Hii iedereen, mensen die zooo ontzettend geduldig hebben gewacht.
Man... wat een ontzettend druk jaar is het (geweest).
Maar ik ben zo blij met iedereen die het op hebben gebracht om te wachten, ik kan jullie echt niet genoeg bedanken.
I'm a little bit rusty, heb een tijdje niet meer geschreven, so sorry als het niet mijn beste werk is:$
Love y'all!
xx

Een paar loeiende sirenes hielden Olivia uit haar slaap. Normaliter had ze deze nooit gehoord, echter sinds een lange tijd hield de slapeloosheid haar weer wakker. Slaap kon ze deze nacht niet vatten, alsof slaap een balloon was die in de wind woede en wat ze ook probeerde, ze nooit die ballon zou kunnen pakken. De rode cijfers op haar wekker gaven een vier en twee nullen aan. Over 3 uur zou ze alweer uit bed moeten, alsof dat nog niet genoeg was stond er straks een zware training op de planning. Haar solo en haar duet met haar tegenspeler. De stress werd haar even te veel en tranen liepen ongecontroleerd over haar wangen. God, waar was ze toch aan begonnen. Dit was nog maar het begin, zodra ze haar rol in het zwanenmeer gespeeld, had kon ze niet meer terug. Dan zou het een gekkenhuis worden, met nog meer traingingen, voorstellingen en vermoeidheidsklachten. Familie zag ze nu al amper en dan al helemaal niet, aangezien ze dan met het Londense gezelschap de wereld zou rondreizen om mensen te vermaken en haar talent te laten zien. Het voelde als een vloek en tegelijkertijd ook als een zegening. Neen, deze gedachtes waren weer eens een voorbeeld van haar zwart/wit gedachtes. En waren zeker niet de toekomst die ze voorhanden zag, ze moest klaar zijn met deze negatieve gedachtes.

Dus om maar niet aan de loodzware dag te denken bedacht ze wie er op dit uur nog met spoed naar het ziekenhuis zou moeten worden gebracht. Een bejaarde man met een beroerte, een vrouw met een hartstilstand of een of andere sukkel met een overdosis drugs in z'n lichaam. Nee dit was ook niet de juiste manier. Ze pakte haar mobiel van het nachtkastje wat naast haar bed stond en griste de draadloze applepods en opende de Calm app. De rustige vogels en zacht hoorbare zee geluiden, lieten haar langzaam in slaap vallen. 'Go Oliva, you can do this. This night will be the night that will predict your future. ' Het waren de meest aanmoedigende woorden die ze ooit van haar docent had mogen ontvangen.
Met wel tien witte zwanen stond ze op het podium op het moment dat het doek omhoog werd getrokken. Een duister maar magisch balletspel ontwikkelde zich. Ze maakte de mooiste pliés van haar leven, de beste handgebaren en de passie was duidelijk in haar ogen te zien. Elk moment was zo puur en intens, dit gevoel van onoverwinnelijkheid had ze nog nooit zo duidelijk gehad. Voor ze het wist maakte ze haar eind buiging en de mensen in de zaal klapte en floten luidkeels. Een voor een zag Oliva de mensen uit hun stoel komen en voor ze het wist had ze een staande ovatie te pakken.

Een bekend maar vaag geluid drong langzaam in haar gedachte door. Ze sloot haar ogen snel om het geluid te vergeten, en toen Oliva haar ogen opendeed was de zaal voor haar leeg en vervaagde alle kleuren naar een soort grijzige kleur. Ze wilde van dit podium af maar haar voeten leken vastgelijmd aan de vloer. Het zweet brak haar uit en het lachen stond haar nader dan het lachen. "Look at her, she can't dance anymore, your weak!" tierde haar understudy en haar hele gezelschap lachte haar uit. Hoeveel moeite ze ook deed, haar benen leken niet meer te bewegen en met een versnelde ademhaling probeerde ze in alle kracht vooruit te komen. Hoe meer ze probeerde, hoe harder het gelach werd. Tranen rolde over haar wangen en met een stokkerige ademhaling kon ze niet veel meer doen dan met een licht plof op de grond zakken. Het gelach werd overstemd door dat andere verschrikkelijke en toch bekende geluid.

Olivia schoot overeind en herkende na een aantal seconden dat haar het geluid haar wekker was. Haar ogen hadden een tijdje nodig om de omgeving te scannen en haar brein had moeite met het verwerken van de informatie. Ze lag gewoon in haar bed, in haar eigen huis maar wel met een hartslag die door het dak ging. Om haar gedachtes, haar hartslag en haarzelf te kalmeren sjokte ze richting de badkamer voor een warme douche, Niets deed haar beter in de ochtend. Nee dat was niet waar, zonder een kop koffie met een klein scheutje melk en wat suiker kon haar dag niet beginnen. Ze klopte op de badkamerdeur die op slot zat. "I'm ready, just give me a minute." Zei Julia aan de andere kant van de deur. Een vlaag van de koude ochtend wind kwam door de openstaande gangraam naar binnen. De geur van dennen drong haar neus binnen. Een rilling liep over haar rug en in haar korte pyjama kreeg ze het toch wel even fris. Met wat gerommel aan de andere kant opende Julia de badkamerdeur. "Morning" Zei ze opgewekt. "Oh, you kinda don't look good today, bad night?"
"Morning Julia, Is it that obvious?" Grapte ze half. "And yes, I couldn't sleep.." Ze zuchtte even voordat ze verder ging met haar zin "Again, it's the third time in the last two weeks. Oh and i had a nightmare, so yes my night was terrible. I hope you slept better." Antwoorde ze met een flauwe glimlach. "I'm sorry you slept so badly." Julia omhelsde me kort, nadat ze me losliet zag ik in haar ogen dat ze al een idee voor mij in petto had. "I, Julia make you, Olivia the best coffee you can ever imagine. It will be so good that all your sorrow will go away." Beide moesten ze lachen. "But no, i'm serious, i will make you a cup of coffee when you're out of the shower, and the bathroom is yours. " Deelde ze Olivia met een kleine knipoog mee toen ze op haar weg was naar de keuken. "No shit sherlock." Antwoorde Olivia nog snel voordat Julia in de keuken verdween.

Ze stapte de nog vochtige badkamer binnen en begon aan haar ochtendritueel. Eerst haar gezicht verzorgen dan haar haren kammen en alle spullen voor in de douche klaarleggen. Ze keek nog snel op de klok die net zichtbaar was geworden. Ze had nog precies vijfentwintig minuten om te douchen en om te kleden. De warme stralen lieten haar koud geworden huid tintelen. Met precisie voerde ze haar steevaste ritueel in de douche uit. Haar lichaam was als een tempel. Mensen moesten altijd lachen wanneer Olivia dat vertelde aan mensen, maar zonder een goed gezond en verzorgd lichaam zou ze nooit aan de ballettop geraken.
De nog natte haren zaten in een losse knot en de legging die iet wat strak zat ging met moeite over haar bovenbenen. Olivia hield van de douche, maar haatte het dat kleding vervolgens zo moeilijk aanging.
Na wat gestuntel had ze ook haar top aangetrokken. Met gesnelde pas liep ze richting de keuken, waar Julia met een kop warme koffie op haar stond te wachten. "Thank you, girl. You don't know how much i needed this." "it's fine." antwoorde Julia haastig. "Are you late?" vroeg ze "Well, my boss texted me like ten minutes ago that the meeting is not at 9a.m, but at 8.30 a.m. So yeah, i have to hurry so i won't be late. I hoped we could finally have breakfast together, but my stupid boss messed up the schedule. So short answer, no not yet. But i will be if i don't get going in like five minutes." antwoorde Julia.
"That sucks. And thanks again for the coffee. I will clean up here. You get to work en show them who's the boss."
Julia lachte en gooide haar tas over haar schouder en pakte de beker vers gezette koffie in haar ene hand en haar autosleutel in de andere. "You're the best roommate i could ever have." antwoorde ze voordat ze de deur achter haar sloot.
Op de kleine echo na van het dichtgaan van de deur, bleef het stil in het appartement. Tijd voor ontbijt. Olivia pakte uit de koelkast een bakje magere kwark en op het aanrecht stond de zelfgemaakte granola. Uit de bestek la nam ze een lepel en haalde precies net als iedere ochtend zes scheppen kwark uit het bakje en 4 scheppen granola uit de glazen pot.
Met de verse koffie en haar kwark nam ze plaats aan de keukentafel. Ze haalde haar telefoon uit haar broekzak om het nieuws te checken, zoals ze dat iedere ochtend deed. Zolang de tijd het toeliet.
Ze hoefde niet veel te scrollen of ze zag de vele nieuwskoppen hetzelfde nieuwsbericht geven. "One direction's Harry Styles back in hospital, possible suicide." Veel meer dan dat gaven de nieuwsberichten niet.
Het nare gevoel bekroop haar dat de sirenes van vannacht wel daarvoor geweest zouden kunnen zijn. Ze wist dat Harry ook ergens in die richting woonde. Ze schudde zich los van deze gedachte, wie weet hoe vaak in deze megastad wel de alarmcentrale wordt gebeld. Dat Harry Styles vannacht met spoed naar het ziekhuis was gebracht en zij een sirene hoorde moest wel toeval zijn. Na misschien wel vijf dezelfde berichtgeving gezien te hebben, besloot ze om maar Friends te gaan kijken terwijl ze haar ontbijt op at.
Een laatste slok koffie vijftien minuten later, ruimde ze snel de aanrecht op. Haar tas vol ballet spullen had ze gisteravond gelukkig al klaargezet. Haar koptelefoon lag net als altijd op dezelfde plek, bij de deur langs het sleutelbakje.
De wit met roze Nikes stonden haar bij de deur op te wachten. Snel strikte ze de veters en verbond haar telefoon met de koptelefoon die ze al op had gezet. Om haar linkerschouder gooide ze de sporttas en met haar rechterhand pakte ze de huissleutels uit het bakje. Met een doffe klap viel de deur achter haar in het slot en de eerste klanken van Daughtry speelden al snel in haar hoofd op weg naar de bushalte, op weg naar het waarmaken van haar droom.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen