Ik ben op studiereis naar Stockholm tot volgende week vrijdag dus ik heb niet echt zo veel tijd voor posten, sorry daar voor ):

"Guys! Guess what!" bracht Lottie enthousiast uit.
Het was inmiddels half twaalf en iedereen had zijn beste tijd wel gekend vandaag. Ik wist helemaal niet waarom de televisie nog aan stond terwijl iedereen meer bezig was met doezelen dan kijken naar het scherm. Behalve Lottie, blijkbaar.
Ik keek op naar haar, overduidelijk geschrokken door haar plotselinge beweging en volume. Ik kon me niet eens herinneren wat de laatste beelden van het scherm waren die ik gezien had. Nu was ik echter klaarwakker.
"Nou?" vroeg Gemma.
"We're in. Ze heeft ons volgverzoek geaccepteerd!" zei Lottie enthousiast.
Gemma kwam gelijk overeind en propte zich tussen Lottie en mij in, waarna ze mee keek op het scherm.
"Zegt het iets over waar ze is? Wat ze doet?"
Lottie tikte op de meest recente foto. Het was van twee maanden geleden en gewoon in New York. Een zucht was te horen van beide meiden.
"Daar hebben we nog niks mee bereikt" mompelde Gemma.
"We kunnen wel kijken welke mensen reageren en wat we daar mee kunnen?" opperde ik.
Gemma knikte gelijk en begon op Lottie's telefoon te tikken.
"Het lijkt er op dat dit haar moeder is?" vroeg Lottie.
Gemma maakte een bevestigend geluid "maar wat moeten we daarmee? Zeggen dat haar dochter een leugenaar en een kidnapper is?"
"Valt te proberen, toch?" opperde Niall grinnikend.
"Ik betwijfel of ze ons gaat geloven. We lijken wel een stel basisschoolkinderen" bracht Lottie in.
"Laten we dit morgen verder onderzoeken, als iedereen weer energie heeft. Dan kunnen we tevens weer allemaal een stukje Londen gaan doorzoeken" stelde Gemma voor.
Iedereen kreunde gekweld bij de gedachte aan weer zo'n lang stuk lopen. Gemma grinnikte "ik hoop toch dat er morgen meer enthousiasme te bekennen is. Ik zou graag mijn broer terug vinden".
Niall glimlachte "natuurlijk. Morgen geven we weer de volle 300%".
Ik keek naar iedereen en realiseerde me toen pas wat er gaande was. "Niemand heeft een slaapplek, of wel soms?" vroeg ik grinnikend en zuchtend tegelijkertijd.
Iedereen schudde het hoofd.
"Ik weet niet precies hoe jullie het dan willen regelen. Ik heb namelijk maar één bank en één tweepersoonsbed" zei ik zacht.
"Ik zorg wel dat Niall en ik lepeltje-lepeltje gaan liggen op de bank, no worries" opperde Gemma.
"Weet je het zeker?" vroeg ik haar nog.
"Het is niet alsof we een keuze hebben. Verder heeft er hier niemand een relatie en dus zou knuffelen een beetje raar zijn".
"Daar heb je een punt. Ik heb ook niet veel meer dan de kussens die op de bank liggen en het plaît dat er al ligt" gaf ik toe. Ik grinnikte. Het werd alsmaar triester.
Gemma wuifde het weg "we redden ons wel. Nemen jullie het bed maar".
Lottie keek me aan en knikte naar me. We stonden beide op en liepen richting de slaapkamer. Lottie maakte zich klaar om naar bed te gaan en ik besloot maar gewoon een voorbeeld daar aan te nemen. Ook Gemma en Niall leken te willen gaan slapen, gezien de televisie inmiddels uit gezet was en de bank ingericht werd als een bed. Een sneu bed, maar goed. Ik kon ze ook niet verplichten om een hotel te boeken. Niemand van allen had een huis in de buurt of een hotelkamer geregeld. Gemma verbleef hier al even en Lottie stuurde ik maar zo niet naar huis. Bij Gemma hoorde Niall. Hem ging ik ook maar zo niet naar huis sturen.
We gingen roeien met de riemen die we hadden.
Lottie lag inmiddels al in het bed toen ik de slaapkamer weer binnen kwam lopen. Ik had Gemma en Niall net succes gewenst en welterusten gezegd.
Ik sloot de deur van de slaapkamer achter me en knipperde het licht uit. Tastend liep ik naar het bed, waarna ik ook onder de dekens plaats nam.
Lottie liet een zucht ontsnappen "ik ben echt doodop".
"Ik ook" gaf ik geeuwend toe.
"Jij sliep zojuist al" merkte ze grinnikend op.
Ik maakte een bevestigend geluid "ik maak me al dagen zorgen en slaap daardoor slecht, op een gegeven moment breekt het op".
"We gaan hem wel vinden" zei Lottie zachtjes terwijl ze zich naar me toe draaide.
Ik draaide me ook op mijn zij in haar richting. Ik mocht haar dan niet kunnen zien; het ging zich om het idee.
"Ik hoop het" fluisterde ik.
"Jawel, morgen doen we weer ons uiterste best. Ik heb er een goed gevoel over" reageerde ze.
Ik zuchtte "ik hoop dat je gevoel klopt. Ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoudt".

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen