‘Wacht! Je denkt niet helder na.’ Scarlett stoof achter haar zusje aan, maar Tella vloog de trap op en de deur door voordat Scarlett haar kon bereiken. Buiten was de lucht dik als soep, en de open binnenplaats rook naar middag – vochtig, zilt en prikkelend, iemand moest onlangs vis naar de keuken hebben gebracht. De stank leek overal te zijn terwijl Scarlett Tella achtervolgde onder verweerde witte bogen en door betegelde gangen. Voor Scarletts vader was zijn landgoed nooit groot genoeg. Het lag aan de rand van de stad en besloeg grote terrein dan de meeste mensen bezaten, zodat hij onbeperkt door kon bouwen. Meer gastenkamer. Meer binnenplaatsen. Meer verborgen gangen om flessen met illegale alcohol en wie weet wat nog meer door te smokkelen. Veel van de nieuwste gangen waren verboden gebied voor Scarlett en haar zusje. En als hun vader hun zou betrappen terwijl ze door de gangen renden, dan zou hij zonder aarzelen hun voeten laten ranselen. Maar gewonde hielen en tenen zouden niets zijn vergeleken met wat hij zou doen als hij ontdekte dat Tella het eiland probeerde te verlaten. De ochtendmist was nog niet opgetrokken. Scarlett verloor haar zusje meermalen uit het oog terwijl Tella door de mistigste gangen rende. Even meende Scarlett dat haar volledig te zijn kwijtgeraakt. Maar toen ving ze een glimp op van een blauwe jurm op een trap die naar het hoogste punt van het landgoed van Dragna leidde – de biechtstoel van de priesters. Een hoge toren van witte stenen die glansden in de zon, zichtbaar voor iedereen in de stad. Gouverneur Dragna deed mensen graag geloven dat hij een vroom mens was. Maar in werkelijkheid zou hij zijn snode daden nooit aan een ander opbiechten, en dus was dit een van de weinige plekken op het eiland waar hij zelden te vinden was – ideaal voor het smokkelen van geheime brieven. Boven aan de trap versnelde Scarlett haar pas, en eindelijk wist ze de afstand tussen haar en haar zus te verkleinen in de halvemaanvormige binnentuin vlak buiten de met snijwerk versierde houten deuren die naar de biechtstoel leidden. ‘Stop,’ riep Scarlett. ‘Als je die zeeman schrijft, vertel ik vader alles!’ de gestalte stond onmiddellijk stil. Toen was het Scarletts beurt om te verstijven, want mist trik op en het meisje draaide zich om. Fel zonlicht stroomde het tuintje binnen en scheen op een jonge, in het blauw geklede novice. Door de sjaal die haar hoofd bedekte, had ze alleen maar op Tella geleken. Scarlett moest wel respect hebben voor de manier waarop haar slimme zusje haar had weten af te schudden. Terwijl een straaltje zweet langs haar nek naar beneden droop, stelde ze zich voor hoe Tella nu ergens anders op het landgoed haar spullen aan het inpakken was, ter voorbereiding op haar vertrek met Harry de volgende dag. Scarlett moest een andere manier bedenken om haar tegen te houden. Tella zal haar een tijdje haten, maar Scarlett kon niet toestaan dat haar zusje alles opgaf voor Caraval. Niet nu Scarletts huwelijk hen beiden kon redden – of hun ondergang zou worden als het niet doorging. Scarlett volgde de jonge novice de biechtstoel binnen. De ruimte was klein en rond, en het was er altijd zo stil dat Scarlett de kaarsen kon horen flakkeren die dik en druipend de stenen muren flankeerden. Stoffige bloemen gaven een bedompte geur af. Scarletts neus jeukte terwijl ze langs een rij kerkbankjes liep. Op het eind ervan, op een altaar, lagen papieren waar zondaar hun misstappen op konden schrijven. Nadat Paloma, Scarlett en Tella’s moeder van Trisda was verdwenen, waren Scarlett en haar zusje wanhopig geweest, en omdat ze nergens anders naartoe konden, waren ze hierheen gegaan om te bidden om hun moeders terugkeer. Hun smeekbeden waren uiteraard onbeantwoord gebleven, maar de priesters bleken toch hun nut te hebben; Scarlett en haar zusje hadden ontdekt dat ze heel discreet waren wat betreft het afleveren van berichten. Scarlett pakte een vel zondepapier en schreef een zorgvuldig opgesteld bericht.

Ik moet je vannacht spreken. Kom naar me toe op het strand van Del Ojos. Een uur na middernacht. Het is belangrijk

Voordat ze de brief samen met een donatie aan de priesters overhandigde, schreef Scarlett het adres erop, naar ze ondertekende hem niet. In plaats van haar naam tekende ze een hartje. Ze hoopte dat dat voldoende zou zijn.

Toen Scarlett acht was, hielden de lijfwachten van haar vader haar bij de kust vandaan door haar te waarschuwen voor het glinsterende zwarte zand van het strand Del Ojos. ‘Het is zwart omdat het eigenlijk de verbrande resten van de skeletten van piraten zijn,’ zeiden ze. En omdat Scarlett acht was, en iets dommer dan nu, geloofde ze hen. Minstens een jaar lang durfde ze niet eens dicht genoeg bij het strand te komen om het zand zelfs maar te kunnen zien. Uiteindelijk onthulde Felipe, een oudere zoon van een van de vriendelijkere lijfwachten van haar vader, de waarheid – het zand was gewoon zand, het waren helemaal geen botten van piraten. Maar de leugen had zich al in Scarlett genesteld, zoals leugens die kinderen worden verteld geneigd zijn te doen. Het maakte niet uit hoeveel mensen de waarheid bevestigen. In Scarletts hoofd zou het zwarte zand van het strand van Del Ojos voor altijd bestaan uit de verbrande skeletten van piraten. Daar, in het duister van de nacht, terwijl de gespikkelde blauwe maan het onnatuurlijke zand een spookachtige gloed verleende, dacht ze terug aan die leugen. Ze voelde de zandkorrels in haar slippers glippen en tussen haar tenen kruipen terwijl ze de rotsachtige zwarte grot van Ojos naderde. Rechts van haar eindigde het strand in een ruwe zwarte klifwand. Links van haar strekte een gebroken pier zich als een enorme tong in het water uit, langs de stenen die Scarlett aan een ongelijke rij tanden deed denken.
Het was zo’n nacht waarin ze de maan kon ruiken, als dikke kaarsenwas die met de zilte geur van de oceaan danste, vol en stralend. Ze dacht aan de geheimzinnige toegangsbewijzen in haar zak terwijl de smeulende maan haar deed denken aan de manier waarop de metaalachtige tekst erop eerder die dag was opgevlamd. Even kwam ze in de verleiding om van gedachten te veranderen, om haar zusje haar zin te geven, om toe te geven aan dat kleine stukje in haar dat nog in staat was om te dromen. Maar dat had ze één keer eerder gedaan.
Felipe had hun overtocht geregeld op een schoener. Tella en zij waren niet verder gekomen dan de loopplank van het schip, en die korte afstand had hun zoveel gekost. Een van de lijfwachten was uitzonderlijk ruw met Tella omgesprongen, ze was bewusteloos toen hij haar terugsleepte naar het landgoed. Maar Scarlett was bij bewustzijn gebleven toen ze van de pier werd gesleurd. Ze werd gedwongen om aan de rand van het rotsachtige strand te staan, terwijl ze toekeek hoe haar vader Felipe mee de oceaan in nam. Zij had degene moeten zijn die die nacht was verdronken. Zij had degene moeten zijn wier hoofd hij onder water hield, die hij vast hield tot haar armen en benen ophielden met spartelen en haar lichaam net zo roerloos en levenloos werd als het zeewier dat op het strand was aangespoeld. Later werd aangenomen dat Felipes verdrinking een ongeluk was geweest. Alleen Scarlett kende de waarheid.
‘Als je zoiets nog een keer doet, staat je zusje hetzelfde lot te wachten,’ had haar vader gewaarschuwd. Scarlett had het tegen niemand verteld. Ze waakte over Tella door haar te laten geloven dat ze alleen maar overbezorgd was. Scarlett was degene die wist dat ze Trisda nooit ongestraft konden verlaten, tenzij ze een echtgenoot had die hen mee kon nemen op zijn schip. Golven sloegen op de kust en dempten het geluid van voetstappen, maar Scarlett hoorde ze toch. ‘Jij bent niet de zus die ik verwachtte.’ Harry slenterde dichterbij. In het donker leek hij eerder een piraat dan een doodgewone zeeman, en hij bewoog zich met het bestudeerde gemak van iemand die Scarlett – zo dacht ze zelf – beter niet kon vertrouwen. De nacht kleurde zijn lange jas inktzwart, en schaduwen accentueerden zijn jukbeenderen, zodat ze messcherp leken. Scarlett vroeg zich nu af of het wel slim was geweest om het risico te nemen weg te glippen van het landgoed om deze jongen in het holst van de nacht op zo’n verlaten deel van het strand te ontmoeten. Dit was precies het soort wilde, roekeloze gedrag waar ze Tella altijd voor waarschuwde. ‘Begrijp ik het goed dat je van mening bent verandert over mijn aanbod?’ vroeg hij. ‘Nee, maar ik heb een tegenaanbod voor je.’ Scarlett probeerde stoer te klinken terwijl ze de fraaie toegangsbewijzen van Caraval-meester Legende tevoorschijn haalde. Haar vingers wilden ze niet loslaten, maar ze moest dit doen, voor Tella. Toen Scarlett eerder doe avond terug naar haar kamer was gegaan, was die geplunderd. Het was zo’n puinhoop geweest dat Scarlett niet eens zo snel kon zien wat haar zusje precies had meegenomen, maar het was duidelijk dat Tella op het stroperspad was geweest om zich voor te bereiden op deze noodlottige reis. Scarlett wierp Harry de kaartjes toe. ‘Je mag ze alle drie hebben. Gebruik ze of verkoop ze, als je hier maar vroeg vertrekt, en zonder Donatella.’
‘Aha, het is dus een omkoopmiddel.’
Scarlett hield niet van dat woord. Het deed haar te veel aan haar vader denken. Maar als het om Tella ging, was ze bereid te doen wat ze moest doen, zelfs al moest ze het laatste waar ze over droomde er voor opgeven. ‘Mijn zusje is impuslief. Ze wil met je meegaan, maar ze heeft er geen idee van hoe gevaarlijk het is. Als onze vader haar betrapt, zal hij veel ergere dingen doen dan hij vandaag deed.’
‘Maar als ze hier blijft, is ze veilig?’ Harrys stem klonk zacht en licht spottend. ‘Ik ben van plan haar mee te nemen wanneer ik ga trouwen.’
‘En wíl ze ook met je meegaan?’
‘Ze zal me er later dankbaar om zijn.’
Harry ontblootte zijn tanden in een wolfachtige grijns, het wit van zijn tanden blonk in het maanlicht. ‘Weet je, dat is precies wat je zusje eerder vannacht tegen me zei.’ Scarletts zesde zintuig waarschuwde haar te laat. Ze draaide zich om bij het geluid van nieuwe voetstappen. Achter haar stond Tella. ‘Het spijt me dat ik dit moet doen, maar jij bent degene die me heeft geleerd dat niets belangrijker is dan voor een zus zorgen.’ Harry drukte plotseling een doek tegen Scarletts gezicht. Ze probeerde hem wanhopig weg te duwen. Haar voeten schopten wolken zand omhoog, maar het krachtige middel in de stof begon al snel te werken. De wereld draaide om Scarlett heen tot ze niet meer wist of haar ogen of dicht waren. Ze viel en viel, en viel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen