. . .


Het was alsof ze Beths ogen ieder moment van de dag in haar rug voelde branden. Het gedrag van haar voormalige vriendin verbijsterde haar, ze had nooit gedacht dat ze zo… maniacaal kon zijn. De relatie met Beth was altijd een beetje moeizamer geweest dan met Shawna en June, met name doordat Beth zo op zichzelf was en maar weinig deelde. Toch had Jordy haar altijd overal bij betrokken, wetend hoe zwaar het verlies van haar oudere zus op haar drukte. Ieder van hen was getekend en had het moeilijk thuis; Shawna vanwege haar ouders die constant ruzie hadden en haar met de zorg voor haar autistische broertje opzadelden, June vanwege haar zieke moeder en haar vader die het gezin verlaten had en zijzelf had ook het nodige meegemaakt. Ze had altijd geloofd dat ze steun bij elkaar konden vinden, omdat ze wisten hoe het was om uit dysfunctionerende gezinnen te komen. Lange tijd was dat ook het geval geweest… tot June Juan leuk begon te vinden en de herinnering aan Mateo al Beths haat omhoog haalde. Vanaf toen was het iedere week erger geworden, tot op een punt dat Jordy inzag dat hun vriendschap nooit meer de oude zou worden. Ze wist dat June er nog steeds op hoopte en dat Shawna ook nog steeds met het meisje afsprak, maar voor Jordy was de maat vol geweest op het moment dat Beth June had afgetuigd. Dat ze er geen enkele spijt van had en écht gewoon gestoord was, bleek wel toen ze was gaan dreigen nadat Jordy weigerde nog met haar om te gaan.
      Het dreigement liet haar niet los. Toen ze had opgebiecht wat er jaren geleden met haar gebeurd was, had ze nooit verwacht dat iemand het tegen haar zou gaan gebruiken. Waarom zou ze ook? Beth was haar vriendin geweest, ze had van haar gehouden, haar vertrouwd. Wat haar was overkomen was gruwelijk en ze kon niet bedenken waarom iemand van hen het ooit aan de grote klok zou willen hangen of haar bewust pijn zou willen doen.
      Wat had ze ernaast gezeten. Na wat Beth June had aangedaan, geloofde ze dat die griet overal toe in staat was. Haar ogen schoten naar de zijkant van de eetzaal, waar Beth met haar nieuwe vrienden zat. Sommigen van het groepje vond ze wel aardig, maar sommigen ook echt niet.
      Over Selma en haar beste vriendin deden niet echt leuke verhalen de ronde: dat ze een soort heksenbijeenkomsten hadden waarbij ze hun klasgenoten vervloekten. Niet iets waar ze in geloofde, maar het feit dat zoiets ook maar in hun hoofd opkwam, bewees haar wel dat ze psychisch niet in orde waren. Niet echt personen waarmee een labiel persoon als Beth zou moeten omgaan.
      Alsof Beth die gedachte kon opvangen, draaide ze haar hoofd opzij en staarde Jordy koeltjes aan. Haar lippen vormden een sinistere grijns. Jordy kreeg er kippenvel van en keek gauw weer voor zich. Het was alsof er een ijsklomp in haar buik zat. Ze was bang. Ze voelde gewoon aan dat er binnenkort iets zou gebeuren en dat Beth haar dreigement zou gaan uitvoeren.
      June ving haar blik toen ze zich weer op haar lunch richtte. Ze had geen trek, al dagen niet. Het was haar vriendin ook opgevallen. Met haar ogen probeerde ze te vragen wat er was, maar ze glimlachte gerustellend. Ze wilde June niet van streek maken. Als Beth haar geheim zou verklappen, was er toch niets wat ze daartegen konden doen.

Een paar dagen lang gebeurde er niets. Voorzichtig begon Jordy al te hopen dat het bij een dreigement zou blijven en dat Beth haar toch niet zó erg haatte dat ze haar echt pijn wilde doen.
      Toen ze op de donderdagmiddag bezig was om haar spullen in haar kluisje te doen, merkte ze echter dat er iemand achter haar stond. Aangezien Emilio er wel een handje van had om haar op die manier te laten schrikken en hij net als haar net zijn laatste les had gehad, was ze niet meteen gealarmeerd. Dat gebeurde pas toen er over haar beide schouders een schaduw viel.
      Met een ruk keek ze om. Het waren Johnny en Bob, zag ze. Ze kende de tweeling niet heel goed, ze vond het een beetje ongure types. Ze waren een kop groter dan zij en waren vrij breed, waardoor ze zich meteen ingesloten voelde. Alsof iemand hen een teken gaf, leunden ze opeens met één arm tegen de kluisdeurtjes, hun andere arm rustte om haar schouders, waardoor ze haar insloten.
      ‘Wat de hel?’ vroeg ze op een snauwerige toon. Ze probeerde zich van hen los te worstelen, maar de twee hielden haar stevig vast.
      ‘Ik hoorde dat je op zoek bent naar een nieuwe Daddy,’ zei Johnny met een brede grijns. ‘Dat je eigen pappie niet meer bij je in de buurt mag komen om je nauwe kutje te neuken, maar dat je hem heel erg mist.’
      Jordy verstijfde.
      ‘Hoe was het?’ fluisterde Bob. ‘Om bij papa op schoot te komen zitten, maar zonder kleren aan? Vond je het lekker?’
      Johnny schoot in de lach. ‘Je hebt het wel jong geleerd hè? Hoe oud was je? Vijf? Zes? Waarom kom je niet met ons mee naar huis, kun je laten zien wat pappie je geleerd heeft.’
      Jordy’s adem stokte in haar keel. Flitsen schoten door haar hoofd, van ruwe handen die over haar kleine lichaam gleden, zijn fluisteringen dat hij trots op haar was, dat ze het zo goed deed… Haar lijf voelde oververhit, alsof al haar organen er ieder moment mee op konden houden.
      Even zat ze vast in de herinneringen, waarvan ze nooit wist of het echt was gebeurd of slechts in haar fantasie. Ze schudde haar hoofd, hoorde de zware ademhalingen van de jongens vlak bij haar oren.
      Haar lijf voelde echter krachteloos, ze had het niet in zich om hen van zich af te duwen. Ze begon te huilen.
      ‘Tut-tut, niet huilen,’ fluisterde een van hen. ‘Dat is nergens voor nodig. We zullen goed voor je zorgen. Ik durf te wedden dat de mijne net zo groot is als die van je papa. Je zal het lekker vinden. Net als vroeger.’
      ‘Hou op,’ fluisterde ze. ‘Dit is niet grappig.’
      Waarom schoot niemand haar te hulp? Kon het dan niemand wat schelen?
      ‘Voor ons wel,’ grijnsde Johnny. Hij gaf een lik over haar wang. ‘Je weet dat je een sletje bent, je hoeft niet zo bleu te doen. Wij geven je gewoon de mogelijkheid om je diepste en donkerste fantasie weer te herbeleven. Met twee Daddy’s. Aan allebei de kanten, hmm?’
      ‘Laat me met rust!’
      Ze wilde gillen, iemands aandacht trekken, maar ze was er helemaal niet zeker van of er wel geluid uit haar mond kwam. Ze voelde zich zo klein, zo machteloos, zo… geschonden.
      Plotseling werd Bob bij haar vandaan gerukt. In een flits zag ze hoe iemand hem herhaaldelijk met zijn hoofd tegen de kluisjes sloeg, tot het bloed in het rond spatte.
      Verschrikt liet ook Johnny haar los. Hij deed een greep opzij, maar kreeg een dreun in zijn gezicht en struikelde naar achteren.
      ‘Als jullie ooit nog binnen een straal van tien meter in haar buurt komen, steek ik jullie in brand,’ klonk een donderende stem. Een tel later viel Bob languit op de grond, die kreunend naar zijn gezicht greep.
      Ze kromp ineen toen ze weer een arm om haar heen voelde. Zijn geur zorgde ervoor dat ze weer iets ontspande. Verward draaide ze haar hoofd opzij en keek Emilio aan.
      Zijn ogen smeulden van woede.
      ‘Weg hier,’ gromde hij. ‘Voor ik hun nekken ter plekke omdraai.’
      Hij pakte haar tas op van de grond, ritste hem dicht en hing hem over zijn schouder. Met zijn arm nog steeds om haar heen leidde hij haar weg van de tweeling.
      Haar benen trilden, ze was bang dat ze ieder moment in elkaar zou zakken. Alsof Emilio dat aanvoelde, gleed zijn arm van haar schouder naar haar heup zodat ze iets meer tegen hem aan kon leunen.
      Hij sprak geen woord terwijl hij haar meenam naar de parkeerplaats. Pas toen ze voor zijn auto stonden, keek hij haar een beetje opgelaten aan.
      ‘Moet ik uh – je naar huis brengen ofzo?’
      ‘Ik weet niet,’ zei ze zacht. Ze beet op haar lip. ‘Er is daar niemand. Kan ik…’ Ze haalde diep adem en voelde dat haar wangen bloosden. ‘Kan ik nog wat langer bij jou blijven?’
      Hij keek haar vluchtig aan, staarde toen naar zijn auto alsof hij zich afvroeg of ze daar in zou passen. Uiteindelijk haalde hij zijn schouders op, vermeed haar blik en mompelde: ‘Ja… da’s ook goed.’
      Jordy glimlachte voorzichtig. Ze schaamde zich een beetje voor de gedachte, maar ondanks wat er net gebeurd was voelde ze een kriebel in haar buik.
      Nooit had ze gedacht dat ze Emilio’s gedrag lief zou noemen, maar zoals hij nu was, had ze hem nog nooit gezien. Nu was het helemaal onmogelijk om ooit nog over hem heen te komen.

. . .


Eigenlijk had Emilio geen flauw idee wat hij aan het doen was toen hij de auto op de oprit neerzette, wachtte tot Jordy uit het voertuig was gestapt en naar de voordeur toe liep.
      Hij had haar gewoon bij June moeten droppen. Maar dat ze specifiek had gevraagd of ze bij hem kon blijven… dat had hem toch wel wat gedaan, zeker na hij haar zo overstuur had gezien. Hij stak de sleutel in het slot en bad dat zijn moeder nog aan het werk was zodat hij haar commentaar niet hoefde aan te horen. Hij herinnerde zich nog goed hoe ze een paar maanden geleden had gereageerd, toen Jordy hem kwam ophalen voor een date.
      Zo vrolijk als ze toen had gedaan, zo stil was ze nu.
      Eigenlijk had hij haar nog nooit zo uit haar doen gezien. Hij betrapte zich erop dat hij het naar vond en dat hij haar oprecht beter wilde laten voelen, al wist hij niet zo goed hoe. Juan stak hij meestal gewoon een joint toe of ze zetten een film op. Hij had echter geen flauw idee wat voor films Jordy keek en hij wilde ook niet dat ze van streek raakte als er een seksscène in zat. Die kans was best groot.
      Hij had een paar dingen opgevangen toen de tweeling haar lastiggevallen had. Ze hadden iets over haar vader gezegd, dacht hij. Moest hij ernaar vragen? Straks ging ze weer huilen… hij had geen idee wat hij dan moest doen.
      Een beetje opgelaten ging hij haar voor de woonkamer in, waar hij over het speelgoed van zijn zusje heen stapte dat overal over de grond verspreid lag.
      ‘Uhm – wil je wat drinken ofzo?’
      ‘Ja, dat is goed,’ zei ze zacht.
      Hij keek even bezorgd naar haar bleke gezicht. Haar ogen stonden dof, haar mondhoeken hingen naar beneden.
      Met een naar gevoel in zijn buik keerde hij naar de keuken toe en vulde twee glazen met sap, daarna gebaarde hij naar de bank en ging hij naast haar zitten. Er hing een gespannen stilte, eentje die er eigenlijk nooit was.
      Emilio frunnikte aan zijn nagels terwijl hij zich afvroeg hij of hij haar wat moest vragen. Haar ademhaling was zwaar, alsof haar verdriet nog dicht aan de oppervlakte lag.
      ‘Wat heb je gehoord?’ vroeg ze na een tijdje.
      Zijn ogen flitsten opzij. Ze staarde in haar glas, haar schouders hingen verslagen naar beneden.
      ‘Niet zo veel,’ antwoordde hij een beetje omslachtig. ‘Iets met je vader, dacht ik.’ Hij aarzelde, hij had wel een vermoeden maar durfde dat niet hardop te zeggen. ‘Maar dat weet ik niet zeker.’
      Ze zuchtte zachtjes. ‘Wil je het weten?’
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Het hoeft niet hoor… Wat jij wilt. Maar ehm… Als je erover praten wil dan kan je het wel zeggen.’ Hij aarzelde. ‘Al eh… Denk ik dat eh… June daar beter in is. Of Juan.’
      Of eigenlijk ieder ander persoon die hij kon bedenken. Op Juan na kwamen er nooit mensen naar hem toe als ze ergens mee zaten. Hij vond dat ook wel best – hij had helemaal geen trek in andersmans gezeik, maar bij Jordy was het anders.
      Wat er ook was gebeurd, het was geen aanstellerij.
      Ze keek hem een beetje van opzij aan, maar sloeg haar ogen weer neer toen hun blikken elkaar kruisten. Ze haalde diep adem, leek wat te willen zeggen en zweeg uiteindelijk. Wel zag hij tranen in haar ooghoeken opwellen.
      Fuck. Wat nu?
      Hij probeerde zich voor te stellen wat Juan gedaan zou hebben en aarzelend pakte hij haar hand vast. Bijna meteen wilde hij hem weer terugtrekken omdat het gebaar hem zo vreemd was, maar op de een of andere manier voelden haar vingers broos – voelde ze helemaal fragiel, als een kaartenhuis dat ieder moment kon instorten zodra hij haar losliet.
      ‘Ik schaam me ervoor,’ mompelde ze. ‘Behalve June, Shawna en Beth is er niemand die het weet. Behalve mijn familie. En de mensen aan wie Beth het nu blijkbaar verteld heeft. Wat binnenkort waarschijnlijk de hele school zal zijn, dus dan hoor je het toch wel.’
      Emilio voelde zijn armen verkrampen bij de naam Beth. De neiging om haar wat aan te doen, werd iedere dag groter. ‘Die stomme bitch,’ bromde hij. ‘Ik krijg haar nog wel.’
      ‘Het helpt niet, E,’ zuchtte ze. ‘Ze is niet goed bij haar hoofd. Dat wordt niet verholpen met een pak slaag of nog meer dreigementen. Doen alsof ze niet bestaat werkt waarschijnlijk het beste. Ze voelt zich in de steek gelaten door haar vriendinnen, ik denk niet dat je iets kunt doen wat haar meer pijn doet. Ze doet zichzelf al genoeg aan.’
      ‘Maar niet alleen zichzelf,’ mompelde hij. Er viel een stilte. Hij staarde naar hun verstrengelde vingers. Voelde het zo, om een vriendin te hebben? Hij vond het eigenlijk niet zo benauwend als hij had gedacht. Hij gluurde opzij. Zou hij haar als vriendin willen? Hij kon beter met haar opschieten dan met de meeste meisjes en hij had vandaag een sterke drang gevoeld om haar te beschermen. Maar ze was zo… anders. Zo niet zijn type.
      Een beetje verward schudde hij de gedachte van zich af, beschaamd dat hij zulke dingen dacht terwijl zij zo verdrietig was.
      ‘Denk je dat je je beter voelt als je erover praat?’ vroeg hij aarzelend.
      ‘Ik weet het niet. Misschien.’ Ze leek het toch een kans te willen geven, want ze draaide zich iets naar hem toe, al slaagde ze er niet in hem aan te kijken.
      ‘Ik ben misbruikt toen ik een kind was. Tot mijn vijfde. Door mijn vader.’
      Het was alsof Emilio een trap in zijn buik kreeg. Zelfs al was die gedachte al door zijn hoofd geschoten, het zo uit haar mond horen was heel cru. Hij wist niet wat hij moest zeggen, uiteindelijk vloekte hij alleen grof. Vijf jaar. Dat was maar één jaar jonger dan zijn zusje nu was. Het idee dat zijn vader… Het was walgelijk, het was onvoorstelbaar.
      ‘Jeetje meis,’ zei hij uiteindelijk. ‘Fuck hé. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.’ Zijn stem trilde lichtjes. Hij vond het zó erg voor haar dat hij er zelf van schrok. ‘Waar is hij nu? Je vader? Hij woont toch niet…’
      ‘Nee,’ zei ze vlug. ‘Mijn moeder betrapte hem en toen is hij voor vijf jaar naar de gevangenis gestuurd. Ik heb hem nooit meer gezien, mijn moeder is na vier jaar hertrouwd en hij heeft een omgangsverbod gekregen.’
      Emilio staarde haar peinzend aan. Zou ze hem ooit nog willen zien? Hij kon het zich niet voorstellen, maar de hele situatie was moeilijk in te denken. Hij besloot het hoe dan ook niet te vragen. ‘Herinner je je er nog veel van?’ vroeg hij voorzichtig. ‘Ik bedoel – heb je er nog last van? Behalve dan op momenten als vandaag?’
      ‘Ik was heel jong, ik herinner me niet veel meer. Soms zijn er wel flitsen of heb ik nachtmerries, maar ik weet nooit of het echt een herinnering is of gewoon… een zieke creatie van mijn brein. Ik slaap wel altijd met de deur op slot, dat is er nooit uitgegaan.’ Ze staarde weer naar haar knieën en zuchtte zachtjes. ‘Ik had het niet moeten zeggen. Het is… het is walgelijk. Ik ben walgelijk.’ Ze snifte en veegde langs haar ogen. ‘Geen wonder dat niemand het ooit meer dan een paar weken met me uithoudt. Ze voelen vast aan dat ik… dat ik…’ Ze deed er het zwijgen toe.
      ‘Dat slaat nergens op, Jor. Jouw enige probleem is dat je op sukkels als ik valt.’
      Sniffend lachte ze zachtjes. Zijn mondhoeken bogen omhoog.
      Er glommen tranen in haar ogen en hij voelde een rilling langs zijn rug gaan. Hij wilde niet meer dat ze aan die walgelijke man dacht, die haar had moeten beschermen. Hij leunde dichter naar haar toe en voelde een vreemde tinteling in zijn buik.
      Hij wilde haar zoenen.
      Het was anders dan de keren dat hij iemand op een feestje had gezoend, omdat hij gewoon los wilde gaan. Dat was een opwelling geweest, een verovering. Dit… was anders. Hij legde een hand tegen haar nek en drukte zijn lippen tegen die van haar.
      Het was een zachte… lieve kus. Heel anders dan de andere keren dat hij een meisje gezoend had. Haar vingers trilden toen ze langs zijn gezicht streelden en hij schoof dichter naar haar toe. Langzaam weken zijn lippen van elkaar. Jordy’s tong vond die van hem en leidde hem meteen in een ritme dat niet onprettig was. Zijn hand gleed naar haar heup. Hij voelde de drang om haar naar achteren op de bank te duwen en zich over haar heen te buigen zodat hij haar nek kon kussen en haar lichaam onder dat van hem kon voelen, maar hij vocht tegen het verlangen. Ergens in zijn achterhoofd zong een stemmetje dat dit helemaal geen goed idee was en dat hij haar nu hoop op iets gaf wat hij helemaal niet wilde.
      Maar wilde hij het echt niet?
      Hij stelde zich voor hoe het zou zijn. Hand in haar met haar door de school lopen. Mensen zouden lachen, hij raakte vast zijn reputatie kwijt als men dacht dat dát het beste was wat hij kon krijgen.
      Jordy trok zich terug en keek hem aan, verwarring in haar ogen. ‘Wat is er?’
      Emilio sloeg zijn ogen neer. Hij schaamde zich voor zijn gedachten, maar daar gingen ze niet mee weg.
      ‘Sorry,’ mompelde hij. ‘Ik wilde je gewoon beter laten voelen. Ik wil niet… weet je wel. Zoals Juan en June…’ Hij beet op de binnenkant van zijn wang, eigenlijk helemaal niet zo zeker of hij dat écht niet wilde.
      Misschien wilde hij het wel als ze haar haren in een normaal kapsel knipte en in een normale kleur verfde – en haar make-up op een normale manier droeg. Tegelijkertijd wilde hij ook niet dat ze voor hem zou veranderen, dat zou hij andersom ook niet doen.
      ‘Het is oké,’ zei ze met een aarzelende glimlach, al zag hij de teleurstelling in haar ogen. ‘Ik ben niet bepaald iemand die alleen binnen een relatie zoent.’
      ‘Maar je zou het wel willen,’ mompelde hij. ‘En ik niet.’
      Denk ik. Hij werd niet echt wijs uit zijn gevoelens.
      ‘Dus uiteindelijk… doe ik je misschien alleen maar meer pijn.’
      Ze boog haar hoofd en zuchtte zachtjes. ‘Ja, misschien heb je gelijk.’
      ‘Jor…’ begon hij aarzelend, denkend aan wat hij had gezegd. ‘Ik ben nog nooit verliefd geweest, er is nooit iemand geweest met wie ik meer dan een one-night-stand wilde. Het komt niet door jou, oké? En al helemaal niet door wat je net gezegd hebt. Daarvoor – daarvoor was het ook al zo.’ Hij sloot zijn ogen even en onderdrukte een diepe zucht. Hij haatte zijn gestamel, zijn twijfels, hoe ontzettend hij zich níét zichzelf voelde op het moment. Hij vond het maar niets, deze mate van kwetsbaarheid en hij voelde de neiging om zich weer achter botte opmerkingen te verschuilen, ware het niet dat hij haar betraande ogen steeds voor zich bleef zien.
      ‘Sorry,’ zei hij zacht. ‘Ik – ik denk dat je beter kan gaan. Ik ben maar een belabberde vriend. Misschien niet eens een vriend. Ik weet niet eens wat ik ben.’
      Jordy keek op en pakte zijn hand. ‘Je bent geen belabberde vriend, Emilio. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als jij me niet kwam redden. Je bent verrassend lief geweest en ik weet ook wel dat dat gedrag jou zelf ook overrompelt. Ik weet het niet – ik heb altijd al aangevoeld dat je twee gezichten hebt en dat je er eentje slechts aan weinigen durft te laten zien. Misschien wel aan niemand.’
      Haar woorden raakten een gevoelige snaar en hij voelde een geniepige steek in zijn buik. Met een ruk trok hij zijn hand uit die van haar. ‘Zo is het wel weer genoeg,’ hoorde hij zichzelf zeggen. ‘Ik probeerde gewoon aardig te doen, meer niet. Je hoeft me niet meteen helemaal binnenste buiten te keren.’
      Hij keek weg toen ze naar hem opkeek en kwam overeind.
      ‘Dit was stom oké? Ga – ga gewoon naar June. Naar Shawna. Ik weet niet wat je van me verwachtte maar dit – dit is gewoon fucked up.’
      Hij liep naar de tussendeur en gebaarde ongeduldig naar de buitendeur. Aanvankelijk zei ze niets, maar toen ze hem langs de deur passeerde, legde ze een hand tegen zijn borst en kuste zijn wang. ‘Toch bedankt, Emilio.’ Ze glimlachte kleintjes. ‘Je hoeft je echt niet te schamen voor je soft side. Iemand die echt stoer is, durft elke kant van zichzelf te accepteren.’
      Ze ging de deur uit en sloot die achter zich. Emilio voelde zich plotseling doodmoe en leunde tegen de muur aan.
      Zijn gedachten waren een slagveld.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Oh damn.. dat is idd wel heftig. Wat een eikels die twee, ik snap Emilio heel goed dat ie zo boos is.
    Ze zijn wel echt leuk samen, verwarrend maar leuk!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O neee arme arme Jordy! Beth is echt niet goed.. die school overigens ook niet, ik kan me echt niet voorstellen dat iemand daarmee gepest zou worden op mijn middelbare school toen der tijd (fuck wat ben ik oud haha)

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Ik denk ook niet dat iedereen haar ermee zou pesten, maar dat Beth weet aan wie ze het wel en niet moet vertellen. Maar ik denk dat je toch onbewust altijd anders naar iemand kijkt als je zoiets te weten komt.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen