‘Denk je niet dat je zus hetzelfde wil?’ Harry stopte met roeien en liet het bootje drijven op een rustige golf. ‘Ik ken haar misschien niet zo goed, maar ik geloof niet dat ze dood wil.’ Daar had Scarlett een andere mening over. ‘Ik denk dat je bent vergeten hoe je moet leven, en dat je zus je daaraan probeert te herinneren,’ ging Harry verder. ‘Maar als jij alleen maar veilig wilt zijn, dan breng ik je terug.’ Harry knikte naar een stipje in de verte dat op een vissersbootje leek. ‘Je hebt waarschijnlijk nooit leren zeilen, maar het zal niet lang duren voordat iemand anders je oppikt en je terugbrengt naar je geliefde. Trisda. Of’ – Harry zweeg even en knikte in de richting van het mistige eiland – ‘als je zo dapper bent als je zus me verteld heeft, laat je me verder roeien. Je brengt deze week met haar op dit eiland door, om erachter te komen of ze gelijk heeft dat sommige dingen meer waard zijn dan veiligheid.’ Een golf liet het bootje schommelen, en turquoise water sloeg tegen de zijkanten terwijl het de kille wolken van de ring rond het eiland binnen dreef. Scarletts haar plakte tegen haar nek, en Harrys donkere lokken golfden in de bries. ‘Je begrijpt het niet,’ zei ze. ‘Als ik niet onmiddellijk terugga naar Trisda, dan zal mijn vader me het leven enorm zuur maken. Ik word geacht over een week te trouwen, en dit huwelijk is onze kans op een ander leven. Ik wil Caraval dolgraag meemaken, maar ik ben niet bereid mijn enige kans op geluk ervoor op het spel te zetten.’
‘Dat klinkt nogal dramatisch.’ Harrys mondhoek vertrok, alsof hij een spottend lachje onderdrukte. ‘Misschien heb ik het mis, maar de meeste huwelijken zijn niet alleen rozengeur en maneschijn.’
‘Dat zei ik ook niet.’ Het ergerde Scarlett mateloos dat hij haar woorden steeds verdraaide. Harry stak zijn roeispaan in het water, net ver genoeg om haar weer nat te spatten. ‘Hou daar mee op!’
‘Ik hou op zodra je me verteld welke kant ik op moet roeien.’ Hij spatte haar nog een keer nat terwijl de boot dichter naar het eiland dreef. Koperkleurige wolken verloren hun glans en namen verschillende tinten groen en ijzig blauw aan. Er hing een geur in de lucht die Scarlett nog nooit had geroken. Trisda stonk altijd naar vis, maar hier was de lucht zoet, vermengd met een vleugje friszure citrus. Ze vroeg zich af of er een bedwelmend middel in zat, want hoewel ze precies wist wat ze moest doen – naar het eiland gaan, Tella vinden en daarna zo snel mogelijk terugkeren naar huis – had ze er moeite mee om dat tegen Harry te zeggen. Plotseling was ze weer negen jaar oud, naïef en hoopvol genoeg om te geloven dat een brief haar wensen kon vervullen. Ze bedacht hoe het zou zijn om Caraval mee te maken, desnoods niet langer dan één dag, om Legendes privé-eiland te verkennen, voordat de deur naar haar fantasieën voor altijd dicht zou gaan. ‘De tijd is bijna om, Crimson.’ De wolk die hun omringde werd dunner, en de kust van het eiland kwam in zicht. Scarlett zag zand dat er vanaf deze afstand zo donzig en wit uitzag dat het op suikerglazuur voor een taart leek. ‘Als ik nu met je meega, beloof je dan dat er geen ontvoeringspogingen zullen worden ondernomen als ik morgen met Tella probeer terug te keren naar Trisda?’ Harry legde zijn hand op zijn hart. ‘Erewoord.’ Scarlett wist niet zeker of ze Harry wel op zijn woord durfde te geloven. Maar waarschijnlijk zou hij hen toch in de steek laten zodra ze Caraval alle drie betreden. ‘Roei dan maar door. Als je maar ophoud met spetteren.’ De hoekjes van Harrys lippen krulden op terwijl hij de riemen weer in het water stak. Al snel raakten Scarletts slippers doorweekt door het koude water. ‘Ik zei dat je moest ophouden met spetteren.’
‘Dat doe ik ook.’ Harry roeide verder, rustiger deze keer, maar haar voeten werden steeds natter. Het water was zelfs kouder dan aan Trisda’s frisse kust. ‘Ik denk dat er een gat in de boot zit.’
Harry vloekte toen het water tot hun enkels steeg. ‘Kun je zwemmen?’
‘Ik woon op een eiland. Natuurlijk kan ik zwemmen.’ Harry liet zijn jas van zijn schouders glijden en gooide hem overboord. ‘Het zwemt makkelijker als je je kleren uittrekt. Je hebt toch wel iets van ondergoed aan?’
‘Weet je zeker dat we niet gewoon naar de kust kunnen roeien?’ Protesteerde Scarlett. Hoewel haar voeten doorweekt en koud waren, stond het zweet ik haar handen. Isla de los Suenos leek nog zo’n honderd meter weg te zijn, verder dan ze ooit had gezwommen. ‘We kunnen een poging wagen, maar deze boot gaat het nooit redden.’ Harry trok zijn laarzen uit. ‘We kunnen de tijd die we hebben beter gebruiken om onze kleren uit te trekken. Het water is koud, het zal ons nooit lukken om volledig gekleed de kust te bereiken.’ Scarlett liet haar blik over het met wolken bedekte water glijden om te kijken of er geen ander vaartuig in de buurt was. ‘Maar wat moeten we dan dragen als we op het eiland zijn?’
‘Onze grootste zorg is heelhuids dat eiland bereiken. En met “onze” bedoel ik “jouw”.’ Harry knoopte zijn hemd los en onthulde een verzameling bruinverbrande spieren die duidelijk maakten dat het water geen problemen zou opleveren. Zonder nog een woord te zeggen, dook hij de oceaan in. Hij keek niet om. Zijn sterke armen doorkliefden moeiteloos de ijzige stroming, terwijl het ijskoude water om Scarlett heen steeg totdat de onderste helft van haar jurk rond haar kuiten dreef. Ze deed een poging om te roeien, maar de boot kwam alleen maar lager in het water te liggen. Ze had geen andere keuze dan overboord springen. De lucht werd uit haar longen gedrukt en vervangen door iets kouds wat ongeschikt was om in te ademen. Het enige wat ze zag was de kleur wit. Scarlett wist haar hoofd boven water te krijgen en hapte naar lucht, die brandde toen hij naar binnen stroomde. Ze probeerde de stroming met hetzelfde gemak te trotseren als Harry, maar hij had gelijk gehad: het rijglijfje van haar jurk, dat om haar bovenlichaam gesnoerd was, zat te strak. De zware stof van haar rok wikkelde zich om haar benen. Ze schopte uit alle macht, maar het had geen zin. Hoe meer ze vocht, hoe meer de oceaan terugvocht. Ze kon amper boven water blijven. Een koude golf spoelde over haar hoofd en trok haar met kracht naar beneden. Zo koud en zwaar. Haar longen brandden terwijl ze worstelde in weer boven te komen. Zo moest Felipe zich hebben gevoeld toen haar vader hem liet verdrinken. Je verdient dit, zei een deel van haar. Het water drukte haar met ijzige handen naar beneden… ‘Ik dacht dat je kon zwemmen.’ Harry hees Scarlett omhoog tot haar hoofd boven water kwam. ‘Haal adem. Langzaam,’ moedigde hij haar aan. ‘Kleine beetjes tegelijk.’ De lucht brandde nog steeds, maar Scarlett wist de woorden naar buiten te persen. ‘Je hebt me aan mijn lot overgelaten.’
‘Omdat ik dacht dat je kon zwemmen.’
‘Het komt door mijn jurk –‘ Scarlett brak haar zin af toen ze voelde dat ze weer door het kledingstuk naar beneden werd getrokken. Harry haalde sissend adem. ‘Denk je dat je een minuutje zonder mijn hulp kunt blijven drijven?’ Met zijn vrije hand trok hij een mes tevoorschijn, en voordat Scarlett kon instemmen of protesteren, dook hij al onder water. Scarlett had het gevoel of het een eeuwigheid duurde voordat ze Harrys hand om haar middel voelde. Toen drukte hij de punt van zijn mes tussen haar borsten. Scarletts adem stokte toen de zeeman het rijglijfje van haar korset lossneed, in een doelgerichte lijn over haar maag naar het midden van haar heupen. De arm om haar middel werd strakker aangetrokken, en dat gold ook voor iets in Scarletts borst. Ze had zich nog nooit in zo’n positie bevonden met een jongen. Ze probeerde niet te denken aan wat Harry zag of voelde terwijl hij de rest van de zware jurk lossneed en van haar lichaam trok, zodat alleen haar natte onderjurk nog aan haar huid kleefde. Harry hapte naar adem toen hij weer bovenkwam, en er spetterde water over Scarletts gezicht. ‘Kun je nu zwemmen?’ Zijn woorden klonken hijgend. ‘Jij?’ Vroeg Scarlett, die ook moeite had om te praten. Ze had het gevoel of er zojuist iets heel intiems was gebeurd, maar misschien was zij de enige die dat zo voelde. Ze nam aan dat de zeeman heel wat meisjes in verschillende stadia van ontkleding had gezien. ‘We verspillen kostbare energie met praten.’ Harry begon te zwemmen, maar deze keer bleef hij dicht bij haar, hoewel ze niet wist of hij dat deed omdat hij zich zorgen om haar veiligheid maakte of omdat hij was verzwakt doordat hij haar had geholpen. Scarlett voelde nog steeds dat de oceaan haar naar beneden probeerde te trekken, maar zonder haar zware jurk kon ze ertegen vechten. Ze naderde het glanzende, witte strand van Suenos tegelijk met Harry. Van dichtbij leek het zand nog donziger. Donziger, en nu ze erover nadacht, leek het verdacht veel op sneeuw. Meer dan ze ooit op Trisda had gezien, strekte een koud tapijt zich over de hele kust uit. Alles was griezelig ongerept. ‘Niet opgeven.’ Harry greep Scarletts hand en trok haar in de richting van de perfecte witte toefjes. ‘Kom op, we moeten in beweging blijven.’
‘Wacht…’ Scarlett liet haar blik weer op de ongerepte sneeuw glijden, die haar opnieuw deed denken aan een geglazuurde taart. Het soort dat ze in de etalages van banketbakkerswinkels had gezien, perfect en glad, zonder zelfs maar een voetstap van Tella-formaat in de sneeuw.
‘Waar is mijn zusje?’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen