"Mijn top prioriteit is Harry vinden" zei Gemma terwijl ze ijsbeerde door het kleine appartement.
Ik maakte een bevestigend geluid en keek toe hoe ze gefrustreerd door haar haren harkte.
"Dus je wil geen politie inschakelen?" vroeg ik zacht.
"Nee, nog niet. Ik kan me niet voorstellen dat Violet gewelddadige intenties heeft. Harry is al verward genoeg en daar hoeft niet ook nog alle hysterie van de politie bovenop te komen" zei ze.
"Oké, dat begrijp ik. Maar wat gaan we nu doen dan?" vroeg ik vervolgens.
"We moeten Londen uitkammen, dat is onze enige optie" stelde Gemma vast.
"Geheel Londen? Dat is onmogelijk. Daar is geen beginnen aan" vertelde ik haar.
"Desnoods splitsen we ons op. Desnoods vragen we Lottie om te helpen. Ik kan Niall ook wel bellen. Er moet en zal een zoektocht op touw gezet worden" zei Gemma.
"Maar wat als ze al terug zijn gegaan naar New York?"
"Dat lijkt me sterk. Harry is pas net uit het ziekenhuis ontslagen en zal echt nog niet op een vliegtuig mogen stappen met zijn verwarde hoofd. Daarom moeten we nu handelen, voordat ze wel echt naar New York kunnen gaan".
Ik nam mijn telefoon er bij "ik neem wel contact op met Lottie".
"Dan trommel ik Niall op" reageerde Gemma, waarna ze richting de slaapkamer liep zodat we niet over mekaar heen zouden praten met bellen.
Lottie nam vrij snel op, even vrolijk als altijd. Die vrolijkheid kon ik haar echter snel ontnemen met mijn zielige verhaal. De vrolijkheid was dan ook snel omgeslagen in verwarring en ongerustheid.
"Ik neem gelijk de trein vanuit Doncaster en dan de metro richting je appartement" vertelde ze me. Ik bedankte haar en verbrak de verbinding weer.
"Niall gaat er alles aan doen om zo snel mogelijk hier heen te komen" vertelde Gemma me toen ze de woonkamer weer binnen kwam lopen.
"Lottie ook, ik verwacht haar over een aantal uurtjes. Kunnen wij ondertussen al iets doen?"
"Wellicht kunnen we alvast beginnen bij het centrum" vertelde Gemma me.
"Dan werken we in zones. We beginnen in zone 1 en 2, wat dus het centrum is. Daarna gaan we naar zone 3 en zo gaan we verder. Als we heel veel pech hebben zitten ze in zone 6, helemaal in het noorden".
Ik zuchtte "laten we ook op openbare plekken vragen of ze iets gezien hebben. Laten we ook kijken wanneer de vervolgafspraak in het ziekenhuis gepland staat".
Gemma keek op "goed idee! Ik ga gelijk het ziekenhuis bellen. Laten we even snel iets eten als lunch en dan gaan we daarna op pad, goed?"
Ik knikte en liep naar de keuken, om te kijken wat ik kon voorbereiden voor de lunch. Het moest snel en gemakkelijk zijn, dus eigenlijk was spaghetti met pesto het meest voor de hand liggend.
Normaal gesproken met Harry werden er wel uitgebreidere dingen gekookt. Harry was voornamelijk degene die kookte, omdat hij dat ook leuk vond om te doen. Ik kon zelf niet geweldig koken, maar het was normaal gesproken uitgebreider dan dit.
Terwijl ik de spaghetti op het vuur stond, dekte ik de tafel.
Gemma kwam in de tussentijd weer de ruimte binnen wandelen "de vervolgafspraak is morgen. Morgen gaan we de hele dag in het ziekenhuis zitten, als het moet".
Ik knikte. Ik kon echt niet wachten totdat ik Harry weer zou zien, deze keer in gezelschap van Gemma. Gemma moest hij toch wel herkennen en geloven?
"We krijgen een hoogstaande maaltijd zie ik" grapte Gemma, kijkende naar enkel het potje pesto op de tafel en de spaghetti die verderop op het vuur stond.
Ik grinnikte "sorry, we hebben haast en Harry was normaal gesproken altijd de kok in onze relatie".
Gemma glimlachte "dat zit denk ik wel in de familie. Ik hou ook wel van koken. Het was een van de dingen die mam ook tot rust bracht. Het was het enige moment waarop je in haar buurt kon komen zonder dat je het gevoel had dat je klappen ging krijgen".
Ik vond het normaal gesproken vreselijk om verhalen te horen over hun alcoholistische moeder en de dood van hun vader, maar dit was een vredig verhaal. Het ging niet over de slechte aspecten van hun moeder, maar over de leukere momenten met haar.
Harry vertelde zelden iets over zijn moeder, enkel wanneer ik er iets over vroeg of als ze weer voor de deur had gestaan. Er was een periode vorig jaar dat ze regelmatig voor de deur stond, maar Harry had nooit toegegeven aan haar. Hij had haar nooit binnen gelaten. Dat had Violet alleen één keer gedaan, per ongeluk.
Ik wist niet meer zo goed wat bij haar een ongelukje was en wat niet. Wat ik wel wist, was dat ze een gigantische omslag in persoonlijkheid gemaakt had. Eentje die er voor zorgde dat ik haar enorm was gaan wantrouwen. Eentje die ik nooit verwacht had.

Reacties (1)

  • Smexy

    Please please please laat ze hem vinden

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen