Naar aanleiding van deze prompt:


person a seducing person b into taking a few steps back/backing them against the wall: "oh, look, how did that mistletoe get right there?"

Kerstmis was voor Lieke Tennant eigenlijk altijd de leukste tijd van het jaar. Ze hield enorm veel van het huis versieren, de radio aanzetten om kerstliedjes te luisteren en dan vervolgens met een dekentje en warme chocolade melk op de bank te ploffen.
Maar sinds ze bij de Winchesters was ingetrokken werd er eigenlijk maar weinig aan gedaan. Dean, de oudere broer, wilde het liever niet vieren en daarnaast was de bunker van de “Men of Letters” versieren nog een heel rot werk. Het was best een grote bunker.
Toch wilde Lieke het dit jaar niet overslaan, dit was al het derde jaar dat er niets werd gedaan en het stoorde Lieke toch best wel.
Ze besloot het de jongens nog één keer te vragen. Als ze dan nee zouden zeggen, zou ze niks doen. Maar ze moest het nog een keer proberen.
Vanbinnen vroeg ze zich af of ze het niet gewoon moest doen en helemaal niks aan de broers moest vragen. Het was toch ook haar thuis geworden, nadat haar familie ten prooi was gevallen aan een groep weerwolven. En hoewel ze daar uiteindelijk wel overheen was gekomen, wilde ze het hier ook zo fijn mogelijk maken. Er gebeurde toch al genoeg rotte dingen met deze broers.

“Hey Sam..” begon Lieke, terwijl ze de keuken in liep. Hij stond bij het kookeiland een salade voor zichzelf te maken. Lieke liet haar kont tegen de tafel aanvallen zodat ze hem aan kon kijken. “Gaan we dit jaar nog Kerst vieren?”
Sam trok een wenkbrauw op. Ondertussen likte hij zijn vinger af.
“Je hoeft er niks voor te doen, ik zorg wel voor alles.” stelde Lieke voor.
Sam lachte zacht en haalde zijn schouders op.
“Ik vind het goed, maar ik weet niet hoe Dean daarover denkt. Ik denk dat je het ook even aan hem moet vragen.”
Desondanks had Lieke er nu al een goed gevoel over. Ze ging op haar tenen staan om Sam een kus op zijn wang te geven en liep toen de keuken uit.
Lieke en Sam hadden beste een goede relatie. Hij was als een grote broer voor haar geworden en als het even niet goed ging, kon ze altijd naar hem toe. Af en toe huilde ze zelfs bij hem uit.
Iets wat ze bij Dean nooit zou doen. Ze wilde niet kwetsbaar zijn waar hij bij was. Deels omdat hij het zelf ook al moeilijk genoeg had. Maar deels ook omdat ze niet wilde dat hij haar zo fragiel zag.
Lieke was al een tijd aan het uitzoeken wat ze nou voor de oudere Winchester voelde. Hij was zo anders bij haar, dan bij Sam en Castiel, en ergens vond Lieke dat heel fijn. Maar aangezien de man amper zijn gevoelens toonde, kwam ze er ook niet achter waarom hij dat precies deed. Ze wilde niet met zekerheid zeggen of ze hem misschien leuk vond. Want ze wist het gewoon echt niet. Natuurlijk was het een knappe man en natuurlijk kon hij makkelijk met vrouwen overweg, maar dat maakte het er voor Lieke niet makkelijker op.

Uiteindelijk vond Lieke Dean in zijn bed. Hij zat met zijn laptop op schoot en was waarschijnlijk op zoek naar nieuwe zaak.
“Lieke.” grijnsde hij, zonder op te kijken.
“Dean.” kaatste ze terug. Ze leunde lichtjes tegen de deurpost en bekeek hem zwijgend.
“Wilde je wat vragen?” vroeg hij, terwijl hij zijn laptop dicht klapte.
“Ja, maar ik wachtte even tot ik je aandacht had.” zei ze met een knipoog.
Hij schudde lachend zijn hoofd en klopte op het bed. Met enige twijfel besloot ze tegenover Dean te gaan zitten.
“Ik wilde vragen of we nog Kerst gaan vieren dit jaar. Ik weet dat je het liever niet wilt, maar het was een onderdeel van mijn jeugd en ik mis het eigenlijk wel een beetje.”
Dean likte over zijn lippen en leek na te denken.
“Wat wil Sam?”
“Typisch, jullie twee. Ik moest het van Sam aan jou vragen, maar hem maakte het niet zoveel uit.” legde Lieke lachend uit. “En één ding scheelt. We hebben wel een echte engel tijdens Kerst.”
Dean begon te lachen toen hij doordat dat ze Castiel bedoelde.
“Daar heb je een goed punt. Nu kan ik eigenlijk geen nee meer zeggen.” antwoordde hij uiteindelijk.
Lieke sprong meteen op en glimlachte naar hem.
“Top, dan let ik je verder met rust.”
Ze liep de kamer uit, maar zag nog net vanuit haar ooghoek dat Dean haar nakeek met een lach op zijn gezicht. Iets in haar leek ineens hevig te branden.

De weken gingen snel voorbij en voordat Lieke het wist was het al een week voor Kerstmis. Ze had al een tijd geleden verschillende dingen in huis gehaald, maar had het nog niet op durven hangen. Nu vond ze zelf dat het wel eens tijd was.
Dus toen Sam en Dean weg waren, ging ze aan de slag. Later kwam Castiel nog helpen. Al stonden ze af en toe meer mee te dansen met de muziek die aanstond. Het was leuk om Castiel eens wat luchtiger te zien. Wat meer mens dan engel. Zelfs over deze feestdag had hij niks gezegd, terwijl dit voor hem natuurlijk best wel raar was.

“En jij zegt dat Dean dit goed vond?” zei Castiel, terwijl hij een paar uur later het resultaat bekeek. Bijna de hele bunker was wit van de versiersels.
“Ik denk dat hij gek word, maar dat boeit me echt niks.” lachte Lieke.
Castiel begon ook te lachen en schudde zijn hoofd.
“Wat jij allemaal niet kan uitvreten bij hem, het is ongelooflijk.” mompelde hij, terwijl hij plaats nam achter de tafel.
Daar moest Lieke toch even over nadenken. Was het zo'n verschil dat zij meer voor elkaar kreeg. Vanuit haar oogpunt was Sam altijd diegene die hem overhaalde dingen te doen.
“Ik zou je maar verstoppen. Dean gaat niet blij zijn als hij dit ziet en ik krijg net een berichtje dat ze eraan komen.” zei Castiel, terwijl hij zijn telefoon liet zijn.
Nu begon Lieke toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Wat als hij echt boos zou worden?

Het leek minuten te duren voordat ze eindelijk terug kwamen. Lieke had naar Castiel geluisterd en had zich in de keuken teruggetrokken om alvast het eten te maken voor die avond. Toen ze een deur open hoorde gaan en Dean en Sam hoorde praten tegen elkaar, werd ze nog zenuwachtiger. Ze beet op haar lip en ging snel verder met de kruiden voor de kip.
“What the-” werd er ineens geroepen. “Lieke!”
Deans stem schalde door de bunker heen en Lieke kon haar lach niet inhouden.
“Dit is wel heel erg... wit.” hoorde ze Sam lachend zeggen.
“Waar is ze?” vroeg Dean.
“Wie?” grinnikte Castiel.
“Lieke!” riep Dean opnieuw.
“Ik ben hier, Dean.” riep ze eindelijk terug. Lieke focuste haar blik op het eten en besloot Dean niet aan te kijken toen hij binnen kwam.
“Ik wilde het best vieren, maar dit..” hij gromde wat in zichzelf. “Het is helemaal wit.”
“Ja, mooi toch?” zei Lieke, al durfde ze hem nog steeds niet aan te kijken.
“Mooi is een misschien niet het goede woord.”
Gelukkig hoorde ze dat Dean al rustiger werd. Hij had zijn armen over elkaar heen geslagen en keek de keuken door.
“Gelukkig hangt hier niks.” mompelde hij.
“Wacht maar tot je je kamer ziet.” mompelde Lieke terug.
“Wat?! Nee!” gromde hij.
“Grapje! Grapje!” lachte Lieke en nu keek ze eindelijk op.
“Alleen de zitkamers heb ik versierd. En ik ben er best trots op. Dus tot Kerst ben je er maar gewoon blij mee.”
Ze probeerde zijn reactie te peilen, maar hij bleef Lieke alleen maar aan kijken. Haar maag draaide om van de zenuwen. Hij stopte niet met kijken en Lieke probeerde haar zenuwen en vlinders in haar buik te verbergen. Als hij er achter kwam dat ze in de weken steeds meer voor hem was gaan voelen, dan zou hij haar keihard uitleggen. En dat wilde ze absoluut niet.
“Oké, ik zal mijn best doen.” zei hij uiteindelijk.
“Dat vind ik erg lief van je.”

Terwijl de dagen langzaam voorbij ging naar Kerst, besloot Lieke een aantal cadeautjes te kopen voor de mannen. Voor Sam kocht ze een boek over oude mythes. Eentje die hij, volgens haar, nog niet had en iets speelser was dan al die serieuze boeken.
Voor Castiel kocht ze een nieuwe jas, omdat die van hem er eigenlijk al een tijdje niet meer zo goed uitzag.
Uiteindelijk kocht ze voor Dean een miniatuur autootje, die verdacht veel leek op zijn Baby. Het was moeilijk geweest om iets te vinden voor hem en dit leek haar wel geschrikt.
Ze wist niet zeker of ze er blij mee zouden zijn, maar ze wilde hun graag iets geven.

Toen eerste kerstdag eindelijk voor de deur stond en de jongens niet ergens buiten aan het jagen waren, riep ze hen bij elkaar. Het tasje in haar hand bevatte de cadeautjes die ze had gekocht, die ze zenuwachtig heen en weer bewoog.
Dean kwam als eerste binnen en plofte neer op de bank. Hij knipoogde naar Lieke.
“Ik ben benieuwd hoor.” grinnikte hij. Het was Lieke opgevallen dat hij het toch wel leuker vond als verwacht.
Castiel volgde na Dean, die naast hem ging zitten.
“Sam?” riep Lieke, toen hij nog steeds niet kwam.
“Wacht even, bijna klaar!”
Het duurde een minuut of twee voordat hij naar binnen kwam. Hij stopte snel iets in zijn zak en ging toen op de lege stoel naast de bank zitten.
“Oké, nu we hier allemaal zijn en het natuurlijk eindelijk kerst is, wil ik jullie graag wat geven. Ik weet dat jullie niet de grootste fan van deze feestdag, maar ik wilde toch iets voor jullie kopen. Dus bij deze. Als je het niet leuk vind gooi je het maar weg, maar ik wil het toch geven.” zei ze zenuwachtig. “Wie wil er eerst?”
“Cas.” zeiden de twee broers in koor.
“Goed.” zei ze, nadat ze op haar stoel ging zitten en het cadeautje aan hem gaf. Zwijgend maakte hij deze open.
“Oh.” zei hij nadenkend. “Had ik een nieuwe jas nodig?”
“Ja, je had zeker een nieuwe nodig.” zei Dean opmerkend.
“Dan bedankt, Lieke.” zei hij, een glimlach op zijn gezicht. Af en toe was de engel een beetje moeilijk te doorbreken.
“Sam.” zei ze, voordat ze zijn cadeautje gaf. Hij maakte het voorzichtig open en keek blij op.
“Gaaf!” zei hij blij.
“Serieus?” vroeg Lieke nieuwsgierig.
“Ja, het is weer even wat anders dan al die boeken die hier staan. Of dat ik er later weer achter kom dat dit ook waargebeurde dingen zijn.”
Ze begonnen allemaal te lachen, voordat Sam haar bedankte.
“Dean, ik hoop dat je het leuk vind. Ik had het voor jou eerlijk gezegd wel wat moeilijker.” deelde Lieke mee. Weer die starende blik. Lieke keek snel weg en pakte het laatste cadeautje uit de tas.
Met enige spanning keek ze toe hoe Dean het open maken. Zijn wenkbrauwen sprongen op toen hij de kleine Baby zag.
“Oh wauw. Hoe heb je deze gevonden?” vroeg hij oprecht nieuwsgierig.
“Toeval. Ik weet dat het natuurlijk niet precies Baby voor je is. Maar het is geloof ik wel hetzelfde soort toch?”
“Precies hetzelfde, ja. Dit is echt heel gaaf.”
Eigenlijk had Lieke hem nog nooit zo verbaasd gezien. Hij keek op en keek haar aan met een glimlach op zijn gezicht.
“Je had het niet hoeven doen, maar ik vind het toch heel lief.” zei hij toen. Hij stond en trok Lieke omhoog in een knuffel. Ze voelde dat hij iets langer zijn armen om haar heen sloeg dan dat ze normaal deed. Zijn borstkas voelde als thuiskomen op dit moment.
Toen Dean eindelijk weer op de bank neerplofte zuchtte Lieke zacht.
“Nu mogen jullie weer verder gaan. Ik wel in mijn eigen kamer kerstmuziek luisteren.” zei ze toen lachend. Ze vond het allang niet erg meer dat ze niets wilde doen.
“Wacht even.” zei Sam, waarna hij een pakketje tevoorschijn haalde. “Ik heb nog wat voor jou gehaald, omdat ik al had verwacht dat je iets zou kopen. En omdat ik heel blij ben dat je bij ons team bent gekomen al die jaren geleden.”
Hij gaf het pakje aan Lieke, die even niet meer wist wat ze moest zeggen.
“Oh en ik heb ook een kerstmaal voorbereid. Ik dacht dat je dat wel leuk zou vinden.”
“Serieus, Sam? Ik dacht..” Lieke schudde ongelovig haar hoofd. “Super lief.”
Sam gaf haar een knipoog en knikte naar het pakje.
“Oh ja. Ik zal het uitpakken.” zei ze, waarna ze het papier weg scheurde. In het doosje zat een armbandje met vier diamanten steentje eraan. Vier kleuren. Groen, blauw, geel en een rood steentje.
“Dit is echt heel mooi. Dat had je echt niet hoeven doen, Sammy, dankjewel.”
“Geen probleem. Je verdient het. En uh..” zei hij, waarna hij naar de steentjes wees. “Elk steentje staat voor een van ons.”
Lieke slikte een brok in haar keel weg en schudde verbaasd haar hoofd.
“Nou is dat boek van jou echt een flop cadeau.” lachte ze, waarna Sam ook begon te lachen.
“Nee, dat is het helemaal niet.” zei hij geruststellend. “Maar nu moet ik even het eten gaan checken, anders is het straks allemaal verbrand.
Voordat hij naar de keuken ging, gaf Lieke hem nog een grote knuffel.

Het eten zou nog wel even duren, had Sam doorgegeven. Dus had Lieke even tijd voor haarzelf. Ze had zich teruggetrokken in haar kamer om het armbandje nog eens goed te bekijken. Sam was echt te lief voor deze wereld, dat was wel duidelijk. Terwijl ze de steentjes aan het bestuderen was, kreeg ze ineens een berichtje van Dean. Of ze even naar zijn kamer zou willen komen.
Nieuwsgierig als ze was liet ze dat natuurlijk niet aan zich voorbij gaan. Ze tippelde op haar kerst sokken richting Deans kamer en klopte aan.
“Lieke?”
“Jep.”
“Kom binnen.”
Lieke opende de deur en zag meteen dat Dean de mini Baby op zijn nachtkastje had gezet.
“Nog bedankt voor het cadeautje.” zei hij, toen hij zag dat Lieke er naar keek.
“Geen probleem.” lachte ze.
Ondertussen stapte ze de kamer wat verder binnen, met de deurklink nog in haar handen. Ze staarde Dean aan, die op haar af kwam.
“Waarom moest ik komen?” vroeg ze zacht, ineens een beetje zenuwachtig. Hij liep naar haar toe en duwde de deur achter haar dicht om haar vervolgens zacht tegen de deur aan te drukken. Het feit dat ze nu gevangen zat tussen zijn armen wond haar net iets teveel op.
“Wat is er?” vroeg ze.
“Kijk is naar boven.”
Ze deed wat hij zei en toen zag ze het.
“Mistletoe.” zei ze buitenadem.
“Geen idee hoe het daar is gekomen, maar je weet wat ze zeggen over Mistletoe.” zei hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Lieke keek toe hoe hij langzaam naar voren boog. Nog voordat hij haar lippen raakte, legde hij zijn hand in haar nek en trok haar naar zich toe. Zijn lippen vonden dan toch eindelijk die van haar en nog steeds buitenadem en met een razend hart zoende ze hem terug. Met een glimlach tussen zijn lippen, pakte Dean haar armen die nog steeds langs haar lichaam hingen en legde ze op zijn heupen. Toen pas besefte Lieke dat hij serieus was en gleden haar handen omhoog richting zijn nek.
Hij pakte haar polsen vast en heel langzaam ging hij weer rechtop staan. Lieke nam een grote teug adem en keek hem verward aan.
“Wat is dit?” fluisterde ze.
“Mistletoe.” grapte Dean.
“Dean, alsjeblieft. Je hebt nooit iets gezegd. Hoe moet ik nu weten wat dit is?” legde ze uit.
“Spreekt het niet voor zich.” probeerde hij zacht. Lieke zag aan hem dat hij door had dat ze het niet snapte.
“Sorry, ik dacht dat je mij ook leuk vond.” zei hij langzaam. Lieke beet op haar lip.
“Ik heb ook nooit gezegd dat dat niet zo is.” kaatste ze terug.
Een grijns vulde zijn gezicht.
“Als ik maar niet een van je one night stands ben.” zei ze mompelend.
Hij trok speels een wenkbrauw op en schudde lachend zijn hoofd.
“Ik wou dat het zo was. Dan hoef ik niet de hele dag aan je te denken.” antwoordde hij.
“Oh fuck it!” riep Lieke, nog steeds verbaasd van wat er zojuist was gebeurd, en duwde hem richting zijn bed.

Een kwartier later zaten de vier vrienden aan de eettafel. Sam had uitgesloofd. Het eten zag er oprecht heel lekker uit en ze kon niet wachten om eraan te beginnen.
Lieke kon echter haar blik niet van Dean afhouden. Al helemaal niet als ze dacht aan wat er zojuist was gebeurd. Ze was nog aan het afkoelen en stiekem schaamde ze zich een beetje tegenover Castiel en Sam.
“Wat waren jullie net aan het doen?” vroeg Castiel ineens.
Lieke rukte op en keek met grote ogen naar Castiel.
“Ik?” vroeg Dean. “Niks.”
Oké, hij was hier dus veel beter in.
“Waar was Lieke dan toen ik haar wilde halen in haar kamer?” vroeg Castiel opnieuw. Hij had oprecht niet door waar Lieke was geweest.
“Dat weet ik niet.” grinnikte Dean, hij kon zijn lach bijna niet inhouden.
“Lieke, waar was je net?” vroeg Dean toen, met zijn mooiste glimlach.
“Op-op het toilet?” mompelde ze.
“Oh, oké.” zei Castiel, waarna hij begon met opscheppen.
“Cas, je ziet toch zelf ook wel dat ze liegt.” merkte Sam op. Ze keek hem bang aan, bang dat hij boos op haar zou zijn. Al wist Lieke niet zo goed waarom.
“Ik denk dat Dean eindelijk heeft verteld wat hij voelt voor Lieke. Na een jaar of twee.” zei Sam toen, waarna hij een patatje uit de schaal pakte en in zijn mond stopte.
“Wacht? Wat?! Twee jaar?”
“Niet zo lang!” gromde Dean, boos dat Sam dat zojuist had verteld.
“En jullie wisten ervan?” zei ze verbaasd. “Jullie hebben nooit iets gezegd. Dus jullie weten dan ook.. wat er zojuist is gebeurd..”
Lieke keek quasi-boos naar Dean.
“Ik wil het liever niet weten, denk ik.” mompelde Sam, die een hand door zijn hand haalde.
“En je kan niet zeggen dat je het niet fijn vond, Lieke.” zei Dean toen
Lieke kantelde haar hoofd een stukje en keek hem bijtend op haar lip aan.
“Maar Dean,” zei Lieke vanonder haar adem. “Ik heb toch ook nooit gezegd dat ik het niet fijn vond?”
Dean begon te lachen en keek Sam grijnzend aan.
“En nu heb ik al helemaal geen trek meer.” gromde Sam, voordat hij Dean een tik op zijn arm gaf.
“Ik denk dat we dan maar snel iemand voor jou moeten zoeken, Sammy.” merkte Lieke op.
“Ja..." antwoordde Dean. "Ja, dat klinkt als een heel goed plan.”

Reacties (29)

  • Long

    (blush)(blush)(blush)(blush)(blush)(blush)(blush)(blush)

    1 jaar geleden
  • Long

    i hereby declare my love for dean winchester, born on january 24 1979 in lawrence, kansas

    1 jaar geleden
  • Long

    JAJAJAJAJA DIT IS ECHT ZEKER PERFECT EN HET EINDE IS GEWELDIG EN JA I LOVE IT

    1 jaar geleden
  • Long

    “Maar Dean,” zei Lieke vanonder haar adem. “Ik heb toch ook nooit gezegd dat ik het niet fijn vond?”

    i love myself

    1 jaar geleden
  • Long

    “Ik denk dat Dean eindelijk heeft verteld wat hij voelt voor Lieke. Na een jaar of twee.” zei Sam toen, waarna hij een patatje uit de schaal pakte en in zijn mond stopte.

    SAM SKSKLKSJFLJKSDF

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen