De scherpe reuk van zijn zwaar geparfumeerde kleding bezoedelde de prikkelende geuren van de vatenkelder. Snel stak Scarlett de brief met de toegangsbewijzen in de zak van haar jurk. Haar vader werd op de voet gevolgd door drie lijfwachten. ‘Ik geloof niet dat we al kennis met elkaar hebben gemaakt.’ Zonder zijn dochters ook maar een blik waardig te keuren, stak gouverneur Dragna zijn gehandschoende hand naar Harry uit. Hij droeg zijn paarse handschoenen, de kleur van donkere kneuzingen en macht. Maar hij had zijn handschoenen in ieder geval nog aan. Gouverneur Dragna, het toonbeeld van de beschaving, kleedde zich graag onberispelijk in een op maat gemaakte zwarte, geklede jas en een gestreept paars vest. Hij was halverwege de veertig, maar had zijn lichaam niet laten vervetten, zoals andere mannen. Volgens de laatste mode waren zijn blonde haren met een keurige zwarte strik naar achteren vastgebonden, zodat zijn perfect getrimde wenkbrauwen en donkerblonde sik goed uitkwamen. Harry was langer, maar toch kreeg de gouverneur het voor elkaar om op hem neer te kijken. Scarlett zag hoe haar vader zijn blik keurend over de opgelapte bruine jas van de zeeman liet gaan, en over zijn wijde broek, waarvan de pijpen in versleten kniehoge laarzen waren gestopt. Het zei veel over Harrys zelfvertrouwen dat hij geen moment aarzelde alvorens de gouverneur zijn eigen onbedekte hand toe te steken. ‘Prettig kennis met u te maken, meneer. Harry Styles.’
‘Gouverneur Marcello Dragna.’ De mannen schudden elkaar de hand. Harry probeerde de zijne terug te trekken, maar de gouverneur hield stevig vast. ‘Harry, ik neem aan dat je niet op dit eiland woont?’ Deze keer aarzelde Harry wel. ‘Nee, meneer, ik ben zeeman. Eerste stuurman van de El Beso Dorado.’
‘Dus je bent alleen op doorreis.’ De gouverneur glimlachte. ‘We zijn hier blij met zeelieden. Ze zijn goed voor onze economie. Mensen zijn bereid veel te betalen om hier te mogen aanleggen, en tijdens hun geven ze nog meer geld uit. Zeg eens, wat vond je van mijn rum?’ Hij maakte een weids gebaar door de vatenkelder. ‘Ik neem aan dat je hier beneden was om te proeven?’ Toen Harry niet onmiddellijk antwoord gaf, drong de gouverneur aan: ‘Was de drank niet naar je smaak?’
‘Nee, meneer. Ik bedoel, ja, meneer,’ verbeterde Harry zichzelf. ‘Alles wat ik geproefd heb, smaakte uitstekend.’
‘Inclusief mijn dochters?’ Scarlett verstijfde. ‘Ik ruik aan je adem dat je niet aan de rum hebt gezeten,’ zei gouverneur Dragna. ‘En ik weet dat je hier niet was om een potje te kaarten of te bidden. Dus vertel eens, wie van mijn dochters was je aan het proeven?’
‘O, nee, meneer. Dat ziet u verkeerd.’ Harry schudde zijn hoofd en sperde zijn ogen wij open, alsof hij nooit zoiets onbetamelijks zou doen. ‘Het was Scarlett,’ kwam Tella tussenbeide. ‘Ik kwam beneden en betrapte hun op heterdaad.’
Nee. Scarlett vervloekte haar dwaze zus. ‘Vader, ze liegt. Het was Tella, niet ik. Ik ben degene die hen betrapt heeft.’ Tella’s gezicht werd vuurrood. ‘Lieg niet, Scarlett. Je maakt dit alleen maar erger.’
‘Ik lieg niet! Vader, het was Tella. Denkt u echt dat ik zoiets zou doen, een paar weken voor mijn huwelijk?’
‘Vader, luister niet naar haar,’ onderbrak Tella haar. ‘Ik hoorde haar fluisteren dat ze dacht dat het zou helpen tegen de zenuwen voor de bruiloft.’
‘Dat is ook een leugen...’
‘Genoeg!’ De gouverneur wendde zich tot Harry, wiens bruine hand nog steeds in de houdgreep van zijn geparfumeerde paarse handschoenen zat. ‘Mijn dochters hebben de nare gewoonte om oneerlijk te zijn, maar ik weet zeker dat jij me tegemoet zult komen. Vertel eens, jonge man, met wie van mijn dochters was je hier beneden?’
‘Ik denk dat dit een vergissing is...’
‘Ik maak geen vergissingen,’ kapte gouverneur Dragna hem genadeloos af. ‘Ik geef je nog een kans om me de waarheid te vertellen, anders...’ De lijfwachten van de gouverneur zetten alle drie een stap naar voren. Harrys ogen schoten naar Tella. Scherp inademend vormde Tella de naam geluidloos met haar mond: Scarlett.
Scarlett probeerde Harrys aandacht te trekken, in een verwoede poging hem te vertellen dat hij een fout beging, maar ze zag al op het gezicht van de zeeman dat hij had besloten, nog voordat hij antwoord gaf. ‘Het was Scarlett.’
Roekeloze jongen. Hij geloofde ongetwijfeld dat hij Tella hier een plezier mee deed, terwijl het tegenovergestelde het geval was. De gouverneur liet Harry los en trok zijn geparfumeerde paarse handschoenen uit. ‘Ik heb je hiervoor gewaarschuwd,’ zei hij tegen Scarlett. ‘Je weet wat er gebeurt als je ongehoorzaam bent.’
‘Vader, alstublieft, het was maar een vluchtige kus.’ Scarlett probeerde voor Tella te gaan staan, maar een lijfwacht sleurde haar naar achteren, in de richting van de vaten. Hij greep haar ruw bij haar ellebogen en trok ze achter haar rug, terwijl zij vocht om haar zus te beschermen. Want Scarlett was niet degene die voor deze overtreding gestraft zou worden. Elke keer dat Scarlett of haar zus ongehoorzaam was, onderwierp gouverneur Dragna de ander aan een vreselijke straf. Aan zijn rechterhand droeg de gouverneur twee grote ringen, een vierkante amethist en een paarse diamant met een scherpe punt. Hij draaide beide ringen rond zijn vingers naar de binnenkant, haalde zijn hand naar achteren en sloeg Tella in het gezicht. ‘Niet doen! Het was mijn schuld!’ schreeuwde Scarlett – een fout waarvan ze wist dat ze hem beter niet kon maken. Haar vader sloeg Tella nog een keer. ‘Omdat je hebt gelogen,’ zei hij. De tweede klap was harder dan de eerste, en Tella viel op haar knieen terwijl rode stroompjes over haar wang naar beneden liepen. Tevreden deed gouverneur Dragna een stap naar achteren. Hij veegde het bloed van zijn handen, waarvoor hij het vest van een van zijn lijfwachten gebruikte. Toen wendde hij zich tot Scarlett. Op een of andere manier leek hij langer dan zo-even, terwijl Scarlett juist het gevoel had dat ze was gekrompen. Haar vader kon haar niet meer pijn dan door haar te laten toekijken hoe hij haar zusje sloeg. ‘Stel me niet nog eens teleur.’ ‘Het spijt me, vader. Ik heb een domme fout begaan.’ Dat kwam dichter bij de waarheid dan alles wat ze die ochtend had gezegd. Zij mocht dan niet degene zijn die door Harry was ‘geproefd,’ maar ze was wederom niet geslaagd haar zusje te beschermen. ‘Het zal niet nog een keer gebeuren.’ ‘Dat is je geraden.’ De gouverneur trok zijn handschoenen weer aan en stak zijn hand toen in zijn jas om een opgevouwen brief tevoorschijn te halen. ‘Ik zou je dit waarschijnlijk niet moeten geven, maar misschien herinnert het je aan alles wat je te verliezen hebt. Je bruiloft zal over tien dagen plaatsvinden, eind volgende week, op de twintigste. Als er iets tussen komt, zal haar gezicht niet het enige zijn waar je zus uit zal bloeden.’

Scarlett kon haar vaders parfum nog steeds ruiken. Het rook als de kleur van zijn handschoenen: naar anijs en lavendel, en iets wat op rotte pruimen leek. De geur bleef rond Tella in de lucht hangen, nog lang nadat hij was verdwenen. Scarlett zat naast haar te wachten tot een dienstmeisje schoon verband en medische hulpmiddelen zou brengen. ‘Je had me de waarheid moeten laten vertellen,’ zei Scarlett. ‘Hij had mij nooit zo hard hebben geslagen om jou te straffen. Niet nu ik over tien dagen ga trouwen.’
‘Hij zou je misschien niet in je gezicht hebben geslagen, maar hij zou iets anders hebben gedaan wat net zo erg was – zoals een vinger breken zodat je je bruidssprei niet kunt afmaken.’ Tella deed haar ogen dicht en leunde achterover tegen het vat met rum. Haar wang had nu bijna de kleur van haar vaders vervloekte handschoenen. ‘En ik ben degene die een pak slaag verdiende, niet jij.’
‘Niemand verdient dit,’ zei Harry. Het was de eerste keer dat hij iets zei sinds hun vader was weggegaan. ‘Ik wil...’
‘Niet doen,’ onderbrak Scarlett hem. ‘Je verontschuldiging zal haar wonden niet genezen.’
‘Ik wilde me niet verontschuldigen.’ Harry zweeg even, alsof hij zijn volgende woorden afwoog. ‘Ik wil mijn aanbod om jullie van het eiland te halen wijzigen. Mochten jullie besluiten weg te willen, dan zal ik jullie gratis helpen. Mijn schip vertrekt morgen bij zonsopkomst. Kom naar me toe als jullie,’ van gedachten veranderen.’ Hij wierp zowel Scarlett als Tella een blik toe voordat hij de trap op liep en verdween. ‘Nee,’ zei Scarlett, die al aanvoelde wat Tella wilde voordat ze ook maar een woord had uitgesproken. ‘Als we gaan, word alles alleen maar erger als we terugkomen.’
‘Ik ben niet van plan om terug te komen.’ Tella deed haar ogen open. Ze stonden waterig maar vurig. Scarlett ergerde zich vaak aan de impulsiviteit van haar jongere zusje, maar ze wist ook dat als Tella een besluit had genomen, ze daar niet meer vanaf te brengen was. Scarlett besefte dat Tella haar besluit al had genomen voor de brief van Caraval-meester Legende arriveerde. Daarom was ze bij Harry geweest. De manier waarop ze hem negeerde toen hij vertrok, maakte duidelijk dat ze niets om hem gaf. Ze was alleen op zoek geweest naar een zeeman die haar weg kon halen van Trisda.
En nu had Scarlett haar de reden gegeven die ze nodig had om weg te komen. ‘Scar, je moet meekomen,’ zei Tella. ‘Ik weet dat je denkt dat je huwelijk je zal redden en beschermen, maar wat als de graaf net zo erg is als vader, of nog erger?’
‘Dat is hij niet,’ zei Scarlett vol overtuiging. ‘Als je ooit een van zijn brieven had gelezen, dan zou je dat weten. Hij is een echte heer, en hij heeft beloofd voor ons allebei te zullen zorgen.’
‘Ach, zusje.’ Tella glimlachte, maar zonder vreugde. Ze glimlachte als iemand die op jet punt stat iets te zeggen wat hij eigenlijk niet wil zeggen. ‘Als hij zo’n “heer” is, waarom doet hij dan zo geheimzinnig? Waarom heeft hij alleen zijn titel opgegeven, en niet zijn naam?’
‘Dat is zijn schuld niet. Het is gewoon weer een van vaders manieren om ons onder de duim te houden.’ De brief in Scarletts handen bewees dat ze gelijk had. ‘Kijk zelf maar.’ Ze overhandigde haar zus het stuk papier.



1ste dag van het Groeiseizoen
Jaar 57, Elantine-dynastie

Mijn liefste Scarlett,
Dit wordt mijn laatste brief. Weldra stap ik aan boord van een schip dat me naar de Veroverde Eilanden zal brengen. Je vader wilde dat de datum van ons huwelijk een verassing bleef, maar ik heb hem gevraagd zijn mening daarover te veranderen, omdat ik denk dat de verassing om elkaar voor het eerst te zien al groot genoeg zal zijn – hoewel ik na alles wat ik over je heb gehoord vermoed dat het voor mij in ieder geval een aangename zal zijn. Terwijl ik dit schrijf, zijn de dienstmeisjes druk bezig een gastensuite voor je jongere zusje in gereedheid te brengen. Ik denk dat jullie allebei heel gelukkig zullen zijn in Valenda...


De rest van de pagina ontbrak. Niet alleen werden de woorden van haar bruidegom afgebroken, haar vader was tevens zo vriendelijk geweest om alle sporen te verwijderen van het waszegel, dat Scarlett misschien een aanwijzing had kunnen geven over de identiteit van de man met wie ze ging trouwen,
Weer een van zijn misselijke spelletjes.
Soms had Scarlet het gevoel dat heel Trisda onder een koepel lag, een groot stuk glas dat iedereen binnenin gevangenhield terwijl haar vader erop neerkeek en soms mensen verplaatste – of verwijderde – die zich niet op de juiste plek bevonden. Haar wereld was een groot speelbord, en haar vader geloofde dat dit huwelijk zijn voorlaatste zet was, die ervoor zou zorgen dat alles wat hij wilde binnen bereik kwam. Gouverneur Dragna was welvarender dan de meeste eilandbestuurders, dankzij rum handel en andere handeltjes op de zwarte markt, maar omdat Trisda een van de Veroverde Eilanden was, ontbrak het hem aan de macht en het aanzien waar hij op aasde. Hoe groot de rijkdom ook was die hij vergaarde, regenten en edelen uit de rest van het Meridiaanse Keizerrijk besteedden geen enkele aandacht aan hem. Het maakte geen verschil dat het eiland Trisda en de vier andere Veroverde Eilanden langer dan zestig jaar deel hadden uitgemaakt van het Meridiaanse Keizerrijk; de Eilanders werden nog steeds gezien als de ongemanierde en onderontwikkelde boeren die ze waren toen het Keizerrijk hen voor het eerst had onderworpen. Maar volgens Scarletts vader zou dat allemaal veranderen door deze verbintenis, die hem zou verenigen met een adellijk familie die hun aangetrouwde aanverwanten een zekere mate van aanzien zouden verlenen – en hij zou er uiteraard ook meer macht door krijgen. ‘Dit bewijst niets,’ zei Tella. ‘Het toont aan dat hij vriendelijk en attent is en...’
‘Iedereen kan op papier overkomen als een heer. Maar je weet dat alleen een harteloos mens het met onze vader op een akkoordje zou gooien.’
‘Zeg dat soort dingen niet.’ Scarlett griste de brief terug. Haar zusje had ongelijk. Zelfs het handschrift van de graaf gaf blijk van bedachtzaamheid, met al die nette boogjes en zachte lijnen. Als hij gevoelloos was, zou hij haar niet zoveel brieven hebben geschreven om haar angsten te verminderen, of hebben beloofd om ook Tella mee te nemen naar Valenda, de hoofdstad van het Elantijnse Keizerrijk – een plek buiten bereik van haar vaders greep. Een deel van Scarlett wist dat de graaf misschien niet helemaal was wat ze had gehoopt, maar een leven met hem moest wel beter zijn dan het leven met haar vader. En ze kon het risico niet nemen om tegen haar vader in te gaan, niet nu de echo van zijn scherpe waarschuwing nog weerklonk in haar hoofd: als er iets tussen komt, zal haar gezicht niet het enige zijn waar je zus uit zal bloeden.
Scarlett was niet van plan dit huwelijk op het spel te zetten voor de schamele kans om een wens te winnen tijdens Caraval. ‘Tella, als we proberen uit eigen beweging weg te gaan, zal vader ons tot het eind van de wereld achtervolgen.’
‘Dan zullen we in ieder geval naar het eind van de wereld reizen,’ zei Tella. ‘Ik ga nog liever dood dan dat ik hier moet leven, of als gevangene in het huis van die graaf van jou.’
‘Dat kun je niet menen,’ zei Scarlett. Ze vond het vreselijk wanneer Tella zulke roekeloze uitspraken deed. Scarlett was vaak bang dat haar zusje een doodwens koesterde. De woorden ‘ik ga nog liever dood’ rolden vaak over Tella’s lippen. Ze leek ook te vergeten hoe gevaarlijk de wereld kon zijn. Behalve verhalen over Caraval had Scarletts oma ook verhalen verteld over wat er met jonge vrouwen gebeurde die geen familie hadden om hen te beschermen; meisje die zich in hun eentje probeerde te redden, die een fatsoenlijke baan dachten te hebben gevonden, en vervolgens in bordelen belandden, of in werkhuizen waar ze onder jammerlijke omstandigheden hun levensdagen sleten. ‘Je piekert te veel.’ Tella duwde zich omhoog van de grond en stond met wankele benen op. ‘Wat doe je?
‘Ik blijf niet langer wachten op dat dienstmeisje. Het slaat toch nergens op dat iemand zich een uur lang druk maakt om mijn gezicht en me daarna dwingt om de hele dag in bed te blijven.’ Tella griste haar gevallen sjaal van de grond en wikkelde hem als een hoofddoek om haar hoofd om de kneuzingen op haar gezicht te verhullen. ‘Als ik morgen met Harrys schip mee wil, zijn er dingen te regelen; ik moet hem laten weten dat ik morgenochtend naar hem toe kom.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen