. . .


Juice had een onbestendig gevoel in zijn maag. Opie, Jax en Kozik waren er net op uitgegaan om Happy en Tig tegemoet te rijden, die voor een run weg waren geweest en vanochtend hadden gebeld dat ze het gevoel hadden dat iemand hen achtervolgde. Nog geen tien minuten later ging Chibs’ telefoon af.
      Juice’ ogen schoten naar zijn broeder toe toen die het toestel tegen zijn oor drukte. ‘Aye?’
      Het was even stil, toen vloekte Chibs.
      Juice kromp ineen.
      ‘Wat is er?’ vroeg hij voor zijn vriend opgehangen had.
      ‘Hap en Tig zijn met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Omstanders weten niet precies wat er gebeurd is, maar Tig was niet meer aanspreekbaar.’ Zijn stem klonk bezorgd. ‘Hij is tegen een boom geklapt.’
      Vloekend wreef Juice in zijn gezicht. Wat een nachtmerrie.
      ‘Gaan we naar het ziekenhuis?’
      Chibs knikte grimmig. ‘De andere drie zijn er al naartoe.’
      Juice trok zijn sleutels uit zijn zak en ging samen met de achtergebleven Sons naar het ziekenhuis toe. Daar ijsbeerden ze in de wachtkamer terwijl ze op nieuws wachtten over hun broeders.
      Na een halfuur mochten ze bij Happy, die zijn been op drie plaatsen had gebroken. Stilletjes luisterde Juice vanaf de zijkant van de kamer naar Clays vragen.
      ‘Wat is er gebeurd?’
      ‘Een zwart busje reed ons van de weg af. Ramde ons vanaf de zijkant. We gingen beiden onderuit, en toen kwam er één te motor om de klus af te maken. Het was een Mayan.’
      ‘W-wat?’ bracht Juice kleintjes uit.
      Clay keek over zijn schouder en wierp hem een onderzoekende blik toe. Juice was te misselijk om zich er bewust van te zijn.
      ‘Wel vreemd ja,’ mompelde Clay, in gedachten verzonken. ‘We hebben onze voorgeschiedenis… maar iets als dit…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ongelofelijk.’
      ‘Ik heb hem in zijn buik geknald,’ antwoordde Happy. ‘Denk niet dat ie het overleeft.’
      Juice had het gevoel dat hij geen adem meer kreeg. De mannen waren vlak bij Charming van de weg gereden. Had Raine ervan af geweten? Het idee dat zijn vriend geweten had dat er iets als dit stond te gebeuren terwijl ze vannacht nog intiem waren geweest, maakte hem kotsmisselijk. Nee – dat kon toch niet? Hij had hem wakker gemaakt toen Chibs hem belde, hij had de onzekerheid in zijn ogen gezien.
      Een nog veel verschrikkelijke gedachte schoot door zijn hoofd. Wat als het Raine was? In paniek stormde hij de kamer uit en rukte zijn telefoon uit zijn broekzak. Zijn vingers beefden zo erg dat het hem verdomd veel tijd kostte om de juiste naam op te zoeken.
      ‘Neem op, neem op,’ fluisterde hij voor zich uit.
      Maar Raine nam niet op, uiteindelijk ging hij over op de voicemail.
      Juice probeerde het nog een keer, terwijl Happy’s woorden door zijn hoofd door zijn hoofd bleven cirkelen. “Ik denk niet dat hij het overleeft.”
      Het kon Raine toch niet zijn – toch?
      Waarom zou hij dat doen? Was hij zo verliefd dat hij niet had gezien dat Raine zich vreemd gedroeg? Zijn beslissing om zo laat te komen, had dat soms iets met het plan van de volgende ochtend te maken? Had hij Juice gebruikt? Was het zijn schuld dat Tig tegen hij wist niet eens wat voor verwondingen vocht?
      ‘Hé knul.’ Hij voelde een hand op zijn schouders. ‘Wat is er allemaal aan de hand?’
      Juice draaide zich naar Chibs toe. Tranen prikten in zijn ogen. Wat als ze erachter kwamen dat Raine bij hem geslapen had? Paniek kneep zijn keel dicht. ‘Wat als Tig…’ De rest van de zin stokte in zijn keel.
      ‘Het komt wel goed met Tig.’ Chibs kneep in zijn schouder. ‘Hij is een Son. Hij is een vechter. Wie probeerde je te bellen?’
      Juice merkte wel dat Chibs hem probeerde af te leiden met die vraag, maar dat wakkerde zijn angst alleen maar meer aan. Wat als – wat als hij doodging?
      ‘Juice…’ Chibs kneep iets harder, dwong hem terug in het gesprek.
      ‘M-muis,’ mompelde hij. Ja – hij wilde Muis. De enige die wist hoe veel Raine voor hem betekende en begreep hoe verraden hij zich voelde als hij ontdekte dat Raine hem echt had gebruikt.
      ‘Aye. Dat lijkt me goed ja. Ga even zitten knul, en haal een paar keer diep adem.’
      Juice liet zich mee naar de stoeltjes voeren, zakte neer en belde Skye. Tien minuten later zat ze naast hem op een stoel en trok hem in haar armen. Hij schaamde zich voor zijn mentale staat, maar hij kon alleen maar aan Raines opgebaarde lichaam denken en vocht te hard tegen de tranen om ook nog tegen zijn verlangen om vastgehouden te worden te vechten.
      ‘Het komt wel goed met Tig.’ Ze kuste zijn wang.
      Juice wachtte tot Chibs naar de anderen liep. Daarna zei hij zacht: ‘Happy heeft een Mayan neergeschoten, hij zegt dat die het waarschijnlijk niet overleeft. En – en Raine neemt zijn telefoon niet op.’
      ‘Oh lieverd… Wat erg.’ Ze nam haar handen in die van hem.
      Opeens hield hij het niet meer en begon hij te snikken. Skye sloeg een arm om hem heen en leidde hem uit zicht van de anderen.
      ‘Je weet niet of hij het is, lieverd,’ suste ze. ‘Waarschijnlijk is hij nog gewoon onderweg naar huis en neemt hij daarna niet op.’
      ‘Maar wat – wat als dat de reden is dat hij gisteren kwam? Omdat hij Hap en Tig wilde opwachten? Wat – wat als hij daarom kwam?’
      Skye nam zijn gezicht tussen haar handen en keek hem streng aan. ‘Hij kwam naar je toe omdat hij je miste, Juice. Omdat hij van je houdt. Ik geloof niet dat hij naar jou toe zou gaan, vlak voor hij zoiets zou gaan doen. Zo is hij niet, hij zou je niet in de ogen kunnen kijken. Dan had hij wel een motel gezocht. Waarschijnlijk heeft hij hier helemaal niks mee te maken.’
      Juice probeerde haar woorden te geloven. Toen er echter opeens een groep Mayans de kamer binnenkwam en hij Raine niet zeg, verkrampte zijn binnenste.
      ‘Hij – hij is er niet,’ fluisterde ze. ‘Oh god, hij is er niet.’
      Toen hij zag dat Sammy wel tussen de Mayans in stond en aan het huilen was, kreeg hij geen adem meer.
      Hij had het toch aangevoeld. Het was Raine die op sterven lag.
      De wereld tolde om hem heen en hij zakte door zijn benen.

. . .


Het was als een westernfilm; twee groepen die zwijgend tegenover elkaar stonden, de blik in hun ogen gespannen, hun hand vlak bij hun geweer.
      Het was Alvarez die de gespannen stilte verbrak. ‘Vanwaar dit warme welkom, mannen? Wij komen onze broeder bijstaan.’ Zijn ogen gingen tussen Clay en Jax heen en weer.
      ‘Je hebt wel lef om hier je kop te laten zien,’ zei Jax met opgeheven kin.
      Alvarez’ ogen vernauwden zich. ‘Wil je beweren dat het schot van een van jouw mannen afkomstig was?’
      ‘Die kans is wel groot hè, als je een van ons van de weg rijdt!’
      Chibs observeerde in stilte de Mayans, die blikken met elkaar wisselden. Ze leken oprecht verward.
      Alvarez hief zijn kin omhoog en staarde Clay koel aan. ‘De rest van mijn mannen is Oakland vanochtend niet uit geweest. Als jullie Sons niet kunnen rijden, is dat niet onze fout.’
      ‘Bullshit,’ gromde Jax. ‘Een busje heeft hen van de weg gereden, en je mannetje wilde het werk afmaken.’
      ‘Ik weet niet waar je het over hebt, jefe. Ik heb geen reden om een onzinnige actie als dat uit te voeren, en al helemaal niet in jullie achtertuin. Jullie kunnen maar beter bidden dat Raine aanspreekbaar is zodat ik hem kan vragen wat er is gebeurd. Denk maar niet dat we dit zomaar aan ons voorbij zullen laten gaan.’
      Chibs’ blik gleed naar het huilende meisje. Ze veegde langs haar wangen en keek opzij. Naar Juice, zag hij tot zijn verbazing. Zijn vriend was een puinhoop, hij was lijkbleek en het was alsof hij in elkaar zou storten als Skye hem losliet. Natuurlijk was het erg wat Tig overkomen was, zeker omdat ze nog niet wisten hoe hij eraan toe was. Toch had hij niet verwacht dat het Juice zo vreselijk zou aangrijpen.
      De Sons waren opzij gestapt om met tegenzin de Mayans erlangs te laten. Hier in het ziekenhuis konden ze toch niet veel doen. Eerst moesten ze achterhalen wat er was gebeurd. Misschien dat de neergeschoten Mayan iets aan Alvarez zou opbiechten waardoor hij hen gelijk gaf.
      Om hem heen klonk het gemor van zijn broeders, die allemaal hun onvrede over de situatie uitspraken en Markus’ woorden in twijfel trokken.
      ‘Waarom zou Happy hem anders hebben neergeschoten?’ vroeg Jax. ‘Hij moet een bedreiging hebben gevormd.’
      ‘Alleen zijn kutte is al een bedreiging.’
      Ze draaiden allemaal hun hoofd opzij. Skye was opgestaan en naar hen toegelopen. Haar stem klonk onvast. ‘Misschien wilde hij hen wel helpen nadat ze van de weg gereden waren.’
      Clay snoof. ‘Waarom zou hij? En wat moest hij anders in de buurt van Charming?’
      Skye haalde diep adem. ‘Hij was bij mij,’ zei ze toen. ‘Raine en ik… gaan met elkaar. Ik heb hem ontmoet op die fundraiser. Ik ken zijn zusje, Sammy. Daarom was hij in Charming.’
      Iedereen was even stil door haar bekentenis. Wat Chibs ervan moest denken, wist hij niet. Hij keek naar Juice, die zijn vriendin aanstaarde alsof hij dat ook voor het eerst hoorde.
      ‘Wist je het?’ vroeg Chibs hem.
      ‘Ja,’ antwoordde Skye voor hem. ‘Ik heb het hem verteld. Hij probeerde het uit mijn hoofd te praten, maar ik vind hem echt leuk. We spreken nooit bij ons thuis af en gaan altijd naar een motel zodat de twee elkaar niet hoeven te zien.’
      ‘Dus jij denkt dat het allemaal toeval was?’ vroeg Jax sceptisch.
      ‘Ja. Verkeerde plek, verkeerde tijd. Hij weet hoeveel Juice voor me betekent, voor zover hij wist had het ook mijn beste vriend kunnen zijn die van de weg werd gereden.’
      De mannen keken elkaar aan.
      Het klonk plausibel.
      Als het echt waar was. En Chibs had zijn twijfels daarover, al deelde hij die niet met zijn broeders.
      ‘Dus… Die Raine is echt jouw vriend?’ vroeg Chibs iets later, toen de anderen elders waren gaan zitten. Hij leunde met zijn schouder tegen de muur en keek naar Skye, die nog steeds Juice’ hand vasthield.
      Het was raar – zij was niet degene die in tranen zat en ze maakte geen enkele aanstalten om bij haar vriend te gaan kijken.
      Skye knikte en ontweek zijn blik niet.
      Zijn blik dwaalde naar Juice en rustte op de jongen. Hij herinnerde zich wat de man hem had opgebiecht: dat hij op een man verliefd was en dat niet publiekelijk wilde maken. Het zou toch niet dat…?
      ‘Kan ik Juice even onder vier ogen spreken, Skye?’
      Even leek ze te willen protesteren, toen stond ze op, wetend dat hij niet zou afdruipen. Hij zakte op Skye’s plaats neer.
      Juice staarde naar zijn knieën, zijn ademhaling was zwaar. Zijn verdriet liet hem niet onberoerd en hij sloeg een arm om zijn jonge vriend heen en trok hem tegen zich aan.
      ‘Die Raine is niet Skye’s vriend, hè?’
      Hij voelde de jongen verstijven. Toen hij schichtig opkeek, zag Chibs’ angst in zijn ogen.
      Chibs zuchtte zachtjes. Dus het was waar. Juice had een stiekeme relatie met een Mayan. Geen wonder dat hij onder zoveel stress stond, de afgelopen maanden.
      ‘Jongen toch…’ Hij wist niet goed wat hij erover moest zeggen. Niet nu, nu de man op sterven lag. ‘Het is oké,’ zei hij daarom, en hij drukte een kus tegen Juice’ slaap. ‘Het is oké, Juice.’
      Natuurlijk was het niet oké. Chibs wist ook niet echt wat hij met deze kennis aan moest, maar dat was niet iets waar hij nu een besluit over ging nemen. Hij wilde er nu gewoon voor zijn vriend zijn. Hij kon zich niet voorstellen hoe het was als je geliefde op sterven lag en je er niet naartoe kon.
      Juice staarde hem ongelovig aan en Chibs kneep geruststellend in zijn schouder. ‘Hoe lang speelt het al?’ Het was niet zo dat hij Juice op dit moment wilde uithoren, hij wilde Juice gewoon aan de praat houden in de wetenschap dat het hem zou helpen om te kalmeren.
      ‘Die keer dat jij in het ziekenhuis lag en dat ik vastzat in de lift? Ik zat toen samen met hem vast. Ik kreeg een paniekaanval en hij hielp me erdoorheen.’ Juice beet op zijn lip en keek op. ‘Ik heb geprobeerd hem te vergeten, maar we hadden zo’n goede klik en ik… ik kreeg hem niet uit mijn hoofd. Eerst probeerden we gewoon vrienden te zijn omdat we niet wisten of er een toekomst was. Zijn zus overleed toen en hij had me nodig… en toen jij zei dat ik ervoor moest gaan of hem moest loslaten… Toen ben ik ervoor gegaan.’ Hij boog zijn hoofd iets, zijn wangen kleurden. ‘Hij is heel lief, Chibs. Ik – ik hou van hem. Vannacht – vannacht zeiden we dat voor het eerst tegen elkaar.’ De tranen begonnen weer langs zijn wangen te druipen. ‘En nu – nu was het misschien wel de laatste keer ook. En ik weet niet hoe het zonder hem moet. Ik – ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld.’ Hij veegde snotterend langs zijn ogen. ‘En ik… ik snap niet hoe hij erbij betrokken kon zijn. Hij was bij mij toen je belde, hij kwam van de andere richting als Hap en Tig… En ik heb niks tegen hem gezegd, alleen dat ik weg moest.’
      Chibs dacht na, probeerde het ook te begrijpen. Was het waar wat Skye had gezegd? Had de Mayan de twee mannen willen helpen? Eerlijk gezegd wist hij niet wat hij zelf zou hebben gedaan als hij twee bikers van de weg gereden zag worden. Zou hij gewoon zijn doorgereden? Hij hoopte toch van niet.
      ‘Misschien wilde hij inderdaad helpen en schrok Hap toen hij zijn kutte zag,’ zei hij zacht. Hij wreef over zijn rug. ‘Het komt vast wel goed met hem.’
      Hij hoopte maar dat het geen oorlog ontketende. Een oorlog vanwege medeleven… Dat zou wat nieuws zijn.
      ‘Ga je het ze vertellen?’ vroeg Juice zacht. ‘Dat hij en ik…’ Hij zweeg.
      ‘Voorlopig vertel ik ze niets,’ beloofde hij. ‘Het is iets wat jij zou moeten doen.’
      ‘Ik wou dat het kon,’ fluisterde hij. ‘Maar je weet net als ik dat ze het nooit zullen accepteren.’
      Chibs neigde ernaar om hem gelijk te geven. ‘Het kan ook juist een reden zijn om de strijdbijl te begraven,’ zei hij toen.
      Al leek die droom nu verder weg dan ooit, als er onschuldig bloed vergoten was.
      ‘Denk je?’ Hoopvol keek Juice op.
      ‘Ik weet het niet,’ gaf hij toe. ‘Ik hoop het.’ Hij hief zijn hand en wreef even over Juice’ hanenkam. ‘Misschien komt er eens een goed moment.’
      Juice boog zijn hoofd. Zijn onderlip begon te trillen. ‘Misschien. Maar misschien is hij wel dood voordat de dag om is.’
      Chibs wist niet wat hij verder nog kon zeggen. In plaats daarvan hield hij Juice stevig vast en bad hij dat zowel Tig als de Mayan spoedig zouden bijkomen.

Reacties (2)

  • Poppy

    Sterk hoofdstuk(Y)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Waarom lees ik dit soort dingen als ik ga slapen.... Ik ga Juice knuffelen in slaap en rain beter maken 😍😍😍

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen