Naar aanleiding van deze prompt:

Person A and B are friends and they secretly have feelings for one another. One day, Person B gets into a difficult fight in which they win but are left injured and unconscious and are later found by Person A. Person A immediately starts taking care of them and confesses how they feel at the same time as Person B. They have a very shy first kiss after that.

Sinds Landon Kirby naar de Salvatore School was gekomen, was Esmée Bryant meer met hem bezig dan met haar huiswerk. Ze had hem persoonlijk rond mogen leiden op zijn eerste dag en het viel haar op hoe lief hij was geweest. Hij was onzeker en voelde zich totaal niet welkom in de school. Maar hij had haar gezegd het beste er van willen te maken.
Enige tijd later kwam hij erachter echt bij de school te horen. Hij bleek een feniks te zijn. Een uniek wezen dus. Hij was zo enthousiast. Hij had in die tijd een goede band met Esmée opgebouwd en daarom was zij ook een van de eerste personen die te horen kregen wat hij was. Hij was zo blij. Eindelijk was hij echt een deel van de school. In plaats dat hij er alleen voor Rafael was.

Maar wat Landon niet wist, was dat Esmée gevoelens voor hem had gekregen. Hij was zo anders dan de meeste andere in deze school. Hij zag haar staan. En hij zag haar voor wie ze echt was. Hij was iemand de ze kon vertrouwen.
Maar het hem vertellen, dat was nog wel een dingetje. Ze was al niet makkelijk met haar gevoelens uitspreken, laat je liefde verklaren aan je beste vriend. Ze was bang dat haar vriendschap kapot zou gaan als ze het zei. Ze was bang dat ze een grote fout beging als ze het hem zou vertellen.
Vooral nadat duidelijk was geworden dat hij een feniks was, was hij veel populairder geworden en dat stoorde haar wel een beetje. Hij merkte er echter niks van.

Vandaag was net zo'n dag als alle anderen. Hope, Lizzie en Josie waren de laatste tijd vaak niet in de les en dat kwam voornamelijk door de monsters die rond liepen in de stad en rond de school. Maar vandaag was Landon ook nergens te bekennen. En dat stoorde haar. Het maakte haar bezorgd en ze kon zich niet focussen op de les.
Ze probeerde haar telefoon tevoorschijn te halen, maar slaagde er niet zonder dat haar lerares het zag. Zuchtend deed ze haar telefoon weer terug. Maar net voordat hij weggleed in haar tas, begon hij te trillen. Josie haar naam kwam tevoorschijn.
“Sorry mevrouw, maar deze moet ik echt even nemen!”
Zonder nog iets te zeggen sprintte Esmée het lokaal uit. Eenmaal uit de buurt van de klas nam ze op.
“Es, het is Landon. Hij was in een gevecht met een vampier. Hij is er slecht aan toe.” brabbelde Josie door de telefoon. Ze klonk bang en verdrietig.
“Waar ben je?” vroeg Esmée bang.
“In de bossen achter de school. Ik kom je wel tegemoet. Hij vroeg om je voordat hij.. buiten bewustzijn raakte.”
“Ik kom eraan.” zei Esmée snel, voordat ze ophing en de school uit rende.

Zo snel als ze kon rende ze door de bossen heen. Ze probeerde een weg te vinden tussen de bomen, maar dat ging niet zo simpel als gedacht. Richtingsgevoel had ze ook niet.
“Esmée! Hierzo!” hoorde ze Josie ineens roepen. Ze was buitenadem en overstuur.
Esmée liep naar haar toe en volgde haar vervolgens naar de plek waar Landon was. Toen ze daar aankwam werd het ineens heel stil. Hope, MG en Lizzie stonden om hem heen, maar toen ze Esmée zagen deden ze een paar stappen naar achter om haar erdoor te laten.
Tranen stonden in haar ogen.
“Wat-t is er gebeurd?” stotterde ze.
“Hij werd aangevallen en hij was niet sterk genoeg.” legde Hope uit.
“Wat natuurlijk logisch is.” voegde Lizzie er aan toe.
Esmée zuchtte. Ze ging naast hem op het natte gras zitten en voelde in zijn nek. Hij adem nog, al was het maar lichtjes.
“Landon..” zei ze zachtjes. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Josie haar vrienden wegbracht. Als Esmée hun hulp nodig had, zouden ze vast wel terugkomen.
“Landon, als je mij kunt horen. Word alsjeblieft wakker.” mompelde ze zachtjes.
Ze pakte zijn hand vast, aaide er zacht overheen met haar duim.
“Esmée.” klonk het zachtjes uit Landons mond. Hij schraapte zijn keel.
“Landon, hey!” tranen stonden in haar ogen, terwijl ze hem lichtjes omhelsde. “Gaat het?”
“Ik ben nog net niet dood geloof ik. Ik voel me zwak. Misschien dat ik beter dood had kunnen gaan. Je weet wel, Feniks enzo.”
“Wil je dat nooit meer zeggen. Je weet niet hoe dat werkt, Landon.”
Hij glimlachte, al was het zwak.
“Je bent altijd zo bezorgd.” zei hij en keek haar aan voordat hij zijn zin vervolgde.
“Dat is waarom ik van je houd!” – “Omdat ik van je houd, Landon!”
Even stond de tijd stil en zag Landon de paniek in Esmée haar ogen. Nu was het er uit en het blijk wederzijds te zijn. Voordat Esmée iets kon zeggen, begon Landon ineens heftig begon te hoesten.
Zijn mond vulde zicht met bloed, die hij vervolgens weer uit spuugde. Zijn ogen draaien weg en hij begon hevig te trillen.
“Jongens, iemand met hem helpen. Het gaat echt niet goed met hem.” riep Esmée bang uit.
Ze voelde binnen enkele seconden de armen van Josie rond haar lichaam vouwen. Ze probeerde Esmée gerust te stellen, al was die al helemaal overstuur.
Vanuit haar ooghoek zag ze hoe Lizzie iemand belde.
En vanaf daar ging het allemaal in sneltreinvaart.

Landon werd naar de ziekenboeg gebracht, waarna hij een uur niet aanspreekbaar was. Al die tijd kon Esmée niks anders doen dan afwachten. Haar gedachten maakten overuren. Ze was zo bang dat er iets mis zou gaan en dat hij echt niet meer wakker zou worden deze keer.
Maar een ontiegelijk lang uur later, werd ze eindelijk geroepen en mocht ze naar binnen.
Toen ze deur door liep zag ze hem liggen. Hij was zwak en duidelijk uitgeput. En hij leefde nog, niet herrezen in zijn as. Gewoon daar, in het bed. Hij had een glimlach op zijn gezicht staan.
“Kijk ik leef weer.” grijnsde hij. “Of nog.”
Esmée schudde zuchtend haar hoofd.
“Je weet niet half hoe bezorgd ik ben om je. Ik ben zo blij dat het weer beter met je gaat.”
“Je weet toch dat het altijd goed met me komt.” lachte hij, al was Esmée niet zo blij.
Een stilte viel over de kamer. Er was niemand meer bij hun in de buurt en de spanning begon te stijgen. Ze moesten het hebben over wat ze beide eerder die dag hadden bekend aan elkaar, maar niemand durfde de eerste stap te zetten.
“Kan ik..” Esmée wees naar het bed. Landon knikte en dus zakte Esmée neer. Hij zag er zo verzwakt uit.
“Misschien moeten we het hebben over wat ik heb gezegd. En wat jij hebt gezegd.”
“Dat je van me houd?” zei Esmée, de blos stond al op haar wangen. Ze was hier zo niet goed in. Maar als ze niks zou zeggen, zou er ook niks van komen.
“Ja. Dat, voordat ik bloed begon op te hoesten.” lachte hij.
Hij duwde zichzelf omhoog om Esmée beter aan te kunnen kijken.
“Ik ben zo'n held als het op mijn gevoelens aan komt. Ik durf het nooit uit te spreken. Ik ben hier zo niet goed in. Maar toen ik daar op de grond lag en niet zeker wist wat er nu zou gebeuren, besloot ik het toch maar te zeggen. Het is zo dat ik al een tijdje gevoelens voor je hebt. Eigenlijk vanaf de eerste keer dat ik je zag. Je was zo lief en bezorgd en dat was niemand in een lange tijd voor mij geweest.” legde hij langzaam uit.
“Je had beter wel wat kunnen zeggen.” grinnikte Esmée.
“Klopt, maar volgensmij zijn we allebei niet zo goed in dat soort dingen. En ik wist niet hoe ik het moest zeggen. Ik heb het er wel met iemand over gehad.”
“Rafael zeker?”
“Nee,” Landon begon zacht te lachen. “Nee zelfs hem durfde ik het niet te vertellen. Ik ben naar Josie toe gegaan en zij heeft mijn gezeur al die tijd aangehoord.”
Esmée begon te lachen.
“Ja, lach maar! Ik kon maar niet ophouden met over je te praten. En ik wist maar niet wat ik moest doen en-”
Landons worden werden gesmoord door Esmée's lippen op de zijne. De langverwachte, maar oh zo verlegen kus die tussen de twee werd gewisseld vatte alles samen. Hun lippen verkende elkaar, langzaam en lerend. Landons legde zijn hand op haar wang en trok haar wat dichterbij.
Toen hij eindelijk buitenadem was keek hij op. Esmée opende langzaam haar ogen, bijtend op haar lip keek ze op naar de jongen die ze zo lang al had willen zoenen.
“Dat ging beter dan verwacht..” fluisterde ze.
Ze legde haar tussen zijn krullen en woelde er doorheen.
“Dat ging veel beter dan verwacht. Als je het niet erg vind, wil ik het graag nog een keer doen.”
Maar voordat hij zijn lippen weer op de hare kon drukken, kwam de arts binnen.
“Ik dacht dat je zou rusten, Landon.” lachte ze.
“Ik rust genoeg uit, mevrouw. Alleen mijn hart gaat op dit moment een beetje te keer.”

Reacties (12)

  • AckIes

    DIE LAATSTE ZIN IS IDD OOK VERY CUTE EN DEZE OS IS BAE AF EN GOALS AF YES

    1 jaar geleden
  • AckIes

    Maar voordat hij zijn lippen weer op de hare kon drukken, kwam de arts binnen.


    go away tbh

    1 jaar geleden
  • AckIes

    DIE ZOEN IS ZO CUTE LOVE IT

    1 jaar geleden
  • AckIes

    Ze voelde binnen enkele seconden de armen van Josie rond haar lichaam vouwen.


    (blush)(wbw)

    1 jaar geleden
  • AckIes

    dit heeft eigenlijk niks met deze os te maken, maar altijd als ik zijn naam zie moet ik denken aan Kirby i cant handle

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen