De ochtendzon scheen door de jaloezieën die voor het raam hingen. Ik kneep zacht ietwat met mijn ogen en probeerde ze vervolgens langzaam te openen. Ik werd begroet met een grote bos haar die het kussen naast het mijne bedekte. Violet.
Ze lag met haar rug naar me toe. Haar langzame, ritmische ademhaling vertelde me dat ze nog sliep. Het was volgens mij ook nog behoorlijk vroeg, maar ik was dan ook op tijd naar bed gegaan.
Ik kwam ietwat overeind en keek naar de wekkerradio die op haar nachtkastje stond. Het was half zeven. Ik voelde me klaarwakker en ietwat ongemakkelijk hier in dit bed dat ik moest delen. Ik moest er gewoon even tussenuit om frisse lucht te krijgen en alles op een rijtje te zetten.
Ik stapte voorzichtig uit het bed -gezien ik natuurlijk ook vergeten was hoe vast ze sliep- en trok dezelfde kleding als de voorgaande dag aan. Een simpel setje dat ze me gekocht had. Ik moest er voor zorgen dat ik een aantal setjes kon kopen, gezien al mijn kleding hoogst waarschijnlijk nog in New York in mijn appartement lag.
Ik wou mijn appartement eigenlijk wel weer zien. Had ze het verkocht? Ik hoopte echt niet dat ze het na zo veel maanden verkocht had. Ik kon het me goed voorstellen, gezien het natuurlijk ook hartstikke duur was om te betalen iedere maand, voor iemand die niet eens aanwezig kon zijn. Of wellicht nooit meer aanwezig zou zijn.
Ik moest er nog niet eens aan denken dat ik nooit meer wakker was geworden. Ik had genoeg mensen achter gelaten in tranen... Denk ik?
Ik wist niet hoe het precies gesteld was met mijn sociale contacten de afgelopen twee jaren. Had ik veel vrienden? Met wie ging ik om? Hadden Violet en ik gemeenschappelijke vrienden? Dat moest haast wel, toch?
Ik stapte in mijn schoenen -de enige schoenen die ik wel nog had van voor het ongeluk want die waren nog te redden- en zocht naar een sleutel. Het duurde een tijdje, maar ik vond een sleutel in de fruitmand op het aanrecht. Tevreden liep ik richting de voordeur en stak ik de sleutel in het slot. Ik mocht van geluk spreken dat de weersvoorspellingen voor vandaag wel goed waren -als ik Violet gisteren mocht geloven- gezien dat betekende dat ik het niet super koud zou krijgen zonder jas momenteel. Ik had immers niet eens een jas. Al mijn kleding behalve mijn schoenen waren blijkbaar niet meer te redden na het ongeluk.
Ik liep langzaam de trappen van het complex af en stond zo binnen de kortste keren op straat. Ik had geen telefoon om een route mee te checken en dus moest ik het maar doen met straatborden. Ik nam mentaal een notitie van de naam van de straat waar ik nu was, zodat ik deze straks terug kon zoeken.
Vervolgens besloot ik de borden te volgen die aangaven waar Hyde Park was. Ik kon immers wel een verfrissende parkwandeling gebruiken momenteel.
Her en der waren mensen op straat aanwezig, maar het was relatief rustig. Er liepen mensen met honden door het park en her en der lag een zwerver. Niet het meest geweldige uitzicht, maar goed. Dat was een eigenschap van de stad en dat was ook genoeg te vinden in New York. Een van de momenteel irrelevante dingen die ik wel nog wist over mijn vorige woonplaats.
Mijn gedachten dwaalden weer af naar met wie ik contact gehad zou kunnen hebben in de afgelopen twee jaar. Had ik weer contact gehad met mijn moeder? Had ik contact met Gemma? Ik had nooit problemen gehad met Gemma dus ik gokte ook wel dat ik haar gesproken had. Hoe veel het was wist ik dan weer niet. De laatste herinnering die me bij zat was in een tijd dat ik Gemma zelden sprak. Alleen eigenlijk om dingen te regelen die op dat moment noodzakelijk waren. De kans was klein dat daar verandering in was gekomen. Moest ik haar bellen? Wist ze van het ongeluk af? Boeide het haar iets?
Ik kon me niet voorstellen dat het haar niets zou boeien, maar ik wist niet of ze het wist. Ze woonde niet in de buurt van New York in mijn laatste herinnering. Wellicht had ze er helemaal niets van meegemaakt. Maar moesten ze niet mijn familie laten weten wat er gaande was? Had Violet dat voor mij gedaan? Oh ja.. Violet had me gisteren nog verteld dat ze mijn familie ingelicht had. Mijn korte termijn geheugen was ook nog niet optimaal, realiseerde ik me nu.
Wellicht moest ik stoppen met nadenken want ik kreeg er nu al hoofdpijn van. Ik wou het echter allemaal zo graag weten...

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen