Een wachtwoord. De laptop vroeg me om een wachtwoord. Ik had geen flauw idee wat haar wachtwoord kon zijn. Het was in ieder geval niet mijn naam.
Zo'n koppel waren we gelukkig niet. Daar was ik vroeger al geen fan van en ik nam aan dat dat niet veranderd was.
Ik gokte op haar naam. Ik kon haar geboortedatum niet gokken. Ik had geen idee wat die was.. Nog niet eens het jaartal.
Ik klapte de laptop weer dicht en zuchtte. Wellicht zou een kopje koffie me beter laten voelen. Ik had zeker het beetje extra energie nodig en wellicht zou het ook nog kunnen helpen met mijn geheugen. De twee flashbacks die ik nu gezien had waren ronduit vaag. Waarom zou ik in bed liggen met een van Violet's vrienden en waarom zou er een jongen binnen lopen met croissants. Wie was die jongen überhaupt? Hij leek wel op de jongen die het ziekenhuis binnen was komen lopen, maar dan fatsoenlijk uitgerust. Hij zag er uit alsof hij meerdere dagen doorgehaald had zonder slaap toen hij het ziekenhuis binnen was komen lopen. In mijn flashback straalde hij helemaal.
Ik wist niet precies waarom hij croissants zou komen brengen. Hell, ik wist niet eens op welke locatie we waren. De voordeur die hij gebruikte was zeker niet die van mijn appartement. Het leek echter wel een huiselijke setting, met die kapstok naast de deur.
"Wat is mijn verband met Louis?" fluisterde ik verward naar mezelf. Er moest toch een reden waarom ik juist hem zag in mijn flashbacks en waarom hij de ziekenhuiskamer binnen was komen lopen. Was ik dan daadwerkelijk gay geweest? Ik geloofde er maar weinig van. Ik had Violet eigenlijk gewoon blindelings in vertrouwen genomen toen ze zei dat ze mijn verloofde was. Dat leek me logischer dan dat ik ineens gay was geworden in de afgelopen twee jaar. Maar goed, waarom geloofde ik haar wel en Louis niet?
Wellicht omdat ik geen bewijs had voor de beweringen van Louis. En zijn beweringen waren niet niks.
Ik nam mijn koffie mee naar de bank en ging daar maar eens rustig zitten.
Violet kwam een half uur later thuis, met een zware tas met boodschappen. Ze glimlachte naar me "hey".
Ik knikte begroetend naar haar en focuste me weer op het inmiddels lege kopje in mijn handen.
"Violet?"
"Ja?"
"Kun je me eens wat meer vertellen over je vriendinnen? Ik zag een foto van ze in de slaapkamer" vroeg ik.
Ze knikte "natuurlijk. Ik pak de foto er even bij". Vervolgens liep ze naar de slaapkamer om de foto te halen en nam ze naast me plaats, ook op de bank.
"Nou, dit zijn dus Chrissy en Hanna" vertelde ze terwijl ze de persoon aanwees bij het opnoemen van de naam. Mijn flashback was dus met Hanna.
"We kennen elkaar van NYU. Ik heb met Chrissy.. ehm.. Psychologie lessen. Hanna ken ik van kunstlessen" vertelde ze me.
"Je hebt kunstlessen gevolgd? Wat cool. Laat eens iets zien van je creaties!" vroeg ik nu ietwat enthousiast. Ik was in mijn laatste herinnering wel een kunstenaar, dus daar kon ik nog wel over meepraten.
"Ik heb alles nog in New York liggen" stamelde ze.
"Heb je geen foto's?" vroeg ik, mijn enthousiasme langzaam afnemende.
"Momenteel niet, maar ik laat het je een keer zien, goed?" stelde ze voor.
Ik knikte maar gewoon.
"En.. Misschien even een gekke vraag... Maar wie is Louis dan?"
Violet liet een geïrriteerde zucht horen "hij is al jaren idolaat van je, tot aan het eng gedrag toe. Om de een of andere reden is hij echt overal waar jij ook bent en probeert hij je altijd te versieren, ondanks dat wij een relatie hebben".
"Wat? Echt?" vroeg ik verward.
"Ja, ik vind het ook maar raar hoor en een beetje vies. Je hebt hem al zo vaak verteld dat je niet gay bent, maar hij lijkt niet te willen stoppen" vertelde ze.
"Maar hoe kennen we hem dan? Hij moet me toch ergens van kennen?"
"Hij zat in Chrissy en mijn psychologie klas. Ik denk dat Chrissy hem een keer gedatet heeft" zei ze, overduidelijk nadenkend.
"Bah, wat eng.. Zo'n stalker. Vooral ook dat hij helemaal naar Londen is gekomen om het nog een keer te proberen. Hoe weet hij überhaupt dat ik wakker was?" zei ik hardop, maar meer tegen mezelf dan iemand anders.
Desondanks had Violet me natuurlijk gehoord.
"Ik weet het ook niet, maar het zou me niets verbazen als hij het ziekenhuispersoneel heeft omgekocht voor informatie. Deze kerel is helemaal gek en dit had hij zo kunnen doen" vertelde ze.
"Hmm oké, dat is heel vreemd" mompelde ik. Waarom straalde hij dan zo in mijn flashback? Waarom had ik geen moeite met hem binnen laten?

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    EN HET IS TIJD VOOR EEN COMEBACK

    TWINKLE TWINKLE LITTLE STAR, I WANT O HIT YOU WITH MY CAR! COME ON EVERYBODY!
    THROW YOU OF A BRIDGE SO HIGHHHH! HOPE YOU BREAK YOUR NECK AND DIEEEEEEEEEEEE

    danku

    1 jaar geleden
    • Smexy

      Agreed. Ugh I HATE HER !!!

      1 jaar geleden
    • EvaSalvatore

      zo. veel. frustratie.

      1 jaar geleden
    • Smexy

      Echt hé, wauw dat ik in kon grijpen.

      1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Hihihihi

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen