. . .


Zijn Glock trilde in zijn hand terwijl de laatste scherven nog rinkelend de grond raakten. Zijn adem brandde in zijn longen; het was alsof hij vast werd gehouden onder water. Hij kreeg geen adem.
      Als in slow-motion zag hij Clay verstarren, daarna ging er een schok door zijn lijf en ging hij neer.
      Hij bewoog niet meer.
      Juice staarde ernaar. Naar het bloed dat uit zijn achterhoofd stroomde.
      Hij had zijn broeder vermoord. Zijn voormalige president.
      Een heftige steek trof zijn borstkas, zijn handen beefden toen hij ze naar de deur uitstak om zichzelf overeind te houden. Het hielp niet, evengoed begaven zijn benen het en zakte hij op de grond neer.
      Hij wist niet wat hem harder raakte; dat hij wéér iemand had vermoord of dat Alex dood was geweest als hij het níét had gedaan. Hij was nooit van plan geweest haar alleen naar Clay te laten gaan, hij had echter ook geen zin gehad om wéér een discussie aan te gaan. Die won hij toch niet. Als een soort back-up had hij bij de achterdeur gestaan. Wat er zou zijn gebeurd als Clay níét binnen het bereik van de deur had gestaan of als hij ook maar een fractie later was geweest of had gemist… Daar dacht hij liever niet aan, hoewel hij zeker wist dat het een nachtmerrie was die hij vanaf nu regelmatig zou beleven.
      Zijn blik kruiste die van Alex. Hij wist niet wat hij voelde; niet een intense blijdschap omdat zij en de baby ongedeerd waren. Hij was boos omdat ze niet naar hem geluisterd had, geschokt doordat hij iemand gedood had en tegelijkertijd bang voor de nasleep die dit alles zou hebben.
      Zijn hartslag resoneerde in zijn hoofd, als een schot dat steeds opnieuw werd afgevuurd. Zijn ledematen voelden zwaar, zijn huid verhit alsof hij koorts had. Al het geluid leek weg te sterven.
      Wat een puinzooi.
      Wat een fucking puinzooi.
      Hij voelde iets langs zijn wang kriebelen en veegde ruw met zijn bovenarm langs zijn gezicht. Fucking tranen. Alsof die hem verder hielpen. Hij was er gewoon kláár mee. Met alle dood, alle achterbakse acties, alle geheimen die hij moest bewaren. Veel kon hij niet meer hebben, dat wist hij zeker. Het voelde alsof hij op een zinkend schip stond en er geen mogelijkheid was om weg te komen. Hij kon alleen wachten tot hij uiteindelijk de diepte in zonk. Of hij kon van boord springen, wetend dat hij dat niet lang zou volhouden. Als hij al niet verdronk in eenzaamheid, kwam er waarschijnlijk wel een haai die hem aan stukken reet; een vijand van de club die hem doodmartelde.
      Hij was hoe dan ook ten dode opgeschreven.
      Hij schoof naar achteren toen Alex de deur probeerde open te doen. Ze knielde naast hem neer en sloeg haar armen om hem heen. Hoewel hij nog steeds boos op haar was, trok hij haar dicht tegen zich aan.
      Hij was haar bijna verloren. Mijn god – wat had hij dán gemoeten?
      ‘Het spijt me,’ zei ze zacht. ‘Ik had nooit verwacht dat…’
      Ze zweeg. Juice was blij toe, want ze wisten allebei dat het een leugen was. Ze had heel goed geweten welk risico ze nam en tóch had ze haar plan doorgezet.
      ‘Ik weet niet hoelang ik dit nog kan,’ snifte hij. ‘Ik heb het gevoel dat er stenen op mijn rug gestapeld worden en op een gegeven moment verpulver ik gewoon onder het gewicht.’ Hij merkte dat hij beefde en kneep zijn ogen dicht. ‘De voormalige president die een prospect wil doodschieten om iets in de doofpot te stoppen, het feit dat we het sloofje van een kartel zijn, mijnenvelden waar we doorheen rennen, de politie die me probeert te fucken door mijn afkomst, broeders die onderling in een gevangenis moeten uitmaken wie van hen doodgaat… Het is allemaal fucking gestoord. Dit is me nooit verteld toen ik me bij hen aansloot, ik zou de tech-guy worden. Wat shit hacken. Ik ben helemaal niet gemaakt voor al die gangster shit man. Mijn stresslevels zijn al maanden veel te hoog en ik heb het gevoel dat er maar het kleinste voor nodig is voordat ik gewoonweg uit elkaar klap. Wat als ik je niet achterna was gekomen Alex? Dan was je nu dood geweest. Jij en mijn baby. In één klap weg omdat je het “op jouw manier” moest doen. Ik wil je niet de hele tijd op je vingers kijken maar jij kent het begrip “voorzichtigheid” gewoon niet, je stormt altijd maar gewoon overal binnen.’ Hij haalde zijn neus op en veegde weer langs zijn ogen. ‘Ik mis de oude tijden,’ zei hij voordat ze boos kon worden. ‘Waarin ik niet op mijn hoede voor mijn eigen broeders hoefde te zijn, waarbij we alleen af en toe wat geweren van A naar B brachten en alles verder gewoon… vredig was. En nu… Nu heb ik Clay vermoord. Ze hangen me op.’
      ‘Juice…’ Ze nam zijn gezicht tussen haar handen en streek met haar duimen de tranen weg. ‘Clay heeft Piney vermoord en geprobeerd Tara uit te schakelen omdat zij bewijzen had voor Clay’s aandeel in de dood van Jax’ vader. Jax wil hem al veel langer uit de weg ruimen, maar dat kon niet. Niemand gaat je dit kwalijk nemen. Hooguit mij, omdat ik dit eerst met Clay zelf wilde bespreken.’
      ‘W-wat? Waarom – waarom weet je dit? Waarom ik niet?’
      ‘Die keer dat Jax en ik het bijlegden, heeft hij me uitgelegd waarom het niet botert tussen Clay en hem. Ik dacht dat Jax gewoon gierig was en voorzitter wilde worden, en toen heeft hij verteld wat er allemaal op de achtergrond speelde.’
      Juice klemde zijn kaken op elkaar. ‘Waarom vertelt hij dit wel aan een prospect en niet aan mij?!’
      Alex haalde haar schouders op. ‘Eerlijk? Waarschijnlijk alleen omdat het hem uitkwam en hij mijn steun wilde hebben. Bijna niemand wist het, Clay mocht niets aanvoelen. Jax was bang dat hij er dan vandoor zou gaan.’
      Boos schudde Juice zijn hoofd. ‘Hebben ze dan geen enkel vertrouwen in mij?!’
      ‘Hoe minder mensen het wisten, hoe beter, Juice. Bobby en Chibs wisten ervan, maar de rest niet. Tig ook niet, Kozik niet, Happy niet… Trek het je niet persoonlijk aan.’
      Juice zuchtte. Hij draaide zijn hoofd weer opzij, staarde naar het lijk in de woonkamer. Ongelofelijk. Clay was dood. Het drong nog niet echt tot hem door.
      ‘Wat moeten we nou doen, Alex?’ vroeg hij zacht. ‘Moeten we het lichaam verbergen en doen alsof we van niets weten? Ik weet niet of ik dat kan… We verbergen al zoveel voor ze!’ Hij raakte in paniek en begon sneller te ademen.
      ‘Nee. We vertellen hen gewoon de waarheid. Dat ik mijn betrokkenheid bij de invallen aan Jax wilde opbiechten, dat ik Clay op de hoogte wilde stellen en hem een kans wilde geven om met me mee te gaan. Jij probeerde het uit mijn hoofd te praten en volgde me omdat je het niet vertrouwde en vervolgens schoot je hem neer toen hij mij wilde neerschieten. Hier hoeven we niet over te liegen.’
      ‘Maar wat als ze ons niet geloven?’ vroeg hij met een trillende stem.
      ‘Ze geloven me wel,’ antwoordde Alex zelfverzekerd. ‘Ik lieg al bijna een jaar tegen ze en ze hebben me nog nooit doorzien. Dat zal heus niet anders zijn als ik de waarheid vertel.’
      Juice boog zijn hoofd. Hij wist het allemaal niet meer. De laatste tijd maakte Alex wel vaker inschattingsfouten, maar hij zei er niets van. Een beter plan had hij niet. Want nog meer geheimen bewaren – dat trok hij ook niet.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Wowww het voelt alsof dit verhaal naar zijn climax gaat, spannend!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen