Ik wist niet wat ik moest geloven. Ik wist alleen dat ik Violet ergens van kende of herkende. Of ik me dat ingebeeld had wist ik ook nog niet... Maar die jongen met die mooie blauwe ogen die binnen was komen stormen en alle heisa had veroorzaakt kende ik echt niet. Wie hij was of wat hij precies verwachtte was me nogal onduidelijk. Hij had een accent dat zeker niet Amerikaans was. Dat had Violet wel. Het leek me een stuk waarschijnlijker dat ik Violet kende dan dat ik hem kende en dat had me dan ook onder andere mijn besluit laten maken om Violet te geloven.
Violet vertelde me uitgebreid hoe ze al maanden wachtte op mijn respons en blij was dat ze me eindelijk weer kon zien en spreken op deze manier. Ze was heel lief. Ik hield wel van de aandacht die ik van haar kreeg.
Toen we rond half vijf te horen kregen dat we mochten vertrekken uit het ziekenhuis was ik enorm blij. Ik kon niet wachten om in een vertrouwde omgeving te zijn waar ik kon ontspannen en niet moest praten met iedere willekeurige verpleegster over mijn welzijn. Er was minder kans dat er een random jongen binnen zou komen wandelen die begon te roepen dat hij mijn vriend was. Ik was niet gay.
Dat was uiteindelijk de doorslag om Violet te geloven. Ik geloofde wel dat Violet mijn type had kunnen zijn, maar ik was niet gay voor ene Louis.
Violet nam me mee naar haar auto en reed door het centrum van Londen naar een of andere wijk waar haar appartement was. Ze had me al verteld dat we in New York woonden en dat we hier tijdelijk verbleven omdat ik speciale hulp nodig had na mijn ongeluk. Dat was blijkbaar hulp die ze hier in Londen alleen konden verschaffen. Niet dat ik iets te klagen had; Londen was een mooie stad. Wellicht kon mijn verloofde me een keer laten zien hoe het er verder uit zag.
"Moet ik trouwens mijn familie niet laten weten hoe het gaat? Of heb jij dat al gedaan?"
"Dat heb ik al allemaal geregeld schat, jij moet zo min mogelijk nadenken en doen vandaag".
Ik liet een glimlach zien en geeuwde "ik kan inderdaad beamen dat ik niet veel energie heb of zin heb om na te denken".
"Dan rust maar even lekker uit, dat heb je wel verdiend na alle drama van vandaag" stemde Violet toe.
"Heb ik wel een telefoon?" vroeg ik plotseling zodra Violet de auto parkeerde in een parkeervak.
"Die is gesneuveld tijdens de crash, ik heb je nog geen nieuwe geregeld omdat ik niet wist hoe het ging verlopen" vertelde ze me.
"Gaan we die wel binnenkort regelen? Ik denk dat ik wellicht wat contacten wil spreken van vóór de crash, wellicht frist het mijn geheugen op" ratelde ik terwijl ik haar achterna liep, de trappen naar het huis op.
"Dat regel ik binnenkort allemaal wel. Neem nu maar even je rust" zei ze terwijl ze de sleutel in het slot draaide en de deur voor me open hield. Ik liep naar binnen en keek naar het knus aangeklede appartement.
"Ik zal je een korte rondleiding geven" verkondigde Violet, waarna ze me vluchtig liet zien waar de keuken was, waar de slaapkamer was en waar ik de badkamer kon vinden.
"Ik ga het avondeten klaar maken, ontspan maar even lekker" vertelde ze me terwijl ze me over mijn rug wreef. Ik knikte bedankend en liet me zakken op de bank, waarna ik languit ging liggen. Ik wist niet precies wat ik moest doen met de algehele indrukken van vandaag, maar momenteel voelde ik me wel veilig in haar appartement. Het was netjes verzorgd en gezellig ingericht en Violet leek het beste met me voor te hebben. Ze was kalm gebleven onder de situatie van vanmorgen en had de hele middag bij mijn zijde gezeten in het ziekenhuis.
Ik probeerde met alle kracht die ik had na te denken over wat zich afgespeeld had vóór het ongeluk, maar mijn brein wou niet meewerken. Ik wist niet wat ik precies wou zien. Het laatste wat ik me kon herinneren was dat ik een keer in New York de stripclub binnen liep en daar dronken ben geworden. Was dat de avond dat ik ook het ongeluk had gehad? Ik besloot om straks verder te vragen aan Violet, maar voor nu even te rusten. Ik sloot mijn ogen.

Reacties (2)

  • Smexy

    Oh Harry, please don't believe her 😔

    Violet is scary and I don't like her.

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    *Staat nog steeds op dat podium* IM NOTTTT OKAAAAYYYYYYYYYYY IM NOT OKAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAY

    1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Hahaha *staat nog steeds overeind en te klappen*

      1 jaar geleden
    • EvaSalvatore

      Ik moet opzoek naar een leven

      1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Hahaha neeee you do you meid

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen