Foto bij Scar 125

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Soms moet je gewoon doorgaan. Zo is het leven. Soms... Soms kom je erachter dat de man die je verkracht heeft geprezen wordt in het hele land,’ zegt ze stilletjes, ‘en moet je gewoon doorgaan.’

Gedurende de dag merk steeds meer dat er iets niet helemaal klopt met Paige. Het begint kleinschalig en eerst denk ik dat het komt door de mentale druk die nog op haar rust vanwege gisteren, maar na een tijdje merk ik dat ze gewoon oprecht fysieke pijn heeft. Ik kijk haar de hele tijd onderzoekend aan, probeer uit te vinden wat er in hemelsnaam aan de hand is, maar we zijn geen moment alleen in dezelfde ruimte, dus ik kan het haar niet vragen. Toch vermoed ik dat ze mijn blik op haar voelt branden.
Hoewel Paige en ik meestal aan zaken moeten meewerken of moeten patrouilleren, worden we vandaag voornamelijk belast met administratie en onderhoud. Normaal vind ik het saai, maar als Paige zich inderdaad zo slecht voelt als ik vermoed, dan ben ik er eigenlijk wel een beetje blij mee.
In het begin kan ik mezelf er nog van overtuigen dat het allemaal wel meevalt. Ik ken Paige nu eenmaal ontzettend goed, dus ik vang ook de kleine signaaltjes op die anderen niet zien. Maar wanneer Ashley haar ook een paar keer bezorgd aankijkt en vraagt of het wel goed met haar gaat, weet ik zeker dat er iets mis is. Na al die maanden is het me wel duidelijk geworden dat, als anderen aan haar kunnen zien dat ze pijn heeft, het wel heel erg is.
Maar de uren tikken voorbij en geen enkel moment vind ik de mogelijkheid om een op een met haar te praten, en ik weet dat ze het een beetje zal ontwijken als ik het vraag wanneer iemand anders erbij is.
Rond een uur of vier in de middag, een uur voordat onze dienst afloopt, moeten we de wapens schoon gaan maken. Eindelijk dacht ik dat ik eventjes alleen met haar zou kunnen zijn, maar dan blijkt dat Chris ingeroosterd is om haar in te helpen en er zijn maar weinig dingen die ik zekerder weet dan dat Paige echt geen kwetsbaarheid gaat tonen met hem erbij.
Hoewel ik wel vaker samen met Paige de wapens heb moeten schoonmaken, sta ik elke keer weer versteld van hoe snel en foutloos ze alles doet, bijna alsof ze een machine in een fabriek is. Ongeveer halverwege verandert ze in mijn ogen altijd langzaam in een meisje van tien dat aan de keukentafel zit van haar huis dat niet haar thuis is en zo snel en efficiënt mogelijk allemaal wapens in en uit elkaar moet zetten, onder het strenge, liefdeloze oog van haar vader. Ze lijkt er telkens helemaal in op te gaan.
Ze kijkt niet op of om, en het lijkt bijna alsof ze zich niet meer bewust is van haar omgeving. Het tegendeel wordt echter bewezen wanneer ze, zonder weg te kijken van het pistool dat ze weer in elkaar aan het zetten is: 'Chris, je hebt die Sig Sauer P226 verkeerd in elkaar gezet. Kun je hem even aan mij geven?'
Chris kijkt meer dan beledigd op en er gaat een zucht door me heen. Ik heb zo'n vermoeden dat Paige vandaag niet helemaal opgewassen is tegen de ontzettende drama queen waar hij in verandert wanneer iemand hem tegen de haren in strijkt.
Hij opent zijn mond al om wat gif over haar heen te spuwen, maar ze is hem voor: 'Chris, doe eventjes alsjeblieft niet moeilijk. Gewoon heel even. Dit is geen aanval op jou of je kwaliteiten als agent of-' Ik weet niet wat ze wilde zeggen, maar ze slikt de woorden weer in. 'Het enige waar ik me zorgen om maar is dat een van onze collega's morgen in de problemen komt en dan een pistool heeft dat blokkeert. Zet alsjeblieft je trots eens opzij en geef me de Sauer.'
Even kijkt Chris haar aan. Dan pakt hij de Sauer en schuift die over de tafel naar haar toe. Hij laat zijn hand op het uiteinde van het wapen liggen en wanneer Paige haar hand op het pistool legt om het ding naar zich toe te trekken, pakt hij ruw haar pols vast en trekt haar een klein beetje naar zich toe. Ze verstijft en ik kom direct overeind uit mijn stoel, nadenkend over welk pistool ik het beste kan gebruiken om zijn brein eruit te knallen, maar Paige maakt met haar vrije hand een gebaar naar me om me te vertellen dat ik me koest moet houden. Haar blik blijft op die van Chris gericht.
'Als je me nog één keer een slechte agent noemt, dan-' begint hij te dreigen, maar ze onderbreekt hem.
'Ik zeg niet dat je een slechte agent bent; ik zeg dat je een fout hebt gemaakt,' zegt ze met kalme doch harde stem. Toch klinkt er iets van kwetsbaarheid in haar woorden door wanneer ze eraan toevoegt: 'En laat me nu los.'
Hij doet wat ze zegt en Paige trekt het pistool weer naar zich toe. Terwijl ze het wapen uiteen begint te halen, sta ik nog verstijfd op mijn plek, mijn brandende blik strak op Chris gericht, die me niet aankijkt.
'Nathan, ga zitten,' zegt Paige zachtjes, maar goed verstaanbaar.
Na twee ondraaglijk lange seconden van proberen mijn woede te onderdrukken en alle opties overwegen, ga ik weer zitten en zet de Glock 22 voor mijn neus weer in elkaar. In stilte werken we verder, ook al kan ik niet anders dan zo nu en dan denken dat ik me heel erg gelukkig mag prijzen dat de wapens die Chris - en ik - vasthebben nog niet geladen zijn.
Om twee voor vijf, net voor het einde van onze middagdienst, zijn we klaar en hebben we alles op de goede manier teruggelegd.
'Ik ga nog even naar de wc,' zegt Paige en ik knik. Wanneer ze langsloopt, laat ik heel zachtjes mijn hand langs de hare glijden, alleen om eventjes contact met haar te voelen.
Zodra ze de kamer uit is en de deur achter zich dicht heeft gedaan, wend ik me tot Chris, die me aankijkt alsof hij al weet wat ik ga zeggen.
'Chris, raak haar nooit meer aan,' zeg ik met opeengeklemde kaken. Ik wil er een bedreiging aan toevoegen, maar dat voelt net te onnodig en eigenlijk weet ik niet helemaal wat ik allemaal met hem zou doen als hij Paige echt pijn zal doen. Ik weet niet of ik de persoon die ik dan zal worden wel zou herkennen.
Hij lacht schamper, maar ik zie in zijn blik dat hij doorheeft dat ik het meen.
'Ik dacht dat zij altijd zo luid en duidelijk staat te roepen dat ze wel voor zichzelf kan zorgen,' zegt hij snerend.
Ik denk aan Paige, die inderdaad wel voor zichzelf kan zorgen, maar te weinig van zichzelf denkt om het te doen. Ik denk aan Paige, die inderdaad heel goed zelf lastige mannen met een te groot ego van zich af kan slaan, maar geteisterd wordt door herinneringen die haar waarschijnlijk zullen doen verstijven wanneer het zover komt.
'Aan de ene kant zou ik willen dat je het zou kunnen begrijpen,' zeg ik, 'maar aan de andere kant verdien je het niet.'
Zonder nog iets te zeggen loop ik de kamer uit, want ik denk niet dat het goed afloopt als ik ook nog maar één seconde meer met hem in dezelfde kamer ruimte door moet brengen.
Ik loop alvast naar de auto en rij die naar de voorkant van het bureau, zodat Paige niet zo ver hoeft te lopen. Het duurt een minuutje voor ze het gebouw uit komt lopen en ik zie iets van opluchting in haar blik doorbreken wanneer ze de auto zo dichtbij ziet. Hoewel ik haar graag blij maak, vertelt het me in dit geval alleen maar dat ze echt heel erg veel pijn heeft - ik weet alleen niet aan wat.
Ze komt in de passagiersstoel zitten en maakt haar gordel vast. Zodra ik begin te rijden, vraag ik: 'Paige, wat is er aan de hand?'
Ze kijkt me even aan alsof ze niet helemaal weet wat ze daarop moet zeggen, alsof ze niet helemaal weet of ik het heb over wat Chris net deed of over het feit dat ze al de hele middag licht te creperen van de pijn.
'Oh, kom op, ik kan inmiddels wel zien wanneer je pijn hebt,' zeg ik. 'Wat is er toch aan de hand?'
Ze slikt iets weg en ik probeer mijn blik ten alle tijden op de weg gericht te houden, maar dat wordt steeds moeilijker naarmate ik in de spiegel steeds beter kan zien dat haar ogen vol tranen staan.
'Ik... Uh.... Ik ben ongesteld geworden en het doet echt heel veel pijn. Meer dan normaal,' antwoordt ze zachtjes. De woorden komen er razendsnel uit, alsof ze het zo snel mogelijk gehad wil hebben.
Ik laat het heel eventjes bezinken. Het was me al opgevallen dat ze er over het algemeen meer last van heeft dan zou moeten. Bijna elke keer probeer ik haar ervan te overtuigen om een keer met al die klachten naar de dokter te gaan, ook al is het maar gewoon voor de zekerheid. Elke keer weigert ze, ook al is er eigenlijk altijd wel een moment waarop ze kapot ligt te gaan omdat ze er zoveel last van heeft.
'Paige, ik denk dat je echt een keer naar de huisarts moet gaan,' probeer ik weer, maar ze schudt haar hoofd.
'Hoeft niet. Ze kunnen er vast niets tegen doen,' protesteert ze zachtjes.
Ik zucht en haal een hand van het stuur, zodat ik die door mijn haar kan halen.
'Lieverd, alsjeblieft. Elke maand weer ben je soms gewoon ziek van de pijn. Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan alsjeblieft voor mij, oké? I-Ik maak me zorgen om je,' smeek ik haar.
Heel lang is ze stil, of misschien lijkt het gewoon langer te duren.
'We zien wel.'
Ik klem mijn kaken op elkaar en dwing mezelf om tevreden te zijn met het antwoord - voor nu. Ik wil niet met haar in discussie gaan wanneer ze zich niet lekker voelt.
'Waar heb je precies last van?' vraag ik. 'Hoofdpijn? Je buik?'
Het duurt even voordat ze antwoordt en wanneer ik een korte blik opzij kijk om haar stilte te verklaren, zie ik dat ze een nieuwe golf pijn aan het verbijten is. Haar kaken zijn zo stevig op elkaar geklemd dat ik even bang ben dat ze een kies zal breken.
'Vooral buikpijn. De hoofdpijn is wat minder,' antwoordt ze. Ze doet haar best om nonchalant te klinken, maar het geheel komt eruit als en vervormde kreun.
Oké, vertaald naar de normen van normale mensen is dat dus: ze heeft verschrikkelijke hoofdpijn en haar buik is zelfs nog erger.
'Lieverd, dit kan zo toch niet langer?' zeg ik zachtjes.
Ze haalt haar schouders op alsof het allemaal niet uitmaakt, maar ik zie dat er een traan over haar wang rolt. Ze veegt hem verwoed weg.
We rijden in stilte verder en dan zie ik in haar ooghoek dat ze over de pols die Chris vastgreep wrijft alsof het pijn doet. Inmiddels stromen de stille tranen ook over haar wangen, maar ik weet niet of het door haar pols komt of door alle andere lichamelijke dingen die besloten om op haar in te hakken alsof haar leven al niet moeilijk genoeg is. Ik voel automatisch dat ik het stuur bijna fijnknijp. Mijn knokkels kleuren inmiddels wit van de spanning.
'Doet het pijn?' vraag ik en ze kijkt een beetje verward naar me op, alsof ze ergens heel ver weg was en nu opeens weer terug in de realiteit getrokken is. 'Je pols. Doet doe pijn?'
Ze haalt haar schouders op.
'Een beetje. Ik...' Haar stem klinkt heel onvast, en het voelt alsof mijn hart samengedrukt wordt in mijn borstkas. 'Ik schrok gewoon heel erg toen hij het deed.'
Ik dwing mezelf om het gaspedaal niet zo hard in te duwen en doe een aantal tevergeefse pogingen om mijn schouders te ontspannen.
'Ik had hem direct verrot moeten schoppen,' grom ik.
'Niet waar,' verzucht ze.
'Paige, Chris gaat echt te ver! Hij gaat steeds verder en verder en op een gegeven moment gaat het een keer echt mis!' roep ik uit, misschien nét iets te boos. Hoewel het niet mijn bedoeling was om haar te laten denken dat ik boos op haar ben, denk ik dat het wel zo overkomt.
Ze wendt haar blik af en ik hoor aan haar stem dat ze net wel of net niet aan het huilen is wanneer ze zegt: 'Schreeuw alsjeblieft niet tegen me.'
Automatisch ontspan ik een beetje. Aarzelend haal ik één hand van het stuur en leg die eventjes op haar bovenbeen, als een poging tot een geruststellend klopje. Ze krimpt niet ineen, wat me vertelt dat ik haar niet te erg heb afgeschrikt.
‘Sorry, liefste,’ zeg ik zachtjes en ze knikt lichtjes, alsof ze haar stem niet helemaal vertrouwt.
Wanneer we uiteindelijk bij het appartementencomplex aankomen, help ik haar uit de auto. Haar gezicht vertrekt van de pijn, ook al doet ze haar best om het te verbergen. Ik laat automatisch mijn arm om haar middel glijden en houd haar dicht tegen me aan, bang dat ze misschien struikelt of valt.
Wanneer we het gebouw binnenlopen, zit Paige al koers op de trap, maar ik heb al gezien hoe bleek haar gezicht is en heb al besloten dat we maar beter met de lift kunnen gaan. Ik druk het juiste knopje in en wanneer de lift deuren zich sluiten, laat ik mijn armen weer om haar heen glijden. Ze duwt haar gezicht tegen mijn schouder en klemt haar kaken op elkaar om niet in huilen uit te barsten. Ik geef een kus tegen haar haar en rust mijn wang tegen haar hoofd.
‘Oh, liefje toch. Hoe komt het nou dat je zoveel pijn hebt?’ vraag ik. Ze heeft wel eerder veel pijn gehad tijdens haar menstruatie, maar zo heb ik haar nog nooit eerder gezien.
Ze haalt haar schouders op, niet in staat om iets te zeggen. Ik merk dat ze een beetje staat te draaien op haar benen en verstevig mijn grip om haar middel. Ik kijk haar bezorgd aan. Na een tijdje weet ik zachtjes uit te brengen: 'Paige...?'
De vraag is duidelijk.
'Duizelig,' zegt ze kleintjes, net op het moment dat de lift tot stilstand komt en de deuren weer opengaan.
'Denk je dat je kunt lopen?' vraag ik.
Ze knikt, maar toch is er geen twijfel over mogelijk dat ik naast haar blijf lopen voor steun, mijn arm om haar middel als een reddingsboei. Ik maak een beetje prutserig de voordeur open en leid Paige naar binnen. Terwijl ik mijn eigen schoenen uittrap, help ik haar uit haar jas en ze laat zich bijna uit het niets op de grond zakken, met haar rug tegen de muur en haar benen voor zich op de grond gestrekt. Ze laat haar achterhoofd tegen de muur leunen en staart afgemat voor zich uit, haar lippen een beetje van elkaar geweken. Ze ziet er doodziek uit.
Ik trek haar schoenen voor haar uit en kniel bij haar neer. Aarzelend vraag ik weer: 'Paige?'
Ze schudt haar hoofd en sluit haar ogen.
'Ik heb gewoon heel even nodig.'
Ik ben verleid om te zeggen dat hier helemaal niets "gewoon" aan is, maar ik doe het niet.
Er komt een gekwelde kreun uit haar mond en ze probeert te snikken die haar overvallen achter haar pols te verbergen. Ik wil haar automatisch in mijn armen nemen, haar troosten, maar ik ben het alles juist erger zal maken.
'Is er iets wat ik voor je kan doen?' vraag ik, mijn stem een paar octaven hoger dan ik trots op ben.
Ze schudt haar hoofd weer, zondag hardop iets te kunnen zeggen. Er valt weer een stilte waarin ik vooral stil ben omdat ik haar niet lastig wil vallen en zij stil is omdat ze alleen nog maar zachtjes kan kermen van de pijn. Net wanneer ik voor wil stellen om haar naar bed te brengen of in ieder geval iets van pijnstillers voor haar te pakken, komt ze bijna gehaast overeind.
'Paige, wat ga je doen?' vraag ik bezorgd en ik kom haar nerveus achterna wanneer ze bijna als een dronkaard door de gang begint te zwalken. Ze struikelt de badkamer haast binnen en valt op haar knieën voor de wc, waar ze zachtjes jammerend in overgeeft. Ik laat me meteen naast haar op de grond zakken en houd haar haren uit haar gezicht. Er gaat een snik door haar heen en ze gaat iets verzitten, zodat ze minder verkrampt over het toilet hoeft te hangen. Ze geeft nog een keer over en er gaat een huivering door haar heen.
'Paige?' vraag ik bezorgd. 'Paige, lieverd, gaat het?'
Ze schudt haar hoofd. Eigenlijk wist ik dat ook wel, maar ik vroeg het omdat ik benieuwd was hoe ze zou antwoorden. En het feit dat ze er geen verbale "nee" uit weet te persen, vertelt me al dat het inderdaad niet goed gaan.
Het koude besef dat het best nog wel eens zou kunnen dat ik het nog nooit heb meegemaakt dat ze zoveel pijn heeft, groeit genadeloos in mijn borstkas. Zelfs toen ze terug was van die verschrikkelijke week waarin haar vader haar ontvoerd en mishandeld had heeft ze niet moeten overgeven van de pijn. En nu weet ik niet helemaal zeker of het echt door de mate van pijn komt of dat het gewoon een "ander: soort pijn is, maar het idee alleen al is genoeg om me gek te maken van bezorgdheid.
En terwijl ik daar zo met Paige op de badkamervloer zit en zie hoe ze daar zit te verpieteren, weet ik ineens één ding heel zeker: het maakt me niet uit hoeveel ze protesteert, ze gaat koste wat het kost naar de huisarts om erachter te komen wat er in hemelsnaam mis is.

Reacties (2)

  • CrazyUnicornLuf

    het lijkt erop dat ze zwanger is....
    overgeven enzo....
    naja we zien wel(Y)(lol)

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Ja! Hup naar de huisarts!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen