

      Precies zoals in deze reactie. Who the heck does she think she is?

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen