Foto bij 33.

Weer een nieuw hoofdstuk! Zo leuk om te zien dat er nog steeds nieuwe abonnees bij komen. Welkom!:)
En een fijne zondag!(flower)


Meteen na zijn dienst loopt Julian even langs de bloemenzaak op de begane grond van het ziekenhuis, om een rode roos te kopen. Meteen daarna rijdt hij door naar de supermarkt, gewapend met een lange boodschappenlijst. Als voorgerecht wil hij courgette-rucolasoep maken met warme bruschetta, als hoofdgerecht gegrilde zalm met cherrytomaatjes uit de oven en als bijgerechten zoete aardappelfrietjes en een salade, en als dessert zelfgemaakte chocolademousse met aardbeien. Hij kan niet wachten om Lana’s verraste gezicht te zien, als ze ziet hoeveel moeite hij heeft gedaan. Voor de zekerheid heeft hij even nagevraagd of ze zalm lust (dat was zo) en gewaarschuwd dat ze veel honger mee mocht brengen. Tevreden laadt hij alle ingrediënten in de achterbak en rijdt naar huis, waar hij begint met de voorbereidingen en de tafel vast mooi dekt. Om kwart voor zes neemt hij vlug een douche en trekt daarna een overhemd aan. Hij spuit nog wat aftershave op en springt dan snel in de auto om Lana op te halen. Hij is een klein beetje zenuwachtig voor hoe de avond zal verlopen, maar boven alles heeft hij zin om haar eens echt goed in de watten te leggen.

“Hee lekker ding!” begroet hij haar vrolijk, als ze de deur voor hem open doet.
“Hee! Wat zie je er mooi uit!” Ze kijkt hem glimlachend aan en begroet hem met een kus. Zijn zenuwen verdwijnen onmiddellijk.
“Anders jij wel,” merkt Julian op. Hij kan zijn ogen nauwelijks van haar afhouden. Ze draagt een goudkleurige wrap skirt, gecombineerd met een witte blouse en een eenvoudig gouden kettinkje. Ze draagt wat meer make-up dan normaal: zwarte mascara waardoor haar ogen mooi uitkomen en rode lippenstift.
“Hier, deze is voor jou!” zegt hij, terwijl hij de rode roos overhandigt.
“Wat lief, dankjewel! Maar waarom?”
“Gewoon, zomaar,” haalt hij zijn schouders op. “Omdat ik het leuk vind dat jij mijn vriendinnetje bent.”
Lana’s moeder loopt ook de gang in, om gedag te zeggen. Verrast slaat ze haar handen tegen elkaar als ze hen ziet: “Wauw, kijk nou toch! Wat een knap stel zijn jullie ook! Wacht, even een foto maken!”
“Maaaam…” zucht Lana gegeneerd.
“Heel even maar. Ja, iets dichter bij elkaar… Ja, zo ja. Eén, twee, lachen!”
Ze poseren braaf voor de foto, Julian met zijn arm om Lana heen en Lana met de roos voor haar borst.
“Top! Ik stuur hem wel door!” zegt Carla enthousiast. “En kom maar met die roos, dan zet ik hem in het water.”
“Dankjewel,” zegt Julian. “Ik zal goed op haar passen vanavond!”
“Helemaal goed, veel plezier jullie!”

Julian helpt Lana in de passagiersstoel en kruipt dan zelf achter het stuur.
“Hoe is het? Trek je het rijden al iets beter?” vraagt hij bezorgd.
“Ja, op zich wel. Al heb ik nog echt geen zin om zelf weer achter het stuur te zitten.”
“Nee, snap ik. Maar dat hoeft voorlopig ook niet.”
Als hij even niet hoeft te schakelen, legt Julian zijn hand op haar bovenbeen en werpt een blik opzij.
“Ben je klaar voor een avondje ontspanning?”
“Ja, sowieso. Al heb ik het gevoel dat mijn leven tegenwoordig één en al uit ontspanning bestaat…” merkt Lana op.
“Dat hoort ook zo na een ongeluk. Het komt vanzelf allemaal wel weer.” Hij werpt nog een snelle blik opzij, maar Lana kijkt uit het raam.
“Ja…” zucht ze.

“We zijn er!” zegt hij, terwijl hij de auto parkeert. Hij houdt de autodeur voor haar open, zodat ze makkelijk uit kan stappen.
“Wauw!” roept Lana uit als ze binnenkomt en de gedekte tafel ziet. “Jij hebt echt je best gedaan.”
“Wacht maar tot je het eten proeft,” glimlacht Julian. “Wil je vast iets drinken? Een wijntje?”
“Hmm, mag ik eerst gewoon water? Dan stap ik later over op wijn.”
“Tuurlijk. Kom je weer bij me zitten terwijl ik kook?”
Als ze knikt, tilt hij haar met een zwier op en positioneert haar op het aanrecht. “Wat gaan we eten?” vraagt ze, als ze alle ingrediënten ziet. Julian somt alle gangen op en Lana kijkt hem met grote ogen aan.
“Jeetje, je pakt flink uit.”
Hij haalt zijn schouders op. “Ik had gewoon zin om een keertje fancy voor je te koken.”
“Lief. Hoe was het in het ziekenhuis vandaag trouwens?”
Ze kletsen over zijn werk en de komende optredens met zijn band. Julian is opgelucht dat het zo goed loopt tot nu toe. Lana lijkt vrolijk te zijn vandaag en de sfeer is net zo ontspannen als de eerste keer dat ze hier bij hem thuis kwam.

“Kom, dan gaan we eten.” Hij helpt haar van het aanrecht af en leidt haar naar haar stoel, die hij met een plechtig gebaar voor haar naar achteren schuift.
“Wauw, een echte gentleman,” glimlacht Lana terwijl ze gaat zitten.
Julian serveert de soep met de zelfgemaakte bruschetta, zet nog snel een muziekje op en komt dan ook zitten.
“Eet smakelijk!”
Tijdens het eten praten ze over hun vrienden, die ze nog nooit van elkaar ontmoet hebben.
“Daan is mijn beste vriend,” vertelt Julian. “Als ik ergens mee zit, is hij de eerste die ik bel. Maar de vriendengroep bestaat uit wel meer mensen…” De tijd vliegt en voor hij het weet, gaat de ‘ping’ van de oven al, ten teken dat de zalm klaar is.
In de keuken maakt Julian de borden mooi op, met de cherrytomaatjes naast en over de zalm.
“Tadaaaa!” Trots dient hij de borden op, en de schalen met salade en frietjes.
“Wauw. En zo veel!” zegt Lana.
“Ja, hè? Ik heb nog nooit zoete aardappelfrietjes gemaakt, dus ik hoop dat ze gelukt zijn. Zal ik je opscheppen?”
“Ja, maar ik hoef niet zoveel hoor, gewoon van alles een beetje.”
Ze eten verder en Lana vertelt over de vriendschappen die ze op de dansacademie op heeft gedaan. “Eigenlijk was ik vanaf de eerste week al bevriend met Lilian en Anna. Met de andere meiden kan ik het ook wel vinden, maar met hen is het duidelijker dat ze ook concurrentie zijn.”
Geïnteresseerd luistert Julian naar haar verhaal. Als hij voor de tweede keer op wil scheppen, ziet hij dat Lana haar bord nauwelijks aangeraakt heeft. Hij voelt een steek van teleurstelling.
“Hee, je hebt nog bijna niets gegeten!”
“Oh, maar ik ben nog niet klaar, hoor.”
Terwijl ze verder praten, ziet Julian hoe Lana af en toe doelloos met haar vork in het eten prikt.

Na een tijdje kan Julian het niet meer negeren en vraagt hij: “Vind je het niet lekker?”
“Jawel hoor. De zalm is superlekker! Maar het is gewoon een beetje veel…”
“Je hebt een schaaltje soep en twee stukjes stokbrood op. Dat is niks!”
“Hallo, dat jij nou zo’n grote maag hebt…” grapt Lana, maar Julian gaat er niet op in.
“Kom op, Lana. Heb ik voor niks zo mijn best gedaan?” Julian voelt zich gekwetst, maar vraagt zich vooral af waarom Lana zo weinig eet.
“Jemig, heb je me nou hier thuis uitgenodigd om te checken hoeveel ik eet?”
“Nee, helemaal niet. Maar je eet bijna niks en eerlijk gezegd maak ik me een beetje zorgen.”
“Hoezo zorgen? Waar komt dit nou opeens vandaan?” Lana kijkt hem verontwaardigd aan.
“Je ziet toch zelf ook wel dat je bent afgevallen? Waarom eet je zo weinig?” De woorden stromen zijn mond uit voor hij ze tegen kan houden.
“Waar héb je het over? Wat loop je me nou in de gaten te houden?” vraagt Lana fel, terwijl ze hem doordringend aankijkt.
“Ik vind gewoon dat je meer moet eten!”
“Hallo, je bent mijn arts niet meer! Waar bemoei je je mee?” Lana gaat steeds harder praten en er komt een frons tussen haar wenkbrauwen.
“Niet je arts nee, maar wel je vriend! Ik maak me gewoon zorgen om je!” Om zijn woorden kracht bij te zetten, is Julian opgestaan. Zijn hart gaat als een razende tekeer en de adrenaline raast door zijn lijf.
“Nou, dat hoeft helemaal niet. Ik kan prima voor mezelf zorgen!” werpt Lana tegen.
“Nou, blijkbaar niet! Zie je zelf niet hoe slecht je eruit ziet? Je bent superbleek en moe de hele tijd, dat is echt niet goed hoor!”
“Noem je me nou lelijk?”
“Nee, ik zeg dat je er slecht uitziet, dat is iets heel anders.”
“Nou, wake-up call: ik ben je patiënt niet meer, dus je hoeft je geen zorgen te maken.”
“Lana, ik maak me wél zorgen! Ik wil je helpen, vertel gewoon wat er aan de hand is.” Wanhopig kijkt hij haar aan.
“Er ís niks aan de hand!” antwoordt Lana boos. “Weet je, ik heb hier helemaal geen zin in. Ik wil naar huis. Breng jij me of zal ik mijn moeder bellen?”
‘Kut,’ denkt Julian. ‘Dit gaat helemaal fout. En het is oneerlijk dat ik wel weg kan en zij niet…’
“Nee, wacht,” zegt hij. “Ik heb een idee.” Lana blijft hem boos aankijken. Hij slikt en gaat dan verder. “We moeten allebei even afkoelen. En aangezien jij niet zo makkelijk weg kan, ga ik wel een stuk lopen buiten. Ik blijf een half uur weg ofzo, en in de tussentijd kun jij ook even afkoelen en nadenken. Als je wil, kun je je moeder bellen dat je ze op moet halen. Maar ik hoop dat je hier wil blijven, zodat we erover kunnen praten. Want ik wil je niet kwijt, Lana.” Hij kijkt haar aan met tranen in zijn ogen. Fel staart ze terug, nog steeds met die boze blik in haar ogen. Dan staat hij op, grist zijn jas van de kapstok en loopt de deur uit. Als hij de deur achter zich dichttrekt, bedenkt hij dat nu weglopen één van de engste dingen is die hij ooit heeft gedaan. Hij voelt zich enorm kwetsbaar en kan alleen maar hopen dat ze er nog is als hij zo terugkomt.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik snap dat ze zich opgejaagd voelt, maar ze moet Julians hulp echt accepteren. Het gaat niet goed met haar!

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Lana dit is laag!!
    Hij is Ja arts idd niet meer! Maar hij heeft het beste met je voor!
    Dat je dansen blijkbaar nummer 1 zet als je eigen gezondheid en familie/vrienden!
    Zo raak je straks veel meer kwijt als alleen je dans carrière !

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen