"Harry!" klonk een stem. Ik keek verward op van het gras dat ik aan het plukken was met mijn vingers. In de verte kwam een gestalte aan rennen.
"Harry ik was je kwijt! Waarom vertrek je zonder iets te zeggen?!" klonk haar verwarde stem toen ze eenmaal voor me stond, ietwat buiten adem.
"Ik had behoefte aan frisse lucht" gaf ik toe.
"J-ja maar je kunt maar zo niet vertrekken. Ik kan je toch helemaal niet traceren als je geen telefoon hebt?! Wat nu als je verdwaald raakt? Je geheugen is nog niet volledig hersteld" ratelde ze.
"Ik ben oké Violet, maak je geen zorgen" zei ik geruststellend.
"Ik wil je duidelijk maken dat je dit niet meer moet doen. Ik wil graag weten wat je doet en waar je bent" zei ze streng.
"Ik zeg toch dat ik oké ben en dat je je geen zorgen hoeft te maken?" zei ik verward.
"Harry, je moet naar me luisteren" zei ze streng.
Ik fronste "ik wist niet dat ik een hondje was".
"Daag me niet uit!" siste ze.
Ik wist niet dat ze zo'n kort lontje had, maar het liet me ongemakkelijk voelen. Was ze altijd al zo controling geweest in onze relatie? Dit waren de momenten dat ik al helemaal verweet dat mijn geheugen me in de steek liet.
"Mag ik op zijn minst wat kleding kopen zodat ik niet dagen lang in deze kleding rond moet lopen?" zeurde ik.
Ze keek me aan alsof ik haar beledigd had. "Ik bestel je wel kleding online, kom mee naar huis".
Ik was te eigenwijs om op te staan wanneer ze me zo rond commandeerde. Ik was dan ook altijd hartstikke eigenwijs geweest.
"Harry kom alsjeblieft mee naar huis. We halen wel croissants op de hoek van de straat, oké? Kom alsjeblieft mee ontbijten" zeurde ze.
Ik besloot maar gewoon dat me verzetten geen zin had en stond op, waarna we samen richting het appartement liepen. Tot dusver voor mijn frisse lucht scheppen.
Ik volgde Violet in de richting van het appartement, maar ze deed haar uiterste best om langs me te blijven lopen, alsof ze duidelijk wou blijven maken aan iedereen dat we bij mekaar hoorden.
Ik zag niet in waarom, gezien het niet zo was alsof ik hier interesse had in iemand anders of iemand kende.
"Kom mee, hier hebben ze echt de beste croissants die ik ooit gehad heb" vertelde ze terwijl ze me mee sleurde aan mijn bovenarm richting de bakkerij op de hoek van de straat.
Ik volgde haar maar gewoon, gezien ik überhaupt geen andere kant uit kon nu ze me vast had.
"Zullen we zometeen thuis even het weekschema doorspreken?" vroeg ze me.
Ik knikte gelijk. Ik verlangde wel naar een beetje duidelijkheid, gezien ik nu echt in het donker aan het tasten was in een onbekende stad.
Violet bestelde vier croissants terwijl ik geduldig naast haar bleef staan wachten. Om de een of andere reden flitste er een beeld van iemand anders met croissants voor mijn ogen. Het was een jongen met bruin haar en helderblauwe ogen die net door een voordeur kwam lopen met een zak croissants. Wat? Was dit een herinnering? Het beeld was ook al weer vrij snel verdwenen. Ik fronste verward.
"Gaat het?" vroeg Violet toen ze betaald had en de croissants in het zakje van de counter af pakte.
"Ja hoor" mompelde ik dus maar. Ik had geen zin om het haar uit te leggen want ik begreep het zelf niet eens. Bovendien was zij nergens te bekennen in deze flashback.
"Violet?"
"Ja?"
"Hadden we gemeenschappelijke vrienden?"
Ze glimlachte "we hadden twee gemeenschappelijke vrienden. Het waren twee vriendinnen van mij waar we regelmatig mee om gingen. Hun namen waren Chrissy en Hanna".
Ik knikte maar gewoon, niet wetende wat ik me daarbij voor moest stellen.
"Woonden ze ook in New York?" vroeg ik haar vervolgens.
Violet knikte. "Ze studeren beide op NYU" vertelde ze me.
"NYU? Hoe zijn we daarmee in aanraking gekomen?" vroeg ik verward. Ik zou niet weten wat ik daar te zoeken had.
"Ik heb ook lessen gevolgd op NYU, daar heb ik ze leren kennen" vertelde Violet me terwijl ze voor me uit liep en het appartement betrad.
"Oh echt? Hoe was dat?" vroeg ik oprecht nieuwsgierig.
Ze glimlachte "oh je weet hoe het gaat, typische studenten tijd".
"Zaten ze dus bij je in de klas?" vroeg ik haar.
Ze knikte wederom terwijl ze haar jas op de kapstok hing en de tafel begon te dekken.
"Welk leerjaar zitten ze nu?" vroeg ik haar.
"Het laatste jaar" vertelde ze me, na een klein moment van stilte.
"Moet je binnenkort je diploma ophalen?" vroeg ik haar vervolgens. Tenminste, het leek me logisch qua timing.
Ze knikte "maar dat duurt nog wel even, voor nu ben ik gewoon hier in Londen met jou".

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    Ooh dit is zo tenenkrullend!

    1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Haha dat kan ik me heel goed voorstellen ja

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen