Ik had nog steeds geen oog dicht gedaan toen Gemma om half 2 's nachts voor de deur stond. Ik had mijn tijd verdaan met series bingen op Netflix, gewoon om mijn gedachten ergens anders op te zetten. Ik opende de deur en werd gelijk in een omhelzing getrokken. Dat veroorzaakte nogmaals de nodige tranen van beide partijen.
"Mijn god, ben zo blij dat hij überhaupt wakker is, maar deze situatie is echt heel fucked up" mompelde ze in mijn nek.
"Ik weet echt niet meer wat ik moet doen" gaf ik toe. Ik had amper tranen over. Nu was ik simpelweg ietwat verlamd door de situatie.
"Ik ga ze eens flink op de proef stellen bij het ziekenhuis in de ochtend. Het is het eerste wat we gaan doen, goed?"
Ik knikte.
"Heb ik je gewekt?" vroeg ze nu. Ik schudde mijn hoofd "ik denk niet dat ik kan slapen".
Ze knikte "ik kan zelf denk ik ook niet slapen. Wat was je aan het doen?"
"Hersenloos naar Netflix staren" gaf ik toe.
"Dat klinkt als een strak plan" zei ze glimlachend terwijl ze haar koffer bij de kapstok neer zette.
"Zal ik thee zetten?" vroeg ik haar gelijk.
"Je bent al helemaal ingeburgerd merk ik" grapte ze, in de hoop een ietwat luchtigere sfeer te creëren.
"Ik kom uit Engeland, mind you" vertelde ik haar.
"Daar heb je een punt. Thee klinkt goed" zei Gemma terwijl ze op de bank plaats nam. Ik zette de waterkoker aan en zette twee mokken voor de thee klaar. Toen de waterkoker klaar was schonk ik kokend water in de twee koppen en zette ik de koppen op de salontafel. Ik liet Gemma mijn thee collectie zien en liet haar een theesmaak uitkiezen.
Toen ik eenmaal met mijn kop thee tussen mijn handen op de bank zat, nam ik tevens het plaît over mijn schoot. Gemma deed hetzelfde. We zouden hier zitten totdat we weer actie konden ondernemen bij het ziekenhuis.

Ik opende mijn zwaar voelende oogleden. Ik kon de wallen nu echt wel voelen onder mijn ogen. Ietwat vermoeid duwde ik mezelf overeind.
Gemma lag aan het andere uiteinde van de bank met de dekens over zich heen getrokken en gesloten ogen. Ik keek op mijn telefoon om de tijd te checken. Zeven uur. Het ziekenhuis moest bereikbaar zijn.
Ik keek wederom naar Gemma. Moest ik haar nog even laten liggen of zou ze ook gelijk tot actie over willen gaan nu het kon?
Ik besloot haar gewoon te wekken, gokkende dat ze sowieso wel snel naar het ziekenhuis zou willen gaan.
"Hey Gemma" zei ik zachtjes terwijl ik haar aanraakte op haar schouder. Vrijwel gelijk schrok ze en kwam ze overeind.
Ze opende haar ogen en keek me vermoeid aan "hoe laat is het?"
"Zeven uur" antwoordde ik.
"Is het ziekenhuis open?" vroeg ze.
Ik knikte. Ze leek gelijk wakkerder te worden en kwam overeind "ik fris me even op en dan kunnen we gaan".
"Goed idee, ik fris me ook even op". Als ik iets nodig had, was het een opfrisbeurt.
We hadden beide zo'n kwartiertje nodig om andere kleding aan te trekken, onze gezichten te wassen en tanden te poetsen. Vervolgens liepen we gelijk naar het metrostation.
Ik regelde een Oyster Card voor Gemma en zorgde er gelijk voor dat er een budget op stond, waarna we door de poortjes liepen en naar het goede platform liepen om de District&City line te nemen naar Edgeware Road.
Gemma begon alsmaar meer pit in haar loopje te krijgen terwijl ze naar het ziekenhuis liep. De meid achter de balie wist niet wat haar overkwam zodra Gemma binnen stapte en met haar vlakke hand op de toonbank sloeg.
Deze meid herkende ik dan wel weer. Nadat ze haar schrik voor Gemma verwerkt had, knikte ze begroetend naar me.
"Meneer Tomlinson, wat kan ik voor jullie doen?"
"Je zou eens kunnen beginnen met vertellen waar jullie patiënt Harry Styles is" haakte Gemma gelijk in.
De meid achter de balie keek Gemma even verward aan.
"Ik ben zijn zus, Gemma Styles" zei Gemma dus maar, om orde te scheppen in de zaak.
"Oh ik heb je wel eens aan de telefoon gehad" erkende de meid toen, waarna ze op de computer begon te typen, om het patiëntenbestand te bekijken.
"Harry Styles is gisteren rond half 5 ontslagen en meegenomen door zijn verloofde Violet Adams" vertelde ze ons.
"En nu het echte antwoord graag. Harry is niet verloofd" drong Gemma aan.
De meid fronste "het staat hier toch echt zo in het logboek. Er staat ook een telefoonnummer, zal ik dat proberen te bellen?"
Gemma knikte en keek toe hoe de meid achter de receptie het nummer draaide. Natuurlijk konden we wel gokken waar dat op uitdraaide: geen gehoor want het nummer bestond niet.
"Laat mij eens bellen" opperde Gemma, waarna ze wenkte dat ze het nummer wou zien.
"Ik kan die gegevens niet zomaar met u delen mevrouw" zei de meid netjes.
"En ik wil niet dat mijn broer gekidnapt is door de meid die er voor zorgde dat hij in eerste instantie in het ziekenhuis belandde. Laat me alsjeblieft bellen" drong Gemma aan. Ze kreeg het nummer. Ze belde. Geen gehoor.

Reacties (1)

  • Smexy

    Oh no, where is he ):

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen