Vlak voordat Scarlett het bewustzijn volledig verloor, streelde een zachte hand haar wang. ‘Het is beter zo, zusje. Er is meer in het leven dan veiligheid…’
Haar woorden leidden Scarlett een wereld binnen die slechts bestond uit het subtiele land van heldere dromen. Terwijl er een kamer in beeld kwam die geheel uit ramen bestond, hoorde ze de stem van haar grootmoeder. Een pokdalige maan scheen door het glas en bescheen de gestalten binnen met een korrelig blauw licht. Jongere versies van Scarlett en Tella, met kleine handjes en vol onschuldige dromen, lagen samen opgekruld in bed terwijl hun grootmoeder hen instopte. Hoewel de vrouw na het vertrek van hun moeder meer tijd met de meisjes had doorgebracht, kon Scarlett zich geen enkele andere avond herinneren waarop ze hen ooit naar bed had gebracht, dat was meestal de taak van bedienden. ‘Wilt u ons over Caraval vertellen?’ Vroeg kleine Scarlett. ‘Ik wil over meester Legende horen,’ klonk Tella’s hoge stemmetje. ‘Wilt u ons het verhaal vertellen over hoe hij aan zijn naam komt?’
Tegenover het bed zat oma op een stoel alsof het een troon was. Zwarte parelsnoeren sierden haar slanke hals, en om haar armen droeg ze er nog meer, helemaal van haar polsen tot aan haar ellebogen, als een soort buitensporige handschoenen. Haar gesteven, lavendelkleurige jurk vertoonde geen kreukje, wat de rimpels in haar ooit zo mooie gezicht nog scherper deed uitkomen.
‘Legende behoorde tot de familie Santos,’ begon ze. ‘Het was een artiestenfamilie die bestond uit toneelschrijvers en acteurs, die allemaal werden opgezadeld met een onfortuinlijk gebrek aan talent. De enige reden voor hun bescheiden succes was hun verbluffende schoonheid. Ze waren mooi als engelen. En volgens de geruchten was Legende, een van de zoons, het knapst van allemaal.’
‘Maar ik dacht dat Legende niet zijn echte naam was,’ zei Scarlett. ‘Ik kan jullie zijn oorspronkelijke naam niet vertellen,’ zei oma. ‘Maar wat ik wel kan zeggen, is dat dit verhaal, net zoals alle grote – en vreselijke – verhalen, begon met liefde. Liefde voor de lieftallige Annalise, met haar gouden haren en van suiker gesponnen woorden. Ze betoverde hem, zoals hij zoveel meisjes vóór haar had betoverd: met complimenten en kussen en beloften waarvan hij beter had moeten weten dan ze te geloven. Legende bezat destijds geen cent. Hij teerde op charme en gestolen harten, en Annelise beweerde dat zij daar voldoende aan had, maar dat haar vader, een welvarende koopman, haar nooit toestemming zou geven om met een armoedzaaier te trouwen.’
‘En trouwden ze met elkaar?’ Vroeg Tella. ‘Daar kom je vanzelf achter als je blijft luisteren,’ zei oma scherp. ‘Legende had een plan,’ vervolgde ze. ‘Elantine stond op het punt te worden gekroond tot keizerin van het Meridiaanse Keizerrijk. Legende was ervan overtuigd dat als hij tijdens haar kroning kon optreden, hij genoeg roem en geld kon vergaren om met Annelise te trouwen. Maar tot zijn grote schande werd hij afgewezen om zijn gebrek aan talent.’
‘Ik zou hem binnen hebben gelaten,’ zei Tella. ‘Ik ook,’ viel Scarlett haar bij. Oma fronste. ‘Als jullie me blijven onderbreken, maak ik het verhaal niet af.’
Scarlett en Tella tuitte hun lippen tot kleine roze hartjes. ‘Legende bezat destijds geen magie,’ vervolgde oma,’ vervolgde oma, ‘maar hij geloofde in de verhalen die zijn vader hem had verteld. Hij had gehoord dat iedereen een onmogelijke wens in vervulling kon doen gaan – eentje maar – als die hem liever was dan wat ook ter wereld, en als hij een beetje magie kon vinden om hem daarbij te helpen. Dus ging Legende op zoek naar een vrouw die grote vaardigheden had verworven in het opleggen van betoveringen.’
‘Ze bedoelt een heks,’ fluisterde Scarlett.
‘De vrouw vroeg wat hij liever wilde dan wat ook ter wereld,’ ging oma verder, ‘en Legende vertelde haar dat hij aan het hoofd wilde staan van het grootste toneelgezelschap dat de wereld ooit had gekend, zodat hij zijn ware liefde, Annalise, kon veroveren. Maar de vrouw waarschuwde hem dat hij die twee zaken niet allebei kon krijgen. Hij moest kiezen. Legende was even trots als knap, en hij geloofde dat ze ongelijk had. Hij zei tegen zichzelf dat hij met Annelise kon trouwen zodra hij eenmaal beroemd was. Dus wenste hij dat zijn voorstellingen legendarisch zouden zijn. Magisch.’
‘De transformatie begon onmiddellijk,’ legde oma uit. ‘De magie ervan werd aangewakkerd door Legendes diepste verlangens, die waarlijk zeer krachtig waren. De heks vertelde hem dat zijn voorstellingen bovenaards zouden zijn, een mengeling van fantasie en realiteit op een manier die de wereld nog nooit had aanschouwd. Maar ze waarschuwde ook dat wensen een prijs hadden, en hoe meer hij optrad, hoe meer hij zou transformeren tot het karakter dat hij speelde. Als hij de rol van schurk speelde, dan zou hij die ook in werkelijkheid worden.’
‘Betekend dat dat hij een schurk is?’ Vroeg Tella. ‘En wat gebeurde er met Annelise?’ Gaapte Scarlett. Oma zuchtte. ‘De heks had niet gelogen toen ze zei dat Legende niet zowel roem als Annelise kon krijgen. Nadat hij Legende werd, was hij niet meer dezelfde jongen op wie ze verliefd was geworden, dus ze trouwde met iemand anders en brak daarme Legendes hart. Hij werd net zo beroemd als hij had gewenst, maar hij beweerde dat Annalise hem had bedrogen en zwoer om nooit meer van iemand te zullen houden. Sommigen zouden hem waarschijnlijk een schurk noemen. Anderen zouden zeggen dat hij door zijn magie eerder de status van godheid benaderde.’

Scarlett werd wakker met het gevoel dat ze iets belangrijks kwijt was. In tegenstelling tot de meeste dagen, waarop haar ogen moeizaam opengingen en ze de tijd nam om zich uitgebreid uit te rekken alvorens uit bed te glijden en rustig om zich heen te kijken, schoot Scarlett overeind zodra haar ogen fladderend opengingen. De wereld onder haar bonkte. ‘Pas op.’ Harry greep haar bij de arm toen ze wilde opstaan in de boot – als je de badkuip waar ze in zaten tenminste een boot kon noemen. Een vlot was een toepasselijke aanduiding. Het was nauwelijks groot genoeg voor hen beiden.
‘Hoe lang heb ik geslapen?’ Scarlett greep de rand van het voertuigje vast terwijl de rest van haar omgeving in beeld kwam. Harry, die tegenover haar zat, stak twee roeispanen in het water, voorzichtig om haar niet nat te spatten, en roeide hen over een onbekende zee. Het water leek bijna roze, met kleine turquoise kolkjes die oprezen terwijl de koperen zon hoger aan de hemel steeg. Het was ochtend, maar Scarlett vermoedde dat er meer dan één dag was verstreken in de tijd dat ze sliep. Toen ze Harry voor het laatst had gezien, was zijn gezicht glad geweest, nu vertoonden zijn kaak en kin een stoppelbaardje van minstens twee dagen. Hij zag er nog onguurder uit dan toen hij haar op het strand die wolfachtige glimlach had toegeworpen.
‘Jij schurk!’ Ze gaf hem een klap in het gezicht. ‘Au! Waar was dat goed voor?’ Er verscheen een robijnrode striem op zijn wang. De kleur van woede en straf. De schrik sloeg Scarlett om het hart toen ze besefte wat ze had gedaan. Ze had wel eens moeite om haar tong in bedwang te houden, maar ze had nog nooit iemand geslagen. ‘Het spijt me. Dat was de bedoeling niet.’ Ze klemde haar handen om de rand van haar bankje en zette zich schrap voor zijn wraak. Maar de verwachte klap kwam niet. Harrys wang was nu vuurrood en zijn kaak stond strak gespannen, maar hij raakte haar niet aan. ‘Je hoeft niet bang voor me te zijn. Ik heb nog nooit een vrouw geslagen.’ Hij stopte met roeien en keek haar recht aan. In tegenstelling tot de lonkende blik in de vatenkelder of de roofdierachtige blik die ze op het strand had gezien, deed hij nu geen enkele poging om haar in te palmen of bang te maken. Onder zijn harde uiterlijk ving Scarlett een glimp op van dezelfde uitdrukking die over zijn gezicht was gegleden toen hij toekeek terwijl haar vader Tella sloeg. Zo bang als Scarlett was geweest, zo ontsteld had Harry eruitgezien.
Haar handafdruk op zijn wang vervaagde, en tegelijkertijd voelde Scarlett iets van haar angst wegvloeien. Niet iedereen reageerde zoals haar vader. ‘Het spijt me,’ wist ze uit te brengen. ‘Maar Tella en jij hadden nooit moeten – Wacht eens.’ Ze brak haar zin af. Het verschrikkelijke gevoel dat ze iets onmisbaars kwijt was, stroomde terug. ‘Waar is Tella?’
Harry stak zijn roeispanen weer in het water, deze keer zonder er acht op te slaan of hij spetterde, en het regende ijzige waterdruppels op haar schoot. ‘Als je Tella iets hebt aangedaan, dan zweer ik je…’ ‘rustig maar, Crimson…’
‘Ik heet Scarlett.’
‘Scharlaken, karmozijn, één pot nat. En je zusje maakt het uitstekend. Je ziet haar straks op het eiland.’ Harry wees met een van zijn roeispanen in de richting van hun bestemming. Scarlett was van plan geweest om door te gaan met ruziemaken, maar toen haar blik op de plek viel die de zeeman aanwees, smolt wat ze had willen zeggen als warme boter op het puntje van haar tong. Het eiland aan de horizon leek in niets op haar eigen vertrouwde eiland. In tegenstelling tot Trisda, dat bestond uit zwart zand, rotsachtige baaien en stakerige struiken, was dit stukje aarde groen en levend. Glinsterende mist dreef rond felgroene bergen – allemaal bedekt met bomen – die zich naar de hemel uitstrekten alsof het gigantische smaragden waren. Vanaf de top van de hoogste piep stroomde een waterval in diverse tinten blauw als gesmolten pauwenveren naar beneden, en verdween ik de ring van wolken, in de kleur van dageraad, die pirouettes draaiden om het surrealistische eiland.
Isla de los Suenos. Het privé-eiland van Legende.
‘Je hebt geluk dat je de hele weg hebt geslapen. De rest van onze reis was niet zo schilderachtig als dit hier.’ Harry zei het alsof hij haar een dienst had verleend. Maar hoe betoverend dit eiland ook was, gedachten aan een ander eiland drukten zwaar op haar geest.
‘Hoe ver zijn we van Trisda vandaan?’ Vroeg ze. ‘We bevinden ons ergens tussen de Veroverde Eilanden en het Zuidelijke Keizerrijk,’ antwoordde Harry lui, alsof ze vlak bij haar vaders landgoed over het strand slenterden. Maar Scarlett was nog nooit eerder zover van huis geweest als nu. Haar oven prikten toen er zout water in spatte. ‘Hoeveel dagen zijn we al onderweg?’
‘Het is vandaag de dertiende. Maar voordat je me weer slaat, moet je weten dat je zusje jullie extra tijd heeft bezorgd door de indruk te wekken dat jullie allebei ontvoerd zijn.’
‘Was het daarom zo’n puinhoop in mijn kamer?’
‘Ze heeft ook een losgeldbriefje achtergelaten,’ voegde Harry eraan toe. ‘Dus wanneer je terug bent, kun je als het goed is gewoon met je graaf trouwen en nog “lang en gelukkig” leven.’
Scarlett moest toegeven dat het slim van haar zus was. Maar als haar vader achter de waarheid kwam, dan zou hij woest zijn – vooral nu haar bruiloft al over een week was.
Maar misschien is een bezoekje aan dit eiland het risico waard.
De wind leek de woorden te fluisteren en herinnerde haar eraan dat de dertiende tevens de einddatum op Legendes uitnodiging was.
Wie te laat arriveert, zal niet aan het spel kunnen deelnemen en de prijs van dit jaar, zijnde één wens, niet kunnen winnen.
Scarlett probeerde haar opwinding te beteugelen, maar het kind in haar zoog deze nieuwe wereld gretig in zich op. De kleuren waren hier feller, dikker, scherper, in vergelijking hiermee leek de tint die ze ooit eerder had gezien mager en ondervoed. Ze wist dat ze onmiddellijk naar huis moest terugkeren, maar de belofte van wat ze op Legendes privé-eiland zou kunnen aantreffen, bracht haar in verleiding, zoals die kostbare momenten ’s ochtends vroeg, waarop Scarlett ervoor kon kiezen wakker te worden en de meedogenloze realiteit van de dag onder ogen te zien, of haar ogen dicht te houden en verder te gaan dromen over fijne dingen. Maar schoonheid kon bedrieglijk zijn, zoals de jongen wel bewees die tegenover haar zat en hun voertuigje behendig door het water roeide, alsof het ontvoeren van meisjes dagelijks werk voor hem was.
‘Waarom is Tella al op het eiland?’ Vroeg Scarlett. ‘Omdat dit bootje maar twee mensen tegelijk kan vervoeren.’ Harry spatte Scarlett weer nat met zijn roeispaan. ‘Je zou dankbaar moeten zijn dat ik voor je ben teruggekomen nadat ik haar heb afgezet.’
‘Ik heb je anders nooit gevraagd om me mee te nemen.’
‘Maar je hebt wel zeven jaar lang brieven aan die Legende geschreven.’ Scarletts wangen brandden. Niet alleen waren die brieven iets persoonlijks geweest wat ze alleen met Tella had gedeeld, maar de spottende manier waarop Harry Legendes naam uitsprak, maakte dat Scarlett zich een domme gans voelde. En dat was ze al die jaren in feite ook geweest: een kind dat nog niet besefte dat de meeste sprookjes verkeerd afliepen. ‘Het is niets om je voor te schamen,’ zei Harry. ‘Ik ben ervan overtuigd dat ontelbare jonge vrouwen hem brieven schrijven. Je hebt waarschijnlijk gehoord dat hij nooit ouder wordt. Het schijnt dat hij een trucje heeft om ervoor te zorgen dat mensen verliefd op hem worden.’
‘Daar ging het niet om,’ wierp Scarlett tegen. ‘Er was niet romantisch aan mijn brieven. Ik wilde alleen de magie meemaken.’ Harry kneep zijn ogen tot spleetjes, alsof hij haar niet geloofde. ‘Als dat zo is, waarom wil je het dan nu niet meer?’
‘Ik weet niet wat mijn zus je nog meer verteld heeft, maar ik neem aan dat je op die dag in de vatenkelder wel hebt gezien wat er op het spel staat. Toen ik jonger was, wilde ik Caraval meemaken. Nu wil ik alleen dat mijn zus en ik veilig zijn.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen