Foto bij 32.

Een extra hoofdstuk tussendoor, omdat ik zin had om verder te schrijven.
Fijne dag vandaag!(flower)


Ook de volgende keer dat hij bij haar thuis is, ligt Lana in bed. Dit keer klopt Julian even voor hij open doet.
“Ja!” hoort hij haar stem binnen en hij opent de deur.
“Hee,” begroet hij haar vrolijk. Zijn hart slaat nog altijd een slag over als hij haar ziet. Ze is zo knap zoals ze daar zit in haar oversized trui, met haar haar in een messy bun. Hij kan ergens nog steeds niet helemaal geloven dat hij haar zijn vriendin mag noemen.
“Hee,” glimlacht ze naar hem.
“Hoe is het?” vraagt hij, nadat hij haar een zoen op haar mond heeft gegeven.
“Goed. En met jou?”
“Ook. Wat was je aan het doen?”
Friends kijken. Wil je meekijken?”
“Met jou altijd,” zegt hij, terwijl zich naast haar installeert. Ze kruipt tegen hem aan en leunt met haar hoofd tegen zijn borst. Hij snuift haar geur op en drukt een kus op haar haren.
Na twee afleveringen drukt Julian op pauze. “Heb je zin om iets anders te doen?”
“Zoals?”
“Nou, zoiets bijvoorbeeld…” Hij klapt haar laptop dicht, zet hem weg, en buigt zich dan over haar heen om haar te zoenen. Ze beantwoordt zijn zoen en dat geeft hem de moed om verder te gaan. Zachtjes streelt hij met zijn vinger over haar blote schouder. Dan plant hij een rij kleine kusjes van haar mondhoek richting haar hals, waar hij haar zachtjes begint te zoenen. Ondertussen strijkt hij met zijn hand over haar rug en langs haar taille. Het liefst zou hij al haar kleren uittrekken en haar blote huid strelen, maar hij houdt zich in. Als hij in de richting van haar schouder beweegt en haar daar begint te zoenen, trekt ze haar schouder op, zodat hij er niet meer bij kan. Als hij haar vragend aankijkt, trekt ze een verontschuldigend gezicht.
“Sorry, ik ben niet zo in de stemming vanavond.”
“Dat is okee.” Julian probeert zijn teleurstelling niet te laten blijken en verzint snel een plan B. “Zal ik je anders een lekkere massage geven?”
“Hmm…” zucht Lana. “Ik weet niet. Liever een andere keer denk ik.”
“Okee. Wil je verder kijken dan?”
“Ja, is goed.”
Met een raar gevoel in zijn buik staat Julian weer op. Hij heeft het gevoel dat er iets niet klopt, maar kan zijn vinger er niet op leggen wat dan precies. Als hij de laptop weer wil pakken, valt zijn blik op een paar blauwe dumbbells op het bureau dat daar eerder niet lag.
“Waar zijn die voor?” vraagt hij, terwijl hij ernaar wijst. “Je bent toch nog niet aan het trainen hè,” grapt hij dan.
“Nee joh,” antwoordt Lana snel. “Die eh… die zijn van Anna.” Iets in haar reactie maakt dat Julian haar aan wil kijken, om haar blik te peilen. Ze kijkt echter naar de dekens.
“Okee. Want je weet dat je het echt niet slim is om te beginnen met trainen voordat je lichaam tijd heeft gehad om te herstellen, toch? Ik bedoel…”
“Ik zei toch dat ze van Anna zijn, en niet van mij?” onderbreekt Lana hem fel.
Julian schrikt van haar heftige reactie en is even stil. “Okee, duidelijk,” zegt hij dan, terwijl hij zijn handen verontschuldigend optilt. Hij pakt haar laptop en zet zonder iets te zeggen Friends weer aan.

Later, in de auto naar huis, overdenkt hij de avond. ‘Wat is er toch gebeurd, dat ze zo afstandelijk doet? Na die ene keer hebben we niets meer gedaan op seksueel gebied, want ze heeft telkens geen zin of is moe. Ligt het aan mij? Doe ik iets anders dan aan het begin? Of vindt ze me niet leuk meer?’ Zo veel vragen, zo weinig antwoorden.

Julians bezorgdheid trekt niet weg in de week erop. Lana lijkt er elke keer dat hij haar ziet slechter uit te zien. Ze is moe en reageert vlakker dan normaal. Meestal wordt ze weer wat meer zichzelf naarmate hij er langer is, maar aan het begin moet ze echt ontdooien. Hij vraagt zich af of dat altijd zo was, maar weet bijna zeker dat dat niet zo is. Hij heeft het idee dat er iets helemaal mis is, maar elke keer als hij erover wil beginnen, kapt Lana het onderwerp af. Hij begint zich steeds meer zorgen te maken.

Een paar dagen later, tijdens het oefenen met de band, kan Julian zijn aandacht er niet bij houden.
“Yo gast, daar had jij in moeten vallen,” merkt Kylian op.
Julian schrikt op. “Sorry, ik lette even niet op.”
“Dat is nou al de derde keer vandaag. Is er iets aan de hand?”
“Nee, niks. Nog een keer from the top?”
Hij merkt dat Daan zijn blik probeert te vangen, maar kijkt hem niet aan. De rest knikt en begint het nummer opnieuw te spelen.

Na afloop fietst Julian naast Daan naar huis.
“Alles okee? Je was er niet helemaal bij vandaag met je gedachten,” vraagt Daan hem.
“Ik weet het niet… Ik maak me eigenlijk een beetje zorgen om Lana.”
“Wat dan?”
“Ze doet zo anders, zo afstandelijk. En ze is constant moe en stil. Ik snap er echt niks van… Het maakt niet uit wat ik zeg, ze blijft zo gesloten.”
“Heb je het al eens gevraagd?”
“Ja. En dan zegt ze dat ze moe is, of een slechte dag heeft… Maar het is echt pas sinds een paar weken. Daarvoor was ze een stuk vrolijker, zelfs in het ziekenhuis.” Hij is even stil. Dan gaat hij verder: “Soms vraag ik me eerlijk gezegd af of ze het uit wil maken ofzo. En ik snap het niet, want ze leek zo blij in het begin.”
“Maar jullie zijn toch pas net samen? Dan is er vast iets anders aan de hand.” Daan denkt even na, en vervolgt dan: “Weet je wat ik zou doen als ik jou was? Ik zou echt een fancy avond voor haar organiseren. Echt je best doen weetjewel, mooi overhemdje aan, fijn muziekje op, en dan iets lekkers voor haar koken. Dat ze ziet dat je er echt moeite voor hebt gedaan. En dan kan het twee kanten op: of je breekt erdoorheen en jullie hebben het over wat er aan de hand is, of ze gaat weer normaal doen omdat ze merkt hoeveel je om haar geeft.”
Julian denkt over zijn voorstel na. “Weet je, misschien doe ik dat inderdaad wel.”
“Hee, ik moet hier naar links. Maar denk er maar over na en laat me weten hoe het gaat!”
“Dankjewel man! Tot snel!”
Daan zwaait nog eens en slaat dan af, een andere straat in. Julian fietst rechtdoor en laat zijn gedachten nog eens over Daans idee gaan. De herinnering aan de eerste keer dat Lana bij hem was, en de lol die ze hadden toen zij op het aanrecht zat en hij ondertussen aan het koken was, komt weer bij hem op. Hij kan zich de laatste keer dat hij haar zo uitbundig hoorde lachen eerlijk gezegd niet meer herinneren. Zodra hij thuis is, besluit hij haar te bellen.
“Hee,” klinkt het.
“Hoi lekker ding! Hoe is het?”
“Wel okee. Hoe was het met je band?”
“Prima. Hee, ik zat te denken… Heb je zin om morgen bij me te komen eten? Dan maak ik iets lekkers voor je.”
“Oh, wauw. Zal ik anders na het eten komen?"
"Ah toe, ik wil samen eten," bedelt Julian. "Ik heb zin om je eens goed te verwennen!"
Lana geeft zich over. "Okee dan, lijkt me leuk!”
“Top! Dan haal ik je om half zeven op, goed?”
“Ja, leuk. Tot morgen!”

Tevreden hangt hij op. Deel één van de missie is geslaagd. De rest van de avond besteedt hij aan het uitzoeken van recepten en het maken van een boodschappenlijst.

Reacties (2)

  • Luckey

    Stoute lana!
    Je mag niet niet liegen en het oefenen!

    Als je lichaam nu helemaal de stront in wilt werken en alles kwijt raken wat je nu nog hebt moet je door gaan

    Het is balen dat je droom niet meer kan komen! Maar je hebt maar 1 lichaam!

    Julian! Grijpt snel in!
    Anders bind ik der vast op bed!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik snap dat ze zich heel erg zorgen maakt om haar danscarrière, maar ik vermoed toch dat ze al met dingen bezig is waar ze echt niet klaar voor is...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen