"Hey" klonk een stem terwijl een vinger op mijn schouder tikte. Ik opende langzaam mijn ogen, waarna het silhouet van Violet zich scherp stelde.
"Hey" zei ik met een weggevallen stem terwijl ik me uitrekte.
"Ik heb pizza besteld" zei ze terwijl ze wees naar de tafel, waar inderdaad twee kartonnen dozen op stonden.
Ik keek naar de klok. Het was twee uur later dan toen ik hier was gaan liggen en mijn ogen had gesloten. Ik dacht dat ze ging koken?
Hoe dan ook, ik had zin in pizza dus mij hoorde je niet klagen.
Violet had me een pizza pollo besteld maar voor zover ik wist had ik altijd een hekel aan kip op pizza.
"Ik dacht dat ik kip op pizza altijd haatte" gaf ik toe.
"Je hebt me verteld dat je het vroeger haatte, maar sinds kort weer at en echt heel lekker vond" vertelde ze me grinnikend.
Ik haalde mijn schouders op. Als zij het zei, geloofde ik het maar. Ik nam de doos op mijn schoot en trok mijn benen in, zodat Violet naast me kon komen zitten.
"Heb je zin om weer samen Gossip Girl te kijken? We kunnen vanaf het begin beginnen, omdat je het je niet meer herinnert" stelde ze voor.
Ik trok een vies gezicht "ik vond dat leuk?"
"Ja hoor, je vond het interessant omdat je de omgeving herkende en je kon begrijpen hoe mensen zich gedroegen".
"Oh, oké. Zet maar aan dan, denk ik" zei ik terwijl ik een pizzastuk naar mijn mond bracht en een hap nam.
Violet liet een tevreden geluid horen en zette Gossip Girl via Netflix aan.
Ik keek mee naar het scherm terwijl ik mijn pizza met kip -die ik nog steeds vreselijk vond- naar binnen werkte. Wellicht had het geheugenverlies er voor gezorgd dat ik terug viel in oude gewoonten, zo ver terug als ik me wel nog kon herinneren. Toen ik kip op pizza nog haatte en Gossip Girl niet begreep of wou begrijpen. Ik besloot me stil te houden om Violet tevreden te stellen. Dit was mijn verloofde en dat moest ik niet proberen nu al te verpesten voor haar. Ik mocht me zelf dan niets kunnen herinneren van onze relatie, maar zij wel en ze had niets aan iemand die zich tegen alles ging verzetten.
Zij kende de weg bovendien een stuk beter in Londen en ze wist wel wat we moesten doen dus wellicht moest ik een meer passieve rol aan nemen. Ik was per slot van rekening die verwarde jongen die echt helemaal niets meer wist van een grote gedeelte aan tijd.
"Hey Violet?" vroeg ik haar.
Ze humde een "ja?"
"Als ik je vertel wat mijn laatste herinnering is, kun je me dan vertellen hoeveel tijd ik ongeveer in mijn geheugen kwijt ben?" vroeg ik twijfelend.
"Ik kan het proberen, maar ik weet niet of ik je al zo lang ken als dat je tijd kwijt bent" gaf ze toe.
Ik vertelde over de nachtclub die ik me kon herinneren, wat haar liet grinniken.
"Dat weet ik echt niet, maar ik ken je nu zo'n twee jaar en dat heb je voor zover ik weet nooit gedaan tijdens onze relatie" vertelde ze me.
"Ik ben meer dan twee jaar aan geheugen kwijt?!" vroeg ik ietwat hysterisch.
Ze suste me "het kan geleidelijk aan terug komen".
Ik knikte maar, gezien ik niet veel anders kon doen. Ik moest geduld hebben, maar dat was nooit mijn sterkste punt geweest.
"Zijn we van plan om terug naar New York te gaan?" vroeg ik haar nu.
Ze was even stil, overduidelijk in gedachten verzonken. "Dat weet ik nog niet, maar daar moet je je nu ook echt nog geen zorgen over maken schat, daar is je brein nog helemaal niet klaar voor".
Ik wist nog niet wat ik moest doen met woorden zoals schat. Ik kon me haar niet echt herinneren dus ik kon het lastig terug zeggen, want momenteel voelde ik nog vrij weinig. Ik kon geen koosnaampjes opwekken wanneer ik niets er voor voelde.
"Hoe kwam ik eigenlijk in een auto ongeluk terecht?" vroeg ik haar nu.
Ze keek me weer aan en zuchtte "sorry Harry, misschien een andere keer. Ik probeer even deze serie te volgen en dat lukt niet als je me constant vragen blijft stellen".
Ik knikte maar gewoon begrijpend en at het laatste stukje van mijn pizza, waarna ik de doos weg zette op het aanrecht en zei dat ik naar bed ging. Ze fronste en knikte maar gewoon "ik ga meestal rond elf uur naar bed, dan zie ik je dan wel in bed".
Ik slikte en knikte. Ik was even vergeten dat we natuurlijk ook in hetzelfde bed moesten liggen. Daar kon ik me wel overheen zetten: zoiets kon je vriendschappelijk doen. Maar vriendschappelijk knuffelen zag ik nog niet zo zitten.

Reacties (2)

  • EvaSalvatore

    *begint vanaf haar podium met rotte tomaten te gooien*

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Arme Harry ):

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen