Het was rustig in het park. Wat had ik dan ook verwacht? Het was vroeg in de ochtend en de meeste mensen in Londen genoten van hun weekend. Ik had niet echt de juiste mindset om te kunnen genieten van mijn weekend. Mijn flatgenoot maakte me helemaal gek en ik had een behoorlijke identiteitscrisis. Ik wist niet eens meer of ik haar kon vertrouwen. De twijfels begonnen steeds meer op te spelen.
Ik zou graag meer antwoorden krijgen op de vragen die door mijn hoofd spookten. Er was gewoon echt geen touw aan vast te knopen.
Ietwat afwezig slofte ik door het park, terwijl ik diep in- en uitademde om de frisse lucht in me op te nemen. Ik had al dagen niet meer het appartement verlaten dus de frisse lucht deed me zeker goed.
Ik was nogal in gedachten verzonken maar die werden abrupt doorbroken door gesnik. Wie was er in godsnaam al zo vroeg in het park aan het huilen? Door mijn eigen verwarrende situatie en zelfmedelijden, voelde ik ook heel veel compassie met mensen die zich ook slecht voelden. Ik wou niet dat andere mensen zich slecht voelden. Niet zo slecht als ik. En je moest je toch behoorlijk slecht voelen als je in het openbare park moest huilen.
Zonder er verder bij stil te staan liep ik naar het gestalte in het gras en sprak ik de persoon aan. Zodra de persoon de handen van zijn gezicht weg haalde maakte mijn hart spontaan een sprong. Wat?!
"L-Louis?" bracht ik met een overslaande stem uit. Ik vond het al knap dat ik er überhaupt geluid uit kreeg.
"Harry? Je kent me nog?" vroeg hij ietwat hees en verward terwijl hij snel de tranen uit zijn ogen probeerde te vegen.
"I-ik weet je naam sowieso nog na het voorval in het ziekenhuis" zei ik zacht.
"Oh". Teleurstelling was zichtbaar op zijn gezicht.
Ik wist niet precies wat ik nu moest doen. Moest ik weg lopen? Moest ik blijven staan? Moest ik hem ondervragen? Moest ik hem ontlopen? Had Violet gelijk? Betekende dit dat ik op mijn stalker af gelopen was? Ik had geen enkele negatieve flashback over Louis gezien dus ik snapte nog niet precies waar dat stalker gedeelte vandaan kwam. Hadden we een verleden vóór Violet?
Ik moest en zou antwoorden krijgen. Antwoorden die ik van Violet niet ging krijgen omdat ze kwaad werd zodra ik te diep ging met mijn vragen. Dat was eigenlijk best vreemd.
"Ik wil je een kans geven om je verhaal uit te leggen" zei ik uiteindelijk tegen Louis.
Louis slikte overduidelijk en keek me met glazige ogen aan, waarna hij knikte.
"Mag ik vragen stellen?" vroeg ik vervolgens zachtjes terwijl ik me ook langzaam op het gras liet zakken.
"Natuurlijk" zei Louis, terwijl hij naast me bleef zitten en strak voor zich uit staarde. Er zat nog zo'n meter tussen ons in.
"Waar ken ik je van, Louis?" vroeg ik als eerst.
"We hebben al zo'n anderhalf jaar een relatie" vertelde Louis me.
Dat verbaasde me wel, want daar kon ik me in principe niets van herinneren. Het zou echter wel de flashbacks en dromen verklaren.
"Oh" was even het enige wat ik uit kon brengen, niet wetende wat ik nog meer moest zeggen.
"Wat heeft Violet je verteld?" vroeg Louis nu.
"Dat ze mijn verloofde is" vertelde ik hem terwijl ik ook voor me uit staarde, net als Louis zelf. Het was een best wel koud gesprek, maar wel eentje die eigenlijk gevoerd moest worden.
"Wat heeft ze verteld over mij?" vroeg Louis vervolgens.
"Wil je dat echt weten?" vroeg ik terwijl ik mijn blik naar hem liet dwalen.
Louis keek ook in mijn richting, zijn helderblauwe ogen verwachtingsvol.
"Ja" zei hij uiteindelijk.
"Ze vertelde me dat je een stalker was die al jaren een crush op me had en me niet met rust kon laten" vertelde ik hem.
"Oh" was zijn enige reactie, waarna hij slikte en weg keek.
"Was je aanwezig toen ik in het auto-ongeluk verzeild raakte?" vroeg ik Louis.
"Ik was niet in de auto, ik was aan het bellen met je. Ik heb de crash wel gehoord" vertelde hij, overduidelijk met een brok in zijn keel. Het klonk zo oprecht dat ik spontaan alles in twijfel begon te trekken wat Violet me verteld had.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen