Het zit vol met spinnenwebben en schimmels die te zien zijn op het plafond. Het enige licht dat naar binnen schijnt, zijn de zonnestralen die enteren via het raam. Er hangen een paar aparte schilderijen en meteen wordt ze rood zodra ik mijn blik daarop vestig.
'Die hingen er al, hoor!' zegt ze vlug.
'Rustig, Alice.' grinnikt Lizzy. 'Ze zeggen toch niets?'
Nog steeds schamend knikt ze ja.
Toch vind ik ze vreemd. Ze zijn een beetje van de tijd van de Grieken en Romeinen, denk ik. Ik herken namelijk verschillende goden ervan, wetend dat ze eigenlijk gewoon nep zijn. Alhoewel, ze zijn eerder gebaseerd op de waarheid, maar toch ook weer niet. Het is, vreemd, laten we het daar op houden.
'Het is er wel erg slecht aan toe.' merkt Thomas verlegen op. 'Zullen we je helpen? Misschien kunnen we er wel wat van maken!'
'Nee, hoor!' roept ze. 'Dat hoeft echt niet, ik bedoel, het is thuis.'
Ondanks dat ze iets anders zegt, zie in haar ogen hoeveel ze er naar verlangt het beter opgeruimd te hebben.
'Maar tja,' zegt ze na een tijdje. 'Wat deden jullie eigenlijk op zo'n plek als het theatergebouw terwijl er een feest gaande was?'
'Duh,' zegt Sam met een grinnik. 'Feesten.'
Even kijken Alice en Lizzy elkaar twijfelend aan, wat ik wel een beetje begrijp. We zien er niet zo uit als feestbeesten. Gelukkig niet. Alleen Sam hier is degene die er nog een beetje uitziet als iemand die bekers wijn achterover gooit en vervolgens dronken gaat dansen met ieder meisje dat hij tegen komt. Maar dat heeft zijn hele familie.
'Maar jullie lijken me ook niet graag van die mensen die zo graag naar zo'n festijn gaan, heb ik gelijk of niet?' vraagt Karel nadenkend.
'We moesten er gewoon even uit,' legt Lizzy uit. 'Toen wilde Alice daar ineens naar toe en had ik geen andere keuze dan meegaan.'
Alice gaat zitten op de bank in de woonkamer en kijkt ons nieuwsgierig aan. 'Maar ik heb jullie hier nog nooit eerder gezien, wonen jullie hier?'
'Ja al millennia,' antwoord ik en dan dringt het tot me door dat ik mezelf heb versproken, want Karel werpt me een waarschuwende blik toe en Sam en Thomas sluiten hun ogen, wachtend op de vragen van de meiden, maar Alice barst in lachen uit. Lizzy bekijkt me onderzoekend; het is alsof ze recht door me heen kijkt.
'Je hebt veel humor,' zegt Alice uiteindelijk met glinsterende ogen zodra ze klaar is. Ik glimlach en doe alsof het ook echt een grap was.
'Bedankt.' Ik ga naast haar zitten terwijl Lizzy haar blik nog steeds op me houdt.
'Heel grappig,' zegt ze sarcastisch. 'Maar zeg eens, hoelang woon je hier nou echt? En waar?'
Even denk ik na en doe ik alsof ik aan het tellen ben. 'Werkelijk waar geen idee,' lieg ik. 'Maar ik woon buiten de stad, tegen de bergen.'
Alice's ogen lichten op. 'Serieus!? Beklim je ze ook wel eens?'
Ik knik. 'Als ik mijn hond uitlaat, wel ja.'
'Is het mooi?' begint ze te vragen. 'Heb je een mooi uitzicht op de stad? Voelt het niet fijn om zo hoog tussen de wolken te mogen lopen?'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik hou meer van de laagtes.'
'Uiteraard,' mompelt Alice. 'Dat begrijp ik volledig, dat hebben de meeste mensen, nietwaar?'
Alleen ben ik geen mens, denk ik, maar het lijkt me een slecht idee dat hardop te zeggen.
'En jullie dan?' vraagt Alice met een blik op de rest. 'Wonen jullie ook in de bergen naast de stad?'
Karel schudt zijn hoofd. 'Ik woon hier überhaupt niet. Ik woon een paar kilometer verder in de bossen, ik heb liever bomen boven mijn hoofd, eerlijk gezegd.'
'Ik bewoon een appartement dichtbij de bowlingbaan,' zegt Sam en hij recht zijn rug. 'Kan ik er lekker vaak uit om uit te gaan of iets dergelijks.'
'Ik woon naast Sam.' legt Thomas uit. 'Het is niet de fijnste plek, maar het kan er mee weg. Ik hou meer van de warmte en de zon.'
'En jij dan?' vraag ik aan Lizzy. Ze lijkt ons alsmaar verdachter te vinden, maar ze heeft verder niks erover gezegd.
'Ik woon op de boerderij van een van mijn vriendinnen. Ze woont daar zelf niet meer en gaf het mij.'
'In je eentje?' vraagt Sam verbaasd.
Lizzy knikt. 'Met de dieren uiteraard. En ik ga regelmatig het bos in en de bergen om gewoon te wandelen of iets.'
Ondanks het feit dat haar lichaamshouding interesse aantoont, lijken haar ogen te zeggen dat we niet bepaald te vertrouwen zijn. Zolang ze de waarheid maar niet ontdekt.
'Maar hebben jullie zin om contact te houden en vanavond nog even iets leuks te gaan doen met z'n allen?' vraagt Alice nieuwsgierig. 'Jullie lijken me leuk om mee om te gaan!'
Ik knik. 'Klinkt gezellig.' Dan zie ik Thomas' blik. Zijn ogen vertellen me dat hij nu al uitkijkt naar het uitlaten van Kerberos, maar ik geloof niet dat hij gelijk heeft. Maar toch moet een deel van mij toegeven. Niet hardop natuurlijk, maar misschien vind ik haar toch wel leuk. Ik bedoel, de manier dat ze met me praat, de manier dat ze naar me kijkt, het geeft me dat verwelkomende gevoel. Misschien ben ik wel verliefd. Toch weet ik dat het geen zin heeft. Zij zou mij nooit leuk vinden, want, wie houdt er nou van iemand zoals ik?

Reacties (1)

  • Girlicious

    'Ja al millennia,' antwoord ik en dan dringt het tot me door dat ik mezelf heb versproken

    Ach welnee. Ik leef ook al zo lang als ik me kan herinneren op mijn huidige woonplaats
    Soms voelt het inderdaad als millenia's aan haha
    En aaawhh dat einde
    Sinds wanneer is Lucifer onzeker?
    Te schattig, ik ship die twee nu al!

    1 jaar geleden
    • Novathetabbycat

      Liefde doet veel met je 🤣, vooral onzekerheid kan er ook bij optreden

      1 jaar geleden
    • Novathetabbycat

      Liefde doet veel met je 🤣, vooral onzekerheid kan er ook bij optreden

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen