Foto bij Scar 128

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Doei. Tot vanmiddag,' zeg ik.
'Bye.'
En ze hangt op. Ik stop mijn telefoon in mijn zak en zucht. Moe omdat het vroeg is, blij omdat ik weet dat Paige in goede handen is, en een beetje bang omdat ik niet weet wat er komen gaat, ga ik aan het werk.

Zodra ik die middag de voordeur van mijn appartement opendoe, kan ik via de gang Hailey op de bank zien zitten. Ze wendt zich tot me en legt haar wijsvinger tegen haar lippen ten teken dat ik stil moet zijn. Ik knik om haar te laten weten dat ik het begrepen heb en trek zo voorzichtig mogelijk mijn jas en schoenen uit.
Daarna, terwijl ik haar met wilde, onduidelijke handgebaren duidelijk probeer te maken wat ik wil doen, sluip ik de slaapkamer binnen, hopend dat Paige daar niet ligt te slapen. Één blik op het bed vertelt me dat ze er inderdaad niet is, wat weer de vraag opwekt over waar ze dan wél is.
Ik besluit me daar zometeen wel zorgen over te maken en verwissel mijn politieuniform voor een meer casual setje kleren. Mijn uniform vouw ik semi-zorgvuldig op en ik leg het stapeltje kleding op het nachtkastje neer, zodat er geen kreukels in zullen komen voor vanavond.
Ik loop de slaapkamer uit en ga naar de woonkamer, waar ik eindelijk kan zien waar Paige is. Ze ligt op de bank te slapen, met haar hoofd in Haileys schoot. Ik kan het niet laten om een beetje vertederd te glimlachen bij het zien van haar vredig slapende gestalte.
Eigenlijk slaat Haileys advies om stil te zijn vrijwel nergens op, want de televisie staat gewoon aan. Aangezien er nu net een reclameblok is kan ik niet zien welk programma ze aan het kijken zijn, maar het is vast luider dan mijn gepraat.
‘Wat slaapt ze diep,’ merk ik op, mijn stem automatisch toch nog een beetje gedempt.
Hailey knikt. ‘Ze had net ineens weer heel veel pijn. Het komt een beetje in golven, heb ik het idee. Ik probeer niet te zeggen dat ze genoeg pijnstillers opheeft om een volwassen man plat te krijgen, maar ze is pittig knock-out, ja.’
Ik knik en terwijl ik naar het andere uiterste van de bank loop, pak ik even Paiges hand vast en geef er een kus op. Ik ga zitten, waarbij ik Paiges voeten op mijn schoot laat liggen, zodat ze nog helemaal op de bank past. Ik zie dat ze vrij dunne sokken aan heeft getrokken, wat totale onzin is, want het is midden oktober en ze heeft het bijna altijd koud. Automatisch begin ik over haar voeten te wrijven om ze warm te houden, terwijl op de tv net het programma weer begint.
Ik probeer mijn lachen in te houden op het moment dat ik naar Hailey kijk, maar ik kan mijn verbazing niet echt onderdrukken.
‘Say Yes to the Dress?’ stoot ik uit.
Hailey haalt grijnzend haar schouders op. ‘Wat? Als jij van plan bent om een ring om die vinger te schuiven moet Paige zich toch kunnen oriënteren in de wereld van bruidsjurken, of niet soms?’
Ik murmel iets onverstaanbaars en haal mijn schouders op, maar het is niets meer dan een slappe poging om te verbergen dat ik nu Paige in een bruidsjurk voor me zie - en ik weet zeker dat Hailey me doorheeft. Ik zie het aan haar blik.
Net wanneer ik echt meegezogen begin te worden in het verhaal van die arme jonge bruid wiens moeder geen enkele jurk mooi vindt - tranen stromen rijkelijk bij beide partijen - wordt Paige wakker.
Een beetje verbouwereerd komt ze een stukje overeind. Ze kijkt van mij naar Hailey en weer terug.
'Hey, schone slaapster,' zeg ik glimlachend.
Ze wrijft even in haar ogen: 'Hoe... Hoe laat is het?'
Ik kijk op de klok. 'Een uur.'
'Hoe laat was de doktersafspraak ook alweer?'
'Kwart over twee,' antwoord ik. 'Maak je geen zorgen. We hebben de tijd.'
Ze knikt en draait zich een kwartslag, zodat ze haar voeten op de grond kan zetten.
'Hebben jullie dames je een beetje vermaakt vanochtend?' vraag ik en ik gebaar met mijn hoofd naar de tv. 'Veel Say Yes to the Dress gekeken, zie ik?'
Paiges wangen worden spontaan rood en Hailey begint te lachen. Ik pak Paiges hand vast en geef er een kus op.
'Is er verder nog iets noemenswaardigs gebeurd terwijl ik weg was?' vraag ik en aan de ontevreden uitdrukking die er op haar gezicht ontstaat kan ik zien dat er inderdaad iets is wat ik moet weten.
'Van Hailey moet ik die achterlijke ijzerpillen weer gaan slikken,' klaagt ze.
Ik kijk vragend naar Hailey, want ik snap het verband niet.
'Paige vertelde me dat het bloedverlies veel erger is dan normaal en dat ze zich een beetje duizelig begon te voelen,' verklaart ze, spontaan weer serieus en professioneel. 'Dat zou ervoor kunnen zorgen dat ze weer een ijzertekort in haar bloed ontwikkeld heeft en aangezien ze sowieso zolang ik haar ken al net op het randje van bloedarmoede balanceert, leek het me wel solide advies.'
Ik knik. 'Moet ik nieuwe pillen gaan halen of hebben we nog genoeg?'
'Volgens mij hebben jullie wel genoeg. Het is volgens mij niet heel extreem en het is maar een klein hulpmiddeltje, en bovendien hebben jullie nog een hele voorraad liggen van de vorige keer.'
De vorige keer. Van ons drieën is Paige nog altijd de enige die over de ontvoering door haar vader kan praten zonder eufemismen te gebruiken.
Paige steekt haar hand op en Hailey en ik kijken haar vragend aan.
'Mag... Mag ik hier nog een mening over hebben...?' vraagt ze aarzelend, en enigszins beledigd.
'Nope,' antwoordt Hailey meteen, en ze spreekt de p met een heel overdreven plofje uit.
Ik werp haar een ontevreden blik toe, maar wend me dan weer tot Paige.
'Vertel,' zeg ik.
Ze laat haar hand weer zakken en zegt kleintjes: 'Mijn mening is dat die ijzerpillen heel vies zijn en veel te groot zijn om door te slikken.'
'Je mening doet er niet toe en je stelt je aan,' zegt Hailey bruut, maar om te voorkomen dat het leugen een litteken zal veroorzaken, voegt ze eraan toe: 'Wat dit betreft.'
Paige kijkt Hailey met samengeknepen ogen aan en kijkt dan smekend naar mij. Ik haal mijn schouders op en zeg: 'Zij is de dokter.'
'Jep, ik ben de dokter, en dat betekent dat jullie me wel gelijk moeten geven,' zegt Hailey zelfverzekerd.
'Oh ja? Dus je hebt altijd gelijk?' vraag ik.
Ze knikt vol overtuiging, maar zegt het niet hardop, want dan zou het een leugen zijn.
'En je hebt nog nooit iets fout gedaan?'
Ze knikt opnieuw, helemaal tevreden met zichzelf. Haar gezicht straalt zelfverzekerdheid en arrogantie uit, totdat ik die dodelijke gebeurtenis weer aankaart.
'Wat dacht je van het Rocco-fiasco?' vraag ik plagend en ik zie dat Hailey haar ogen lichtjes toeknijpt.
'Waag het niet,' zegt ze, terwijl Paige op hetzelfde moment vraagt: 'Wie is dat?'
Ik grijns duivels en terwijl ik Hailey strak aan blijf kijken, gewoon om de wanhoop in haar blik te zien, zeg ik: 'Dat is de papegaai van Marco's ouders, waar Hailey en Marco een paar weken op gepast hebben toen zij op vakantie waren.'
Hailey maakt een hopeloos gefrustreerd geluid en verbergt haar rood aangelopen gezicht achter haar handen.
Paige, die inmiddels ook doorheeft dat het om een verhaal gaat waar Hailey zich enorm voor schaamt en dus wel heel amusant moet zijn, vraagt grijnzend: 'Oh ja? En toen?'
Ik wend me tot Hailey, die me vanachter haar vingers aankijkt met een dodelijke blik. 'Nou, Hails. Misschien kan jij het beter vertellen. Het is immers jouw ondergang.'
Ze haalt haar handen weg en kijkt me aan met een blik die me vertelt dat ze me dit ooit nog betaald gaat zetten.
'Nou ja... Ik... Toen... Toen Rocco bij ons verbleef, heeft hij misschien een paar dingetjes opgevangen die hij eigenlijk beter niet had kunnen herhalen met Marco's ouders erbij...' antwoordt ze met overduidelijke tegenzin.
'Wat zei hij dan?' vraagt Paige, een en al nieuwsgierigheid.
Hailey kijkt me smekend aan, dus als de gentleman die ik ben offer ik me wel op om antwoord te geven.
'Oh fuck, Marco! Harder!' antwoord ik met een overdreven geknepen stemmetje. Ik kan mijn lachen nauwelijks meer inhouden. 'Oh God, Marco, alsjeblieft!'
Terwijl Paige en ik bijna over de grond rollen van het lachen, blijft Hailey me met een norse uitdrukking aanstaren. Ik zou iets terug willen zeggen, maar ik ben te druk bezig met schaterlachen en naar adem happen.
Wanneer iedereen wat gekalmeerd is en Paige en ik ons niet meer aan elkaar vast hoeven te klampen omdat we anders van de bank af vallen, zegt Hailey smalend: 'Zeg, Nathan, nu we toch bezig zijn, kun jij eens een keer vertellen over die keer dat je uit huis ging en jullie bezig waren met inpakken en-'
Het bloed trekt uit mijn gezicht weg en ik kom overeind. 'Dat zijn wel weer genoeg nostalgische verhalen voor vandaag. Paige, kom, dan gaan we naar de huisarts.'
Ik pak haar hand vast in een poging haar overeind te trekken, maar ze beweegt geen spier en zegt: 'Oh, Nathan, toe nou. Ik wil het weten. En we hoeven helemaal nog niet te vertrekken. Het is veel te vroeg.'
Ik schud mijn hoofd en zeg iets over hoe het beter is om te vroeg te zijn dan te laat, maar ze trekt me terug op de bank en haar ijzeren grip om mijn pols vertelt me dat ik voorlopig nergens naartoe ga. Ik kijk haar smekend aan, maar de blik in haar ogen zegt me al dat ze onverbiddelijk is en ik zucht.
'Oké,' verzucht ik en ik werp Hailey nog een scherpe blik toe. 'Dit verhaal heeft Hailey zelf niet meegemaakt, want dit was voordat zij en Marco elkaar hadden ontmoet, dus eigenlijk heeft ze het recht niet om erover te beginnen, maar prima. Toen ik uit huis ging, hielp iedereen me met inpakken. Mijn ouders, Marco en Blueberry, want ze was toen nog niet ziek. Het komt er op neer dat... op een gegeven moment... mijn moeder ergens een bepaald stapeltje tijdschriften had gevonden en...'
'En?' vraagt Paige, ook al vermoed ik dat ze al dondersgoed weet waar het over gaat.
'En het waren playboys,' antwoordt Hailey wanneer ik het niet over mijn lippen weet te krijgen. Ze wendt zich weer tot mij, met pretlichtjes in haar ogen: 'En wat was jouw reactie ook alweer, beste Nathan?'
Ik zucht en rol met mijn ogen.
'Ik raakte in paniek, dus ik gooide de tijdschriften in Blueberry's gezicht en zei dat ze van haar waren,' antwoord ik korzelig.
'Nee nee nee, zo makkelijk om je er niet mee weg. Wat gebeurde er daarna?' vraagt Hailey, die hier veel te veel van geniet.
'Nou, uhm... een van de nietjes in het... tijdschrift... maakte een heel klein, ongevaarlijk, superoppervlakkig sneetje in haar wang en mijn moeder viel flauw.'
Ik hoor hoe Paige probeert haar lachen binnen te houden, maar al snel proest ze het uit van het lachen. Al snel volgt Hailey en nu is het mijn beurt om me chagrijnig te zitten schamen. Paige heeft blijkbaar toch wel een beetje medelijden met me, want ze doet haar uiterste best om te stoppen met lachen en kruipt over de bank naar me toe om me een knuffel te geven. Tussen haar hikkende gelach door drukt een kusje in mijn hals en mijn armen komen ondersteunend om haar heen.
'Het spijt me, liefje,' grinnikt ze en ik rol met mijn ogen.
Nadat iedereen klaar is met lachen - wat veel te lang duurt, want zo grappig is het eigenlijk helemaal niet - komt Hailey nog altijd grijnzend overeind en zegt: 'Ik ga weer even een ijzersupplement voor je pakken, dan kun je die gelijk even innemen.'
Paige zucht klaaglijk en spreidt zich dramatisch uit over de bank, de buitenkant van haar onderarm dramatisch over haar gezicht gedrapeerd. Hailey zegt dat ze niet moet zeuren en gaat naar de badkamer, waarna Paige weer gewoon komt zitten. Ze probeert om niet weer in lachen uit te barsten wanneer ze me aankijkt, waar ze redelijk goed in slaagt. Ik slaak een zucht.
'Sorry, liefje, maar het... het is gewoon echt best wel grappig,' zegt ze gniffelend en ik rol met mijn ogen.
'Oké, misschien wel, maar niet voor mij,' mopper ik en ik sla mijn armen over elkaar heen.
Ze geeft een kus tegen mijn wang en zegt: 'In ieder geval, nu ik er ben heb je geen playboys meer nodig, dus je ouders kunnen je ook niet betrappen.'
Een grijns neemt mijn gezicht over en ik trek haar lichaam dichter tegen de mijne. Ik laat plagerig mijn lippen langs de gevoelige huid van haar hals glijden en voel een huivering door haar heen gaan.
'Inderdaad. Nu ik jou heb heb ik ze niet meer nodig,' murmel ik met schorre stem en ik begin haar in haar hals te zoenen. Ik kan het niet laten om tussen mijn kussen door te grijnzen wanneer ze beverig naar adem hapt.
'Wat zie ik hier voor onzedige bedoeningen in mijn brave christelijke land?' hoor ik Hailey opeens zeggen en we kijken haar allebei met een ruk aan.
Terwijl Paiges wangen eerder rood worden van schaamte, heb ik een geïrriteerde blik in mijn ogen liggen.
'Vete a la mierda,' sis ik haar toe en ze rolt met haar ogen.
'Doe niet zo interessant, met je high school Spaans,' zegt ze terug en wanneer Paige - die wel Engels, Frans en Russisch spreekt, maar geen Spaans - haar vragend aankijkt, verduidelijkt ze: 'Je vriendje zat me uit te schelden in Spaans zodat jij het niet zou horen.'
Voordat ik mezelf kan verdedigen, spuwt Hailey me nog een "cabrón" toe, maar ik kan zien dat we geen van beide echt boos zijn. Paige, echter, is wel dusdanig ontevreden met ze dat ze me een prik in mijn ribben geeft en met een beangstigend Russische stem zegt: 'Не будь глупой.'
Ik weet niet wat het betekent, maar ik denk ook niet dat ik dat wel wil.
Hailey duwt woordeloos de ijzerpil en een glas water in haar handen. Paige staart er even ontevreden naar en kijkt dan naar mij: 'Oké, Nathan, je mag haar weer uitschelden.'
Ik wend me tot Hailey en zeg, meer lachend dan beledigend: 'Ramera.'
Rillend van ellende - Paige en pillen slikken gaan echt niet goed samen - slikt ze de pil en een paar slokken water door. Er gaat een huivering door haar heen en hoewel de sfeer net juist heel luchtig was, word ik nu weer herinnerd aan hoeveel pijn ze gisteren had. Ik raak zachtjes haar hand aan, als een subtiel teken dat ik er voor haar ben.
Ze zucht en komt overeind. 'Ik ga even naar de wc.'
Ik sta ook op en geef een kus op haar sleutelbeen.
'Is goed, lieverd. Tot zo.'
Terwijl Paige de badkamer in verdwijnt, begin ik met het maken voor lunch voor ons drieën, zonder hulp van Hailey, want "de bank is zo comfortabel, ik heb haar vanochtend veel te vroeg wakker gemaakt, en ze is herstellende". Maar wanneer Paige even later weer terugkomt, is ze ineens niet meer te zwak om overeind te komen, want ze staat direct op. Ik, die niet eens doorhad dat Paige terug was, krijg het spontaan koud en ik ben doodsbang voor wat ik zal zien wanneer ik me omdraai naar de deuropening.
'Paige?' vraagt Hailey bezorgd en nu wend ik me toch ook echt tot mijn vriendin.
In principe lijkt er niets mis met haar te zijn. Ze staat niet voorovergebogen van de pijn, is niet aan het overgeven of huilen, zit niet onder het bloed en valt niet flauw. Dat is het allemaal niet. Het is de blik in haar ogen, en haar krijtwitte gezicht. Ik laat direct het botermes uit mijn handen vallen en loop naar haar toe.
'Liefste, wat is er aan de hand?'
Paige bevochtigt even haar lippen en slikt. Ze vindt het duidelijk te moeilijk om nu oogcontact met me te maken.
'I-Ik... Gewoon een beetje duizelig,' antwoordt ze, maar dan voegt ze er aarzelend aan toe: 'En... En het is... opgehouden...?'
'Wat is er opgehouden?' vragen Hailey en ik in koor.
'De ongesteldheid. Het is ineens gestopt.'
‘Is dat erg?’ vraag ik Paige, maar dan besef ik dat Hailey er waarschijnlijk meer vanaf weet en terwijl ik me tot haar wend, herhaal ik koortsachtig: ‘Is dat erg?’
Heel lang lijkt Hailey na te denken over haar woorden, vastbesloten om geen verkeerde indruk van de situatie te wekken.
‘Het is... opmerkelijk,’ zegt ze dan. ‘Erg hoeft het niet per se te zijn. Maar het is wel vreemd. En samen met het feit dat het zoveel pijnlijker was dan gewoonlijk, moet de oorzaak wel gevonden worden. Het kan oprecht heen hele hoop betekenen, van iets heel onschuldigs naar iets heel ernstigs, maar daarvoor moet je onderzocht worden door een arts die over de juiste middelen beschikt en geen persoonlijke betrokkenheid heeft.’
Paige knikt gedwee en ik doe hetzelfde, ook al wil ik het liefst alle antwoorden uit haar trekken, zelfs al is het maar om me gewoon op íéts voor te kunnen bereiden.
'Hoe lang ben je nou in totaal ongesteld geweest?' vraagt ze.
'Iets meer dan vierentwintig uur,' antwoordt Paige.
Wanneer ik Hailey's frons nog dieper zie worden, zeg ik aarzelend haar naam, bijna smekend.
‘Het hóéft niets ernstigs te betekenen,’ zegt ze nadrukkelijk.
Ik kijk haar gespannen aan en vraag aarzelend: ‘Maar het kan wel?’
Even kijkt ze nog naar Paige, maar wendt ze zich tot mij en kijkt me recht in mijn ogen aan met een blik die ik daar liever niet zie.
Ze knikt. ‘Het kan wel.’

Een paar uur later rijden we vanaf de huisartsenpost naar huis. Toen wij na de lunch vertrokken, is Hailey ook naar huis gegaan - of naar het politiebureau om Marco even te bezoeken, wat ze soms ook doet. Terwijl Paige onderzocht en behandeld werd, zat ik onrustig in de behandelkamer om me zorgen te maken. Ik voel me nooit zo op mijn gemak in ziekenhuizen. Het doet me aan Blueberry.
Ik ben dan ook dolblij wanneer Paige na iets langer dan een half uur weer terug komt lopen. Ik loop meteen naar haar toe, een last die van mijn schouders afglijdt, en bestudeer zorgvuldig haar gezicht, zoekend naar of het wel of geen goed nieuws is.
‘Gaat het?’ vraag ik.
Ze knikt en laat haar hand in de mijne glijden. In stilte lopen we naar de auto, en ook tegen de tijd dat ik begin te rijden, hebben we geen van beiden nog iets gezegd.
Dan haalt ze een briefje uit haar zak en zegt: ‘Kunnen we even langs de apotheek? De dokter heeft me de anticonceptiepil voorgeschreven om die menstruatiepijn wat te verminderen.’
Ik knik en sla rechtsaf richting de apotheek bij het kruispunt waar ik anders rechtdoor was gedaan. Wanneer we bij een stoplicht aankomen en moeten wachten, neem ik even de tijd om haar te bekijken. Ze ziet er niet uit alsof ze in shock is. Ze is duidelijk diep in gedachten en niet al te vrolijk, maar ze is niet bang of in paniek.
‘Wat zei de dokter?’ vraag ik.
Paige zucht en gaat een beetje verzitten in haar stoel.
'De dokter zei een hele hoop,' antwoordt ze en ze wrijft even over haar voorhoofd. 'Ik heb niet alles kunnen onthouden, ben ik bang. Het ging allemaal een beetje snel. Hailey had gelijk toen ze zei dat er een hele hoop verschillende oorzaken konden zijn. De dokter heeft een hele hoop onderzoeken gedaan waar we de uitslag ergens volgende week van terug zullen krijgen en dan zal er waarschijnlijk duidelijk worden wat er aan de hand is. Ze gaat zo ook even een mail sturen met een samenvatting over alle informatie die ze me gegeven heeft, vooral over welke mogelijke diagnoses ik zal krijgen. En dat zijn er een hoop. Eigenlijk ben ik niet heel erg veel verder gekomen. We zullen maar gewoon op de uitslagen moeten wachten.'
Ik knik en leg mijn hand op haar bovenbeen. Ze rust haar eigen hand bovenop de mijne en leunt met haar hoofd tegen de leuning, haar ogen gesloten.
Na een tijdje lijkt ze op te veren, vreemdgenoeg bijna enthousiast.
'Oh ja, ze hebben ook bloed afgenomen om te testen en ze hadden geen normale pleisters meer, dus nu heb ik een dinopleister,' vertelt ze en ze stroopt de mouw van haar trui op.
Ik werp een korte blik op haar arm en er zit inderdaad een pleister met allemaal verschillende soorten dino's aan de binnenkant van haar elleboog geplakt. Ik kan een glimlach niet inhouden, voornamelijk omdat ze er zo blij mee lijkt te zijn. Op die manier ziet ze er bijna kinderlijk uit.
'Het is prachtig, lieverd. Doet de injectieplek pijn, trouwens?' vraag ik. Ik heb zelf een hekel naalden en als je het aan Hailey en Marco zou vragen zou je allemaal verhalen te horen krijgen over hoe ik de hele dag nog loop te zeuren dat het zeer doet.
Ze schudt haar hoofd. 'Het prikt een beetje, en het voelt een beetje onwennig, maar het doet niet echt pijn.'
Ik knik opgelucht, want inmiddels mag het wel een beetje over zijn met al die pijn.
Bij de apotheek halen we de anticonceptiepil op en we rijden weer in stilte naar huis. Paige heeft de uitdrukking op haar gezicht die ze altijd heeft als haar hoofd zeer doet, dus ik probeer een beetje voorzichtiger te rijden. De hobbels in de weg maken het misschien alleen maar erger.
Wanneer ik net de auto bij mijn appartement parkeer, richt Paige zich ineens tot mij.
'Ik wil vanavond de avonddienst meedraaien,' zegt ze met een stem die me maar al te duidelijk vertelt dat dit niet openstaat voor discussie.
Hoewel het ongenoegen aan me knaagt, knik ik een beetje stijfjes.
'Probeer zometeen dan in ieder geval nog eventjes te slapen. Je lichaam heeft zichzelf de afgelopen vierentwintig uur ontzettend uitgeput en als we tot middernacht door moeten werken, heb je het nodig,' probeer ik.
Aangezien ze ook doorheeft dat het al moeilijk genoeg voor mij is om geen poging te doen haar ervan te overtuigen thuis te blijven, gaat ze erin mee.
'Oké, maar alleen als jij ook even gaat slapen,' eist ze stellig.
'Paige, ik-' begin ik, maar ze laat me niet uitpraten.
'Kom op, Nathan. Jij bent al veel langer wakker dan ik. En je hebt vannacht veel minder geslapen, want ik ken je lang genoeg om te weten dat je bij elke beweging die ik vannacht maakte wakker bent geworden omdat je zo bezorgd over me bent.'
Ik bijt op mijn tong zodat ik haar niet tegen zal spreken, want het is de waarheid. En hoewel ik van plan was om vanmiddag te wijden aan belastingen betalen en stofzuigen, kan ik inderdaad wel een powernap gebruiken.
'Oké,' geef ik uiteindelijk toe. 'Is goed.'
Aangekomen in mijn appartement kleden we ons om naar een outfit waar we in kunnen slapen zonder wakker te worden met allemaal afdrukken van knopen en vouwen in onze huid gestempeld. Paige doet er iets minder lang over om zich klaar te maken dan ik en tegen de tijd dat ik onder de lakens kruip, ligt zij al in bed. Ze ligt met haar rug naar me toe op haar zij, een klein beetje opgekruld, net zoals gisteravond toen haar buik zoveel zeer deed.
Ik geef een kus tegen haar schouderblad en vraag zachtjes: 'Heb je nog pijn, lieveling?'
'Nog een paar nakrampen,' antwoordt ze. 'Maar het valt wel mee.'
Ik knik en ga tegen haar aan liggen, mijn borstkas tegen haar rug. Mijn rechterarm strek ik onder haar hals en mijn linkerarm vindt een weg rond haar lichaam. Mijn hand laat ik op haar buik rusten.
Ik geef een kusje tegen de achterkant van haar nek en prevel tegen de rand van haar shirt: 'Je ruikt zo lekker.'
'Dank je, liefje,' zegt ze en ik merk dat ze glimlacht.
Er gaat een zucht door me heen en langzaam voel ik mijn spieren ontspannen. Terwijl ik zachtjes over haar buik wrijf om de pijn te verlichten, laat ik me overspoeld worden door de vermoeidheid. Ik verberg mijn gezicht in haar haren, snuif de geur van het enige wat ik op dit moment nodig heb in, en laat mezelf wegzakken in mijn slaap.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Hopelijk is er niet is er niets ernstigs aan de hand!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    en dan staan ze te laat op en zijn ze in paniek hehehe...
    mooi geschreven!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen