Foto bij 2

Dancing bears, painted wings
Things I almost remember
And a song someone sings
Once upon a December

Ravenna Morena




''Lieverd.''
''Lieverdje word je wakker.'' ik wreef liefkozend over de wang van Vince heen, hij wurmde wat vermoeid en kreunend onder de dikke lakens en knipperde een enkele keer met zijn ogen. Vince had een hekel aan ochtenden, al van kinds af aan.
''Hoelaat is het?'' zijn ochtendstem was goed te horen en met een grinnik beantwoordde ik zijn vraag.
''Half acht lieverd.''
''Zo vroeg, ik blijf nog even liggen.'' Mompelde hij lichtelijk geïrriteerd, hij draaide zichzelf om, met zijn rug naar mij toegekeerd. Ik kon mijn glimlach niet onderdrukken en porde met een brede grijns in zijn zij. Hij wurmde lachend heen en weer terwijl hij mijn hand probeerde te grijpen.
''Nee, kom we gaan een ontbijtje scoren.'' Lachte ik, terwijl ik de dekens van hem af trok.
Vince dook direct in een foetus houding, bibberend hield hij zijn armen voor zijn borstkas in een hopeloze poging de warmte vast te houden.
''Jamaar tante..'' zeurend trok hij de dekens weer uit mijn handen, om vervolgens zichzelf er weer onder te nestelen.
''Nee jongen.'' Ik pakte de dekens weer af.
‘’Ga je aankleden knul, we gaan een ontbijtje scoren.’’
Ik draaide mijzelf om, om naar het koffie apparaat in de lounge kamer te lopen, achter me hoorde ik gestommel uit de slaapkamer.
Mooi, dat betekende dat Vince eindelijk uit zijn winterslaap was ontwaakt.

Niet veel later liepen we hand in hand door de straten heen van Londen, het was koud, alhoewel ik mijzelf ingepakt had, bleef ik bibberen.
Vince wreef liefkozend met zijn duim over de palm van mijn hand. Ik glimlachte zwakjes.
''Vince slijmbal, wordt je niet te oud om zo te hangen aan je tante? Wat moeten de mensen wel niet denken als ze ons zo zien.’'
''Tuurlijk niet. Je bent mijn tante.'' Met die woorden nam hij mijn hand steviger in de zijne, terwijl hij me glimlachend aankeek.
''Kun je je het voorstellen dat ik hier straks woon tante!'' Hij verbrak het oogcontact en wees vrolijk ronduit. London zag er prachtig uit, bedekt in de witte sneeuw.
''Ik ga feesten, met vrienden de stad in, ik ga..'' ik sloeg mijn ogen neer.
''Oh tante..'' hij mompelde ietwat ongemakkelijk, knarsend met zijn tanden over elkaar, nam hij mijn betreurde blik goed in zich op. Ik vond het moeilijk.
''Nee, nee het is al goed.'' Een brok vormde in mijn keel, maar slikkend proestte ik de woorden eruit. Het voelde alsof het onmogelijk was hem los te laten, was het dan ook daadwerkelijk zo onmogelijk? Hield ik hem te strak? Deed ik het goed? Ik kon niet stoppen met denken aan Danielle, had zij achter mijn keuze gestaan hem te steunen? Of had ze me een flinke draai om mijn oren gegeven, gillend dat ik haar zoon veilig in mijn armen moest houden. Maar ik stond er alleen voor, sinds het overlijden van Danielle stond ik er alleen voor, Richard wilde niets te maken hebben met zijn kinderen, evenmin als met mij.. alle drie deden we hem teveel denken aan zijn vrouw.
''Ik ga niet voor eeuwig weg hé, ik kom weer terug.'' Vince probeerde me wat moed in te spreken.
''Weet ik maar, ja.. je word gewoon groot.'' Zei ik, de tranen in mijn ooghoeken knipperde ik vluchtig weg.
''Ik weet dat je terugkomt!'' Dit keer klonk mijn stem wat duidelijker.
‘’En ik kan niet wachten tot ik je weer veilig bij me heb!’’ Ik kneep in zijn wang, hoofdschuddend trok hij zijn gezicht weg.
‘’Tante, stop ik ben geen vier meer!’’
‘’Nee was je nog maar vier, toen kon ik je nog tillen en met je zeulen!’’
Vince stak inmiddels dik een kop boven me uit. Hij was een grote vent geworden.
‘’Ja nu zijn de rollen omgedraaid.’’ Hij trok zijn hand los en keek me met een grijnzende blik aan. Ik kende de blik. Het was dezelfde blik die hij in zijn ogen had als kind zijnde, voordat hij kattenkwaad uit wilde halen.
‘’Vince..’’ ik stapte lachend naar achteren terwijl ik goed in de gaten probeerde te houden wat hij nou precies van plan was.
‘’Wat ga je uitvreten?’’ Vince haalde zijn schouders op.
‘’Niks hoor.. gewoon..’’
‘’Jawel, deze blik herken ik uit duiz..’’ ik kon mijn zin niet eens afmaken, Vince gooide me met gemak over zijn schouder heen terwijl hij begon te rennen.
Mijn hart zat in mijn keel.
‘’Vince stop! Dalijk glijden we uit.’’
Hij luisterde niet, natuurlijk niet. Hij was net zo koppig als ik was op die leeftijd.
Lachend gooide hij me in een stapel sneeuw die aan de kant geschoven was, waarschijnlijk gedaan door wat mensen om een wandelpad te creëren.
Ik kreunde lachend, terwijl Vince triomfantelijk boven me stond te lachen.
‘’Vince pokkejong!’’ Proestte ik uit.
Ik stond op en klopte mijn kleding wat af. Ik bukte neer om een sneeuwbal te maken, lachend gooide ik hem tegen Vince aan.
Vince zag dit als een uitdaging en trok zijn handschoenen uit, ging op zijn knieën zitten en begon als een machine sneeuwballen mijn richting op te gooien.
Lachend ontweek ik de sneeuwballen.
Terwijl ik zelf met moeite sneeuwballen probeerde te maken om Vince te bekogelen. Helaas was Vince jonger en sneller dan ik was. De ballen vlogen in het rond en belandde overal. In mijn haar, op mijn kleding, in mijn sjaal en cappucon. Hij bleef gooien.
‘’Vince mafketel!’’ Ik gierde het uit, terwijl Vince lachend sneeuw bleef verzamelen.
Ik trok een sprintje en duwde hem lachend naar achteren zodat hij met zijn rug in de sneeuw lag.
Hij begon zijn armen en benen vrolijk heen en weer te bewegen.
‘’Kijk tante ! Een sneeuwengel!’’ Riep hij vrolijk.
Langslopende mensen gaven afkeurende blikken, maar het deed me niets. Ik genoot van elke minuut die ik doorbracht met hem. Ik moest hem straks een poos gaan missen..
lachend plofte ik naast hem neer en ook ik bewoog mijn armen en benen heen en weer.
‘’Nu zijn het er twee!’’ Even bleven we liggen in de natte sneeuw.
‘’Kom wijsneus, nu gaan we echt wat eten.’’ Ik trok mijzelf en Vince omhoog.
‘’Kom jongen, ik weet een leuk cafeetje waar we wel een ontbijtje kunnen scoren.’’
Ik deed mijn sjaal af en wikkelde hem om de nek van Vince.
‘’En zo kan jij weer een beetje opwarmen, je bent ijskoud.’’

‘’Take a seat madame, the waiter will be with you within a minute.’’
Ik knikte en nam plaats aan het het tafeltje. Vince zat al met het menu uitgeklapt voor zijn neus.
‘’Engels ontbijt? Hmm nee, hebben ze geen uitsmijter ofzo?’’
‘’Nee jongen.’’
Vince humde afkeurend.
‘’Het eten hier is raar, hebben ze ook geen wentelteefjes ofzo?’’
‘’Ik weet het niet schat, ik zal het zo vragen aan de bediende.’’
Vanuit mijn ooghoek zag ik een jongeman, nonchalant wandelend naar het tafeltje waar wij zaten.
‘’Hello, how can i help you.’’ Ik verstijfde, die stem het kwam zo.. zo bekend voor?
‘’Hey is dat niet..’’ Vince blikte verbaasd omhoog starend naar de bediende naast ons tafeltje.
‘’Niall? Toch?’’
''Wait..'' ik blikte angstig omhoog, Vince had gelijk, naast ons stond Niall, gehuld in zijn werkkleding. Zijn blauwe ogen flikkerde onrustig tussen mij en Vince, terwijl hij stomverbaasd een enkele keer knipperde.
''Thank you i... i'll have to go.'' Ik stond op en greep mijn jas van de stoel achter me, ik wenkte Vince dat hij zijn jas moest pakken, twijfelend dat hij wat ik vroeg.
‘’Wait, Ravenna?’’
Ik trok Vince vluchtig mee aan zijn arm en haastte me tussen de mensen door naar buiten.
''Ravenna wait.'' Hoorde ik Niall roepen, ik probeerde me zo snel mogelijk uit het cafe te banen. Maar net voordat ik de deur uit wilde stappen werd ik teruggetrokken aan mijn arm. Niall stotterde, hij leek niet uit zijn woorden te komen.
''Please Niall.. please.. no.. please.. just let me go and.. you never saw me okay, this never happened.’’ Ik trok me los maar hij was te snel en greep mijn arm nog een keer beet. Dit keer steviger dan de vorige greep.
''I can't he has been searching for you everywhere he goes.'' Wat? Harry? Hij moest het over Harry hebben. Mijn hart leek even te stoppen met tikken.
‘’Tante waar gaat dit over?’’ Vince keek me aan met een vragende blik, maar ik schudde mijn hoofd. Starend in de blauwe ogen van Niall.
''I don't care, just don't, please don’t tell him
you saw me.’’
Niall schudde zijn hoofd.
‘’Why not? We have been searching for you all this time? Where did you go?’’ Ik kneep mijn lippen dicht en schudde mijn hoofd.
‘’I can’t tell.’‘
Ik wilde weg, echt weg. Hoe kon het zo zijn dat ik na al die jaren Niall tegen het lijf aanliep. En waarom?
Was het universum weer met me aan het fucken? Was dit weer een of andere zieke test. Alles ging goed, voor het eerst na een enorme lange tijd en ik wilde niet dat iets zou gaan veranderen. Ik was als de dood. Ik moest er voor mijn jongens zijn en dat kon niet met Harry aan mijn zijde.
‘’Leave me alone.’’ Fluisterde ik zachtjes.
‘’Ravenna..’’
‘’Leave me alone.’’ Ditmaal was mijn stem luider en duidelijker.
Niall liet me los en stapte naar achteren.
‘’Vince, we gaan.’’
Met die woorden verliet ik het cafe.
Opnieuw leek ik te vluchten, weg te vluchten voor mijn problemen en gevoelens.




Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen