Ik was het even helemaal beu geweest. Violet had een aantal dagen vrij van haar werk genomen en zat me nu constant op mijn vingers te kijken. De enige dingen die ik nog wel mocht doen waren slapen, douchen of drinken pakken. Ze bleef me lastig vallen met vele vragen. Mijn hersenen bleven me lastig vallen met flashbacks van alle random dingen die je maar kon bedenken. Ik had nu al diverse mensen gezien in die flashbacks, maar van niemand kende ik een naam behalve Louis.
Louis was een veel voorkomend onderwerp in de flashbacks. In geen enkele flashback was er een spanning te merken. Tenminste, niet op de manier hoe Violet het me beschreven had. In vrijwel iedere flashback was hij dichtbij of waren we samen iets aan het ondernemen. Er zou niet uit gehaald kunnen worden dat hij me zou stalken. Totaal niet.
Waar Violet zelf terug zou moeten komen in de flashbacks was voor mij nog onduidelijk, gezien ik haar nog niet gezien had. Misschien kwam dat nog, maar het was best merkwaardig voor een relatie van twee jaar. Klopte er iets niet aan haar verhaal?
Ik wou haar zo graag geloven en ik deed dan ook echt mijn best om dat te doen. Het was echter wel lastig, want het bleef gewoon aan me knagen. Het was niet alsof ik veel tijd had om stil te zitten en in gedachten verzonken te zijn, gezien ze me dan weer vroeg wat ik dacht. Ze wilde constant in controle zijn.
Ik had haar een slaappilletje toegediend. Daar kon je van denken of zeggen wat je wilde, maar het was echt even niet meer te handelen geweest. Ik had me nergens af kunnen zonderen in dit kleine appartement. Ze was constant in de buurt. Ik had zelfs het gevoel dat ik geen eigen gedachten meer had. Ze was overal bij betrokken.
De tweede vraag die in me op kwam was natuurlijk: waarom had ze die slaappillen überhaupt in huis? En ook: waarom voelde ik me vele avonden echt enorm moe plotseling? Waarom sliep ik de hele nacht als een blok? Het begon er uit te zien als een patroon. Een patroon waar ik liever niet aan dacht.
Maar goed, nu had ze een koekje van eigen deeg gekregen. Ik keek even naar haar slapende figuur op de bank. Met een beetje geluk sliep ze fatsoenlijk lang door. Ik ging zelf naar de slaapkamer voor mijn nachtrust, deze keer eens in mijn eentje. Zonder het gevoel te hebben dat een paar ogen brandden op mijn gezicht.

Nu waren we een aantal uren verder en eigenlijk was ik helemaal niet in staat om rustig door te kunnen slapen. Er hadden overduidelijk voordelen gezeten aan die stiekeme slaappil die ze me toediende. Bij deze was het ook duidelijk dat ze me zeker die slaappil gaf iedere avond. Ik had slecht geslapen in verhouding tot andere nachten. Daar vielen ook veel puzzelstukjes op zijn plaats: hoe kon ik zo goed slapen als ik verder de hele tijd verward was en nadacht over alle flashbacks?
Waarom zou ze me überhaupt een slaappil geven zonder dat ik daar om vroeg of iets over wist? Dat was heel vreemd en eigenlijk had ik ook wel de behoefte om het aan haar te vragen. Ik was echter ook wel ietwat bang dat ze boos ging worden. Dat was ze per slot van rekening al vaker geworden wanneer ik te gedetailleerde vragen stelde.
Ik duwde mezelf overeind van het bed en stapte in een nieuw setje kleding. Gelukkig waren alle kledingstukken die we besteld hadden online inmiddels geleverd. Ik had het gevoel dat ik niet constant in hetzelfde shirt rond moest lopen en dat was goud waard, om eerlijk te zijn.
In mijn nieuwe sweater en jeans liep ik naar de voordeur. Ik stapte in mijn schoenen en trok de jas aan die aan de kapstok hing. Violet lag nog steeds op de bank en dat was wel prima eigenlijk. Ik had tijd voor mezelf nodig.. Zonder dat ik een preek kreeg omdat ik die nodig had.

Reacties (1)

  • Smexy

    Poor Harry ):

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen