“Ik verveel me nu al” mompelde ik toen we zo’n half uur in de pub zaten.
Gemma grinnikte “dan wordt vandaag nog een leuke dag voor jou”.
“Ugh” mompelde ik. We kregen net op dat moment onze brunch voorgeschoteld. Een typisch Engels ontbijt. Ik wist niet of ik het door mijn keel ging krijgen door de spanning, maar een poging wagen kon geen kwaad.
“Ik ben voorbereid” zei Gemma uiteindelijk, na het eten.
Ik fronste en begon te lachen toen ze Scrabble uit haar tas haalde.
“Ik zag het in je appartement liggen en wist gewoon dat het nuttig ging zijn om het mee te nemen”.
Lottie lachte ook “oké kom maar op dan”.
We deden een potje Scrabble. En nog een. En nog een.
Het was op dat moment inmiddels half 3. De eigenaren van de pub hadden gelachen om onze spelletjes die we al uren in hun zaak speelden. Volgens mij was het meer de rariteit weg lachen dan dat ze het daadwerkelijk grappig vonden.
“Jongens, er is beweging!” klonk Gemma’s stem ineens. Ze liet zien dat Niall haar ge-sms’t had. Mijn hart sloeg spontaan een slag over.
Niall belde ons nu. Gemma legde de telefoon op speaker in het midden van de tafel.
“Ze staat buiten het gebouw met een man te praten. Ik gok dat het een collega is” vermeldde Niall.
“Kunnen we hem niet een keer ondervragen?” vroeg ik nu.
Gemma dacht even na. “Niall kun je een foto maken van die man?”
“Sure” zei Niall, waarna wat geritsel klonk.
“Net op tijd, ze lopen weg” vertelde Niall. Het klonk alsof hij in actie kwam, wat hij daarna ook vertelde.
“Ze neemt een route door het park. Hyde park” klonk de stem van Niall weer.
“Ze neemt geen metro of trein? Dan kan ze nooit ver weg wonen” merkte ik zelf op.
De weg door het park duurde eindeloos lang. Op een gegeven moment klonk het geluid van vele auto’s en claxons.
“Ben je bij knightsbridge?” vroeg ik Niall.
“Hoe weet je dat?” vroeg Niall verward.
Ik grinnikte “is een gokje. Dat is principe gewoon waar je uit komt als je het park oversteekt”.
Niall was stil. Het enige wat te horen was waren vele auto’s en de wind die door de speaker raasden.
“We lopen langs allemaal dure winkels” merkte Niall grinnikend op.
“Oh, we nemen een afslag” zei hij vervolgens. Weer was het een hele tijd stil. Ik kende het gebied wel een beetje dus ik kon het me wel een beetje visualiseren, maar ik had geen idee of het juist was. Het was in principe een beetje tasten in het donker.
“We lopen nu door wat rustigere straten, ik moet me meer gedeisd houden” fluisterde Niall.
We wachtten in spanning af, niet wetende wat te doen. Gemma nipte nerveus aan haar cappuccino. Lottie was naar haar nagels aan het staren.
“Oh, volgens mij gaat ze bij een gebouw naar binnen!” klonk een enthousiaste fluisterstem.
“Ja, ze gaat naar binnen!” vervolgde Niall.
Gemma grijnsde “geweldig werk! Onthoudt het adres! Schrijf het op! Geotag het in je telefoon! Doe er iets mee!”
“Ik wacht even een paar minuutjes en dan check ik de naambordjes bij de deurbellen” merkte Niall op.
Die paar minuutjes waren een aantal zenuwslopende minuten. We gingen Harry waarschijnlijk niet zien vandaag, maar we wisten nu wel waar hij was!
“Ik loop er nu heen” vermeldde Niall. Het enige wat nog over de lijn te horen was, was beweging van Niall terwijl hij liep.
“Ik denk dat ik niet kan zien waar...-“ het was even stil “Styles! Ik denk dat ik het heb. Gosh.. heeft ze nu al zijn achternaam gebruikt? Dat is disturbing”.
Gemma trok een vies gezicht “een schande voor de achternaam”.
“Wacht, ik maak een foto” mompelde Niall, gevolgd door geritsel.
“Wat is onze volgende stap?” vroeg Lottie.
“We kunnen niet gewoon aanbellen als ze thuis is. We moeten er voor zorgen dat Harry alleen is” zei Gemma.
“Ze gaat ons inderdaad gewoon weg sturen wanneer ze weet wat er aan de hand is”.
“Maar kunnen we Harry vertrouwen? Kunnen we zijn geheugen vertrouwen?” vroeg ik zacht.
“Wel als ik alleen ga. Ik ben zijn zus. Hij moet me toch wel herinneren gezien ik hem al mijn hele leven ken”.
Ik was teleurgesteld dat ik Harry niet zou zien, maar opgelucht dat Gemma wel een kans kreeg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen