Foto bij Scar 127

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Nee, neem ik mezelf voor wanneer ik nog een blik werp op Paige, die op de bank ligt en er zo moe en ziek uitziet dat het pijn doet. Ik kan niet achter mijn laptop krijgen en zoeken tot ik een antwoord of een oplossing heb gevonden die toch niet kloppen. Het enige wat ik vanavond voor haar kan doen, is er voor haar zijn. En dat kan ik niet als ik net zo lang ga googelen tot ik een website heb gevonden die me verteld dat ze spontaan doodgaat.

Wanneer we klaar zijn met eten, ruim ik met mijn ene hand te tafel af en gebruik ik mijn andere om Paige af te weren, want ze weigert te accepteren dat ze gewoon even rustig aan moet doen en alles aan mij over moet laten. Uiteindelijk wijs ik haar de bank en met tegenzin laat ze zich de keuken uit gejaagd worden. Zodra alles opgeruimd is, haal ik een fleecedeken uit de kast en loop naar Paige toe.
'Wil je gelijk gaan slapen of nog even op de bank liggen?' vraag ik terwijl ik het dekentje voor haar omhoog houd.
'Nog eventjes op de bank, graag,' zegt ze zachtjes en ik laat me naast haar op de sofa neerploffen.
Op het moment dat ik voel dat ze tegen me aan zakt, sla ik de deken om haar heen en sluit haar in mijn armen. Ik laat me op mijn rug onderuitzakken, zodat ze bovenop me kan gaan liggen. Ze legt haar hoofd in het kuiltje tussen mijn schouder en hals en in één ademhaling voel ik haar ontspannen. Ik geef een kus tegen haar hoofd en speel zachtjes wat met haar haar.
Het voelt goed om haar vast te kunnen houden, om het idee te hebben dat ik haar kan beschermen, dat ik haar kan helpen. Aangezien ze zichzelf heeft wijsgemaakt dat ze altijd sterk moet zijn, laat ze dat niet altijd toe.
'Is de pijn al wat minder?' vraag ik. Mijn stem klinkt een beetje schor als ik zo zachtjes praat.
Ze knikt.
'Heb je enig idee wat er aan de hand zou kunnen zijn?' vraag ik, want er is zeker iets mis. Dit kan geen pech of slecht toeval meer zijn. Vroeger dacht ik dat het haar gewoon niet meezat wat hormonen betreft. Ik vond het erg voor haar, maar ik wist ook dat de ene vrouw er meer last van heeft dan de andere en dat dat niet altijd hoeft te betekenen dat er iets aan de hand is. Nu zijn we echter het punt gepasseerd waarop het niet meer om iets normaals kan gaan.
Ze schudt haar hoofd en ik kan voelen dat ze haar kaakspieren aanspant, wat meteen verraadt dat ze zich er meer zorgen om maakt dan ze hardop gezegd heeft.
'Ik heb trouwens een afspraak voor je gemaakt voor de huisarts, morgenmiddag. Hailey zei dat ik dat moest doen,' geef ik toe. Het was misschien niet helemaal eerlijk van me om achter haar rug om allemaal dingen te gaan zitten regelen, maar op dat moment dacht ik alleen maar aan hoe ze pijn leed en dat ik er iets aan wilde doen.
Ze komt een stukje overeind, haar onderarmen op mijn borstkas leunend. Er ligt een frons op haar gezicht, en niet de beschuldiging en afkeer waar ik bang voor was geweest.
'Hailey?' vraagt ze.
Ik knik. Plotseling vind ik het een beetje moeilijk om haar aan te kijken. Ik had het waarschijnlijk allemaal eerst met haar moeten overleggen.
'Ik heb haar gebeld toen je in de badkamer was, toen we net thuis waren gekomen.'
Haar frons wordt nog dieper.
'Wacht, ik heb je helemaal niet horen bellen,' zegt ze aarzelend.
Er valt een lok haar voor haar gezicht, die ik achter haar oor wegstrijk.
'Ik ben even naar de woonkamer gegaan voordat ik haar belde,' zeg ik.
Heel lang is ze stil. Ik zie iets in haar blik waar ik mijn vinger niet helemaal op kan leggen. Verwarring? Achterdocht? Zenuwen?
'I-Ik kan me helemaal niet herinneren dat je überhaupt weg bent geweest,' zegt ze stotterend.
Ik krijg het spontaan een stuk kouder dan net, en er valt weer een geladen stilte.
'Sorry, bedoel je nou dat je serieus niet hebt gemerkt dat ik weg ben gegaan?' vraag ik dan aarzelend. Wanneer ze zachtjes haar hoofd schudt, voeg ik eraan toe: 'Kijk, dit bedoel ik nou. Er is dus iets dusdanig grondig mis dat je zoveel pijn hebt dat je je niet eens meer bewust kunt zijn van je omgeving. Dat... Dat is echt niet oké, Paige.'
Ze knikt zwakjes en ik zie dat haar ogen een beetje vochtig worden. Mijn hand gaat automatisch omhoog en ik leg hem tegen haar wang. Ze kijkt me even aan, maar houdt het oogcontact niet lang vol en wendt haar blik weer af.
'Hé, liefste, wat is er?' vraag ik bezorgd. Er is zoveel dat aan de hand zou kunnen zijn dat ik er toch maar even naar vraag.
Ze gaat zitten, alsof ze dan beter na kan denken, en ik volg haar voorbeeld. Nog voor ze een antwoord heeft kunnen formuleren schieten haar ogen vol tranen en ik veeg ze teder weg wanneer ze langs haar wangen omlaag glijden.
Ze kijkt stug naar beneden en geeft zachtjes toe: ‘Ik vind het een eng idee om naar de dokter te gaan.’
Ik kijk haar even onderzoekend aan en probeer alle mogelijke manieren waarop ze dat bedoelt te interpreteren. Na een tijdje besef ik dat ik eigenlijk wel iets móét zeggen en ik raap mezelf bijeen.
‘Paige, ik denk niet dat je bang hoeft te zijn.’ Ik geef een kus tegen haar voorhoofd. ‘Ik zou je echt niet naar een huisarts laten gaan als ik niet zeker zou weten dat het een betrouwbare is. Je hoeft niet bang te zijn.’
Ze schudt haar hoofd.
‘Dat is het niet,’ zegt ze. ‘Het is niet dat ik bang ben dat ik bij een arts terechtkom die zich... onprofessioneel... zal gedragen, maar... ik ben bang voor wat er uit het onderzoek zal blijken. Ik ben aan de ene kant bang dat er niets aan de hand is, want dat zou betekenen dat ik helemaal niet zo sterk en pijnbestendig ben als ik dacht... en... en als er wel iets aan de hand blijkt te zijn...’ Haar adem stokt even in haar keel. ‘Als het iets ernstigs is... Ik... Ik durf het niet te weten. Het klinkt heel dom, want als ik echt ziek ben, gaat dat niet weg als ik het negeer, maar... maar ik... ik... ik vind het idee zo eng.’
Het duurt even voordat ik alles verwerkt heb. Ik ben altijd zelf de persoon geweest die bang is dat anderen erg ziek zijn. Eerst raakte ik Blueberry kwijt omdat ze ziek was. En daarna werd Hailey ziek. En sindsdien raak ik al in paniek als Paige een griepje heeft. Maar ik had er niet bij stilgestaan dat Paige zelf misschien ook wel bang is dat haar lichaam haar in de steek laat. Haar familie heeft haar al verraden, en daarna een wildvreemde die zijn eigen genot belangrijker vond dan haar leven, en daarna haar moeder, en toen de paniekaanvallen begonnen was het haar eigen geest die haar verraadde. Het enige waar ze zich nog nooit zorgen over heeft moeten maken is haar fysieke gezondheid. Haar lichaam is het enige waar ze nog altijd op heeft kunnen rekenen.
Met een knoop in mijn maag kus ik een traan weg van haar wang.
'Ik snap wat je bedoelt,' zeg ik. 'Maar... Ik... Samen komen we er wel doorheen, oké? Ik ben er voor je. Altijd.'
Ze glimlacht waterig, en ze slaagt er niet in om het er heel overtuigend uit te laten zien, maar ik dwing mezelf om er tevreden mee te zijn.
'Ik ben er voor jou en en jij bent er voor mij. Beloofd?' zeg ik in de wetenschap dat ze het een fijn idee vindt om te weten dat zij mijn leven ook een beetje beter maakt.
Ze glimlacht weer. Het ziet er een stukje oprechter uit, maar ook een beetje droevig.
'Beloofd.'

Wanneer de volgende ochtend - of eigenlijk nog meer nacht - de wekker gaat, komt Paige een met een verward geluidje een stukje omhoog. Haar blik vindt de mijne en ze murmelt vragend mijn naam. Ik zet de wekker uit en strijk even over haar haar.
'Blijf maar liggen, lieverd. Het is nog maar vijf uur. Je kunt maar beter thuis blijven vanochtend,' zeg ik, en ze is te moe om me tegen te spreken.
Ze gaat weer liggen, maar wanneer ik meteen uit bed wil stappen, raakt ze weer in paniek. Ik weet niet hoe diep ze in slaap was, maar ze ziet er zo opgeschrikt en moe uit dat het me niet zou verbazen als ze in tranen uit zou barsten.
'Waar ga je heen?' vraagt ze kleintjes.
Ik strijk weer zachtjes over haar haar. 'Ik ga naar werk, liefje. Ga maar weer slapen.'
Ze schudt zachtjes haar hoofd, en ze kijkt me angstig aan. Haar trillende hand vindt de mijne.
'N-Nee. Ik... Ik... Niet weggaan,' stottert ze.
Ik kijk haar een seconde onderzoekend aan en vraag me af of ze misschien midden in een droom - of nachtmerrie - wakker is geworden. Zo snel als ik kan herstel ik mezelf weer en ik laat me weer naast haar neerzakken op het matras. Ik neem haar voorzichtig in mijn armen en geef een kus tegen haar slaap.
'Het is oké. Ga maar weer slapen, oké?' zeg ik zachtjes.
Ze maakt nog wat protesterende jammergeluidjes die ik niet kan verstaan, maar dan wint de vermoeidheid het toch van welke emotie ze ook voelt en ontspant ze weer. Ik strijk sussend over haar rug en haar en wacht tot ik zeker weet dat ze weer in slaap is.
Zo voorzichtig mogelijk, zodat ze niet opnieuw wakker wordt, kom ik uit bed en kleed me om. Ik sluip de slaapkamer uit en ontbijt wat. Wetende dat Paige op een gegeven moment ook wakker zal worden, schrijf ik een briefje waarin ik zeg dat ik hoop dat ze goed heeft geslapen en de pijn wat minder is, dat ik rond half één weer thuis ben en ze zich geen zorgen hoeft te maken over werk, want ik regel dat wel voor haar. Voordat ik uiteindelijk weg ga, leg ik het briefje op de keukentafel, waar ik zeker weet dat ze hem zal vinden.
Aangekomen op het bureau leg ik de kwestie aan Marco uit, die blijkbaar al een hoop van Hailey te horen had gekregen. Ik zeg dat Paige waarschijnlijk voor de avonddienst beter ook niet kan komen, maar dat ik er vrij zeker ben dat ze het toch gaat doen. Marco murmelt wat over dat die vriendin van mij nog zelfdestructiever is dan Hailey en hoewel mijn instinct gelijk zegt dat ik Paige moet verdedigen, ben ik het net iets te veel met hem eens om het toch te doen.
Wanneer Marco ineens gebeld wordt door een of andere belangrijke gast uit een andere staat, excuseer ik mezelf en loop naar de gang om Hailey te bellen. Net wanneer ik denk dat ik het beter maar op kan geven, neemt ze op.
'Hallo?' klinkt er slaperig.
'Hey, Hailey. Met Nathan?'
Een korte stilte. Dan vraagt ze, haar stem een combinatie van bezorgd en doodmoe in: 'Is er iets mis met Paige?'
'Oh, niet echt. Het gaat beter dan gisteren,' stel ik haar gerust.
Er volgt weer een korte stilte, die uitgroeit tot een veel minder korte stilte.
'Waarom de fuck bel je me dan om 6 uur 's ochtends, bitch?' sist ze. Ze zwijgt een paar seconden, maar dan maakt ze een klaaglijk geluid en stoot ze uit: 'Het is nog dónker buiten.'
'Ik dacht dat je wel wakker zou zijn omdat Marco al aan het werk is,' sputter ik verdedigend.
Ik hoor dat Hailey gaat verliggen, wat me vertelt dat ik een door ochtendhumeur aangedreven uitbrander ga krijgen.
'Nathan, luister. Dit is hoe mijn ochtenden gaan als Marco vroeg op werk moet zijn: De wekker gaat. De wekker gaat uit. Marco slaakt een zucht, wat volledig terecht is, want het is nog onmenselijk vroeg. Dan geeft hij me een kus en zegt dat hij van me houdt. Ik zeg dat ik ook van hem hou en dat hij voorzichtig moet doen, en daarna ga ik weer slapen. Dat is het allermooiste moment van mijn hele ochtend. En meestal blijf ik dan slapen. Dat is het tweede mooiste moment,' vertelt ze. Ik weet niet precies hoe ik daarop moet reageren, maar dat hoeft ook niet, want ze praat alweer verder: 'Oké, waarom bel je? Als je me gewoon wakker hebt gebeld om te babbelen, kom ik naar het politiebureau en gooi ik een donut in je gezicht.'
Ik kan het niet laten om een kort lachje uit te stoten, want ik geloof oprecht dat Hailey daartoe bereid zou zijn.
'Nee, ik bel je niet om te babbelen. Je bent nooit zo gezellig in de ochtend,' antwoord ik. Voordat ze daar beledigd over kan zijn, ga ik door. 'Paige voelt zich nog te ellendig om te werken, dus ze is nog thuis. Ik zat eraan te denken dat je misschien naar haar toe zou kunnen gaan om er vanochtend even op toe te zien dat alles wel goed met haar gaat. Nadat je helemaal naar eigen wensen uit hebt geslapen, natuurlijk.'
Ik kan het niet laten om dat laatste een beetje bitter uit te spreken.
'Dus je wilt dat ik je zieke vriendin ga babysitten?' vraagt ze.
'Verwoordt het maar niet zo tegenover Paige, maar... ja. Als er echt iets aan de hand is, wil ik niet dat ze alleen is,' leg ik uit.
Haar stem klinkt een stuk begripsvoller - en wakkerder - wanneer ze zegt: 'Ja, ik snap je punt. Ik zal me langzaamaan klaar gaan maken en dan ga ik naar haar toe. Slaapt ze nog?'
'Toen ik wegging nog wel,' antwoord ik.
Ze maakt een instemmend geluidje, gevolgd door een vermoeide, klaaglijke zucht.
'Nou, oké, dan ga ik maar even douchen, nu je mijn schoonheidsslaapje al zo ruw onderbroken hebt,' klaagt ze en ik glimlach hoofdschuddend.
'Doei. Tot vanmiddag,' zeg ik.
'Bye.'
En ze hangt op. Ik stop mijn telefoon in mijn zak en zucht. Moe omdat het vroeg is, blij omdat ik weet dat Paige in goede handen is, en een beetje bang omdat ik niet weet wat er komen gaat, ga ik aan het werk.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Huh? Hoezo staan ze om 5 uur 's ochtends op!?

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Politieagenten hebben een belabberd dienstrooster, soms.

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ben benieuwd waar het heen gaat!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen