Foto bij 31.

Een beetje laat (was een weekendje weg), maar toch nog een hoofdstuk! Enjoyyyy <3


xxx.

Neuriënd zit Julian in de auto, op weg naar Lana. Don’t call me up van Mabel komt langs op de radio en zachtjes zingt hij mee:

“Don’t call me up, I’m going out tonight
Feeling good now that you’re out of my life
Don’t wanna talk about us…”


Het nummer is echt het tegenovergestelde van hoe hij zich voelt: hij kan zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst zo verliefd is geweest. Het liefst zou hij iedereen die hij kent constant vertellen hoe leuk Lana wel niet is. Het is echt balen dat ze nog herstellende is en het rustig aan moet doen, anders had hij haar allang vol trots aan zijn vrienden en zijn ouders voorgesteld. Vrolijk draait hij haar straat in. Hij is hier de laatste tijd zo vaak geweest dat hij de weg al goed kent. Als hij de oprit op rijdt, ziet hij de deur al open gaan. Het is echter niet Lana die hem begroet, maar haar moeder.
“Ha Julian, goed je te zien. Hoe is het?”
“Ha Carla! Goed, en met jou?”
“Ook goed. Kom binnen, kom binnen. Kom je net uit het ziekenhuis?”
“Nee ik had ochtenddienst, dus ik was vanmiddag al klaar.”
“Ah, vandaar. Lana is een beetje moe, dus ze ligt in bed.”
“Okee! Ik ga wel even kijken.”
“Ja, hopelijk kun jij haar een beetje opvrolijken. Ik ga zo naar een vriendin, maar je weet alles te vinden, toch? Koffie, thee, snacks?”
“Ja hoor, dat komt goed. Fijne avond!”
“Dankjewel, jullie ook!”

Na die woorden loopt Julian de trap op. Hij is benieuwd hoe hij Lana aan zal treffen, omdat ze meestal gewoon beneden is als hij er is.
“Heehee,” zegt hij, terwijl hij de deur open doet.
“Hee!” zegt Lana verrast, terwijl ze zich omdraait. Ze ligt languit op haar buik op bed, omringd door allerlei papieren waar schema’s en zwart-wit-afbeeldingen op lijken te staan. Ze doet haar oortjes uit en zegt: “Ik had de bel niet gehoord.” Snel begint ze de papieren bij elkaar te graaien.
“Wat was je aan het doen?” vraagt Julian nieuwsgierig. Hij pakt ook een paar papieren, maar Lana trekt ze uit zijn handen voor hij ze kan bekijken.
“Niks bijzonders.” Ze maakt een stapel van de A4’tjes en hinkt naar de printer op haar bureau, waar ze ze bovenop legt. Het geeft Julian een vreemd gevoel, dat ze niet wil vertellen waar ze mee bezig was. Dan komt ze echter naar hem toe en geeft hem een knuffel. “Wat fijn om je weer te zien,” zegt ze.
Julians hart maakt een klein sprongetje als hij die woorden hoort. Hij omvat haar gezicht met beide handen en zoent haar. Hij voelt hoe haar lichaam zich ontspant en trekt haar even dicht tegen zich aan. Dan ploft hij neer op het bed en houdt zijn arm uitnodigend op. Lachend kruipt Lana tegen hem aan. Julian drukt een kus op haar slaap en ze zucht tevreden.
“Hoe was je dag?” vraagt hij dan.
“Hmm… Vermoeiend vooral.”
“Hoe was je gesprek?”
“Niet heel bijzonder,” antwoordt ze kort. Julian probeert haar aan te kijken, maar ze kijkt weg.
“Wat dan?” dringt hij aan.
Ze haalt haar schouders op. Dan kijkt ze hem aan en zegt: “Ik vond het niet leuk om weer op school te zijn en niet gewoon naar de les te kunnen.” Ze lijkt even na te denken en vervolgt dan: “Het voelt alsof ik stil sta, terwijl de rest wel vooruit komt.” Ze vertelt het afstandelijk, alsof het niet over haar gaat maar over iemand die ze niet kent. Julian probeert haar blik te peilen, maar het lukt hem niet. Het is alsof ze een muur heeft opgetrokken tussen zichzelf en de rest van de wereld.
“Maar jij bent ook heel hard bezig, met beter worden,” probeert hij haar te overtuigen. “Ik denk dat jouw lichaam op dit moment harder aan het werk is dan dat van je medestudenten.”
“Hmm, ik weet het niet…” zucht Lana.
Julian kijkt naar haar, terwijl ze op zijn borst ligt en hij zachtjes over haar haar streelt. Het valt hem op hoe bleek ze is. Onder haar ogen zitten blauwachtige kringen, die er eerder niet zaten. En… waren haar wangen altijd zo ingevallen? Het lijkt wel of haar jukbeenderen nog duidelijker te zien zijn dan eerst.
“Lana, gaat het wel? Je ziet er heel moe uit.”
“Jawel. Gewoon een slechte dag.”
“En…” Even twijfelt hij, maar dan vraagt hij het toch: “Eet je wel genoeg? Het lijkt alsof je afgevallen bent.”
Ze heft zich op en kijkt hem aan, waarbij haar ogen zich een beetje vernauwen. “Heb je het hier met mijn moeder over gehad ofzo?” vraagt ze fel.
“Wat? Nee, helemaal niet,” antwoordt hij geschrokken. “Ze zei alleen dat je een beetje moe was vandaag en daarom boven was. Dat is alles.”
Haar uitdrukking verzacht en ze legt haar hoofd weer neer.
“Sorry, zo bedoelde ik het niet. Het is alleen dat zij er vandaag ook al over begon.”
“Maar… wat is er aan de hand? Heb je geen honger?”
“Er is niks aan de hand en ik eet gewoon normaal. Het zal wel zo lijken omdat ik zo moe ben vandaag.”
Julian is niet overtuigd, maar voelt dat het niet het moment is om door te vragen. Hij laat het dan ook maar rusten als Lana over iets anders begint: zijn dienst in het ziekenhuis. Die was vrij heftig vandaag, door een ongeluk op de A12. Hij vertelt over de lange operatie die hij heeft gedaan terwijl Lana opgekruld tegen hem aan ligt en hij zachtjes door haar haren blijft strelen.

“Sorry als ik niet zoveel waard was vanavond,” zegt Lana verlegen als ze hem uitzwaait bij de deur beneden.
“Nee joh, ben je gek! Het was voor het eerst dat je alleen buiten de deur was, toch? Logisch dat je moe bent. Daar hoef je echt geen sorry voor te zeggen,” stelt hij haar gerust. “Ik vond het fijn om je weer te zien,” voegt hij er dan aan toe, terwijl hij zich voorover buigt om haar een zoen te geven. Hij geniet van het gevoel van haar warme lippen op de zijne en rukt zich met moeite van haar los.
“Ga maar snel slapen. En pas goed op jezelf!” zegt hij.
“Dankjewel. Welterusten vast!” En na nog een snelle kus draait Julian zich om en loopt naar zijn auto.
In gedachten verzonken rijdt hij naar huis. Het zit hem toch niet helemaal lekker: Lana’s gekke reactie toen hij onverwachts binnenkwam, hoe fel ze hem aankeek toen hij iets opmerkte over dat ze er dun uitzag… Misschien was ze echt moe en lag het daaraan, probeert hij zichzelf voor te houden. Iets zegt hem echter dat er meer aan de hand is.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik heb dit verhaal echt in één middag uitgelezen en toen stond er opeens dat dit het laatste hoofdstuk was. Schandalig! Ik ben te verslaafd om opeens spontaan af te moeten kicken.xD

    Echt een geweldig verhaal! De karakters zijn zo goed en realistisch uitgewerkt. Je hebt ook echt een ontzettend mooie schrijfstijl!

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Ah wat ontzettend lief! Ik kreeg echt een enorme big smile van je reactie, dankjewel! <3

      1 jaar geleden
  • Luckey

    Ze is der plan aan uitstippelen
    Dat gevoel krijg jk
    Ze moet Julian erin betrekken!
    Als je dan een lekkere dokter hebt als vriend die ook gebruiken

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Haha, ja echt he!

      1 jaar geleden
    • Luckey

      ja ik snap der dan even niet. ik had hem gezegd. hoe zorg ik er voor dat ik aan dat examen kan mee doen?!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen