Bevroren staar ik naar de regendruppels die naar beneden glijden over het raam van de auto. Als de poorten van de school in zicht komen pakt Lanie mijn hand vast. De poorten zijn hoog en op de punt staat een stenen uil, de ogen zijn van glas en door het licht lijkt het net of ze je overal volgen. De poorten gaan langzaam open en de chauffeur rijd de auto het terrein op. Met grote ogen kijken Lanie en ik naar het gebouw dat steeds dichterbij komt en daardoor steeds groter lijkt. De auto houd halt voor de trappen die naar de grote deur leiden. Lanie knijpt een keer in mijn hand. ‘Het komt goed, Laan. We zijn samen.’ Zeg ik bemoedigend, meer tegen mezelf dan tegen haar. Ik open het portier van de auto en onze chauffeur, John, staat te wachten met een paraplu in zijn hand. Dankbaar neem ik de paraplu aan en Lanie komt er naast me onder staan. Ik pak haar hand en knijp er een keer in, terwijl ik mijn blik over de school laat glijden. Dit word ons thuis voor de komende maanden. John haalt onze bagage uit de koffer bak en loopt achter ons aan de trappen op naar de grote deuren. De bel is helemaal verkleurd naar een rare kleur brons, met hier en daar nog een vlekje zilver. Lanie drukt met trillende vingers de bel in en een aantal minuten staan we naar de deuren de staren, voor hij word geopend en een vriendelijk uitziende jongen ons een glimlach geeft. ‘Meelanie en Malia Morningstar?’ Vraagt hij, hij geeft een gebaar met zijn arm dat we binnen mogen komen en dankbaar lopen we de warme gang in. ‘Ja, dat zijn wij.’ Lanie steekt haar hand uit naar de jongen en lachend neemt hij hem aan. ‘Liam.’ Ze schudden elkaar de hand. ‘Meelanie, zeg maar Lanie.’ Liam knikt en draait zich dan naar mij. ‘Malia neem ik aan.’ Hij steekt zijn hand naar me uit, zijn bruine ogen gericht op mijn groene. Ik knik als bevestiging en de jongen glimlacht tevreden. ‘Ik breng jullie naar de directeur. Hij wil zich altijd even voorstellen aan nieuwe leerlingen. Jullie moeten dan even wat formulieren invullen en dan krijgen jullie je uniform, roosters en sleutels.’ Liam liep voor ons uit door de gang en verwondert kijk ik om me heen. Her gebouw is aangekleed in de stijl van een kasteel. Aan alle muren hangen schilderijen, fakkels en de vloeren zijn bedekt met een lang kleed. Alles in de kleuren geel en rood. De trappenhal is kaal, stenen muren en de trappen zijn van oud hout gemaakt, de hal is lang en er lijkt geen einde aan de trappen te komen. ‘Dit word nogal een work out elke dag.’ Mompelt Lanie in haarzelf. Ik knijp een keer in haar hand en ze kijkt me schouder ophalend aan. ‘Wat?’ Vraagt ze verontwaardigd. Liam kijkt even van Lanie naar mij, maar draait zich dan om en opent de deur naar de vijfde verdieping. ‘Dit is de leraren verdieping. Hier zijn de kamers van de leraren, wat mij wel duidelijk lijkt. De grote leraren kamer is hier, daar mogen wij niet komen en het kantoor van de directeur is hier.’ Hij stopt voor een deur met een groot glas waar de woorden “Directeur Blade” met zwarte letters op staan. Hij klopt een paar keer en een zware luide stem roept ‘binnen!’. Liam opent de deur en loopt voor ons uit naar binnen. ‘Ah, jullie zijn vast Meelanie en Malia Morningstar.’ De man is breed, hij heeft amper nog haar op zijn hoofd, een grote zwarte snor verhuld zijn dunne lippen en zijn blauwe ogen staren naar Lanie en mij. ‘Dank je wel, Liam. Wacht maar even op de gang, dan kun je ze straks naar hun kamer begeleiden.’ Liam knikt naar de man en kijkt ons nog een keer aan. Zijn lippen vormen het woord “succes” en dan loopt hij het kantoor uit, de deur achter zich sluitend. ‘Ga zitten.’ De man kijkt ons afwachtend aan en Lanie en ik nemen plaats op de twee stoelen die gericht zijn op het bureau waar hij achter zit.

Een kwartier later lopen Lanie en ik opgelucht het kantoor uit van directeur Blade. Het is een aardige man, maar hij maakte wel snel duidelijk dat de regels streng zijn en de gevolgen ook, als je de regels breekt. In mijn ene hand twee uniformen en in de andere een envelop met mijn rooster en sleutels. ‘Jullie hebben het overleeft zie ik.’ Liam staat tegen de muur naast de deur aangeleund. ‘Ja, het is wel een aardige man.’ Lanie knikt bevestigend. ‘Ja. Hij is streng, maar hij heeft een goed hart.’ Hij begint voor ons uit te lopen. ‘Ik zal jullie naar je kamers brengen. Over een uur is het avond eten in de kantine. Ik kom jullie vijf minuten van te voren wel ophalen.’ Ik knik dankbaar en we lopen achter de jongen aan naar de trappen. ‘We hebben zes verdiepingen. Op de begane grond vind je de kantine, de recreatiezaal, de bibliotheek en een aantal lokalen. In de envelop die jullie hebben gekregen zit een plattegrond om het jullie makkelijker te maken om alles te vinden.’ Ik kijk even naar de envelop en dan kijk ik weer op als Liam een deur opent. ‘Op de eerste verdieping zijn nog meer klaslokalen, de tweede verdieping is voor de muzieklessen en er is een auditorium voor groepslessen. Ook is er een grote zaal aanwezig met een groot podium, bedoelt voor musicals, feesten en dat soort dingen.’ Verbluft loop ik achter de jongen aan, terwijl ik alle informatie probeer te verwerken. ‘De derde verdieping noemen wij de meisjes verdieping. Daar zijn alleen slaapkamers en zoals je wel kunt raden, slapen daar alleen meisjes. De derde verdieping noemen wij de jongens verdieping. De vierde verdieping is een en al handen arbeid. Hout bewerking, techniek en ga zo maar door. De vijfde verdieping is dus voor de leraren en de zesde verdieping is verboden terrein voor leerlingen, geen idee waarom.. Dat is altijd zo geweest.’ Ik slik een keer en knipper met mijn ogen. Wat een informatie. Liam stopt tussen twee deuren en draait zich naar ons om. ‘Kamer 11 is voor Lanie en kamer 12 voor Malia. Ik ben blij voor jullie dat jullie naast elkaar zitten.’ Opgelucht pakt Lanie mijn hand. ‘In jullie enveloppen zitten jullie sleutels. Ik zal jullie alleen laten, dan kunnen jullie uitpakken. Vijf minuten voor het avond eten kom ik jullie ophalen.’ Lanie opent haar envelop en pakt er een sleutel uit, op het labeltje wat er aan hangt staat het nummer elf. ‘Dank je, Liam.’ Hij knikt een keer naar ons beide en laat ons dan alleen. Ik open mijn envelop en haal mijn sleutel eruit, waarna ik naar de deur loop met het nummer twaalf er op in zilveren cijfers. Ik steek de sleutel in het slot en draai hem een paar keer. Ik haal een keer diep adem, druk de klink naar beneden en loop naar binnen. Zodra ik de deur gesloten heb, druk ik mezelf er tegen aan en zoek ik de lichtknop met mijn vrij hand. Als ik het licht eenmaal aan heb verwacht ik een kamer, maar ik sta in een halletje. Het enige dat er staat is een hoge koelkast met een vriesvak. Mijn ogen scannen de ruimte en ik blijf hangen bij twee deuren. Twee? Ik leg mijn spullen naast de koelkast op de grond en open de eerste deur. Het is een kleine ruimte, de vloer en de muur is bedekt met tegels. Er staat een wc en er hangt een gootsteen, met daarboven een spiegel en daaronder een wit kastje. Hoog aan de muur hangt een douche kop, een halve meter daaronder hangen draaiknoppen en in de grond eronder zit een putje. Opgelucht slaak ik een zucht. Ik heb in ieder geval mijn eigen badkamer. Ik sluit de deur van de douche en open de andere, die naar mijn slaapkamer leid. De kamer is kaal, alle muren zijn wit, de grond is een soort beige tapijt, er staat een bed onder een redelijk groot raam wat niet open lijkt te kunnen, in de ene hoek staat een lange kast met twee deuren en ik de andere hoek staat een bureau met een houten stoel. Ik laat mezelf zakken op het bed, zet mijn ellebogen om mijn knieën en laat mijn hoofd steunen op mijn handen. De tranen beginnen te branden in mijn ogen en snikkend veeg ik ze van mijn wangen. Wat mis ik mijn thuis, mijn vrienden, mijn kamer en mijn bed. Een paar kloppen op mijn deur doen me opschrikken uit mijn gedachten. Lopend naar de deur veeg ik de laatste tranen van mijn gezicht, ik haal diep adem om mijn ademhaling onder controle te krijgen en dan open ik de deur. Lanie kijkt me met rode, betraande ogen aan en zuchtend trek ik haar in mijn armen tegen me aan. ‘Het spijt me zo, Lia.’ Mompelt ze gesmoord door het snikken en schokken heen. ‘Het is niet jou schuld, Laan.’ Ik wrijf met mijn handen over haar rug, met de hoop dat ik haar gerust kan stellen. ‘Ja, dat is het wel!’ Zegt ze nu harder, ik druk haar achteruit en pak haar bij haar onderarmen. Ze kijkt me even verbaast aan, maar slaat dan haar ogen neer. ‘Nee, dat is het niet. Ik heb bijna alle fouten gemaakt die jij hebt gemaakt, Laan. Ik wil niet horen dat jij jezelf de schuld geeft!’ Ze snikt nog een keer. ‘Ja, maar ik heb je er mee in gesleept en nu zitten we hier. Vergeleken met thuis is dit een strafkamp!’ Lanie begint haar stem te verheffen en snel doe ik mijn deur dicht. Ik duw haar de slaapkamer in en sluit dan deze deur ook. ‘Luister, Laan. Ik heb er zelf voor gekozen om met je mee te gaan, elke keer weer. Dus het is mijn eigen schuld, oké? Weten allebei dat papa ons zat begon te worden en hij een excuus zocht om ons weg te sturen. Laten we eerlijk zijn! Sinds mama weg is gegaan is zijn leven een puinhoop en wij hebben het hem alles behalve makkelijk gemaakt.’ Ze kijkt me met grote ogen aan en gooit dan verslagen haar handen in de lucht. ‘Oké! Jezus, Lia. Ik zat niet op zo’n preek te wachten.’ Zegt ze zuchtend en gaat op de rand van mijn bed zitten. ‘Ik wil niet dat jij je schuldig voelt, oké?’ Ze knikt, maar ik ken mijn zusje goed genoeg om te weten dat ze het wel doet. Ik laat me naast haar op het bed zakken en sla mijn armen om haar heen. Ze kijkt even om haar heen en fronst haar wenkbrauwen. ‘De kamers hier zijn echt saai, bij van mij is het niet beter.’ Zegt ze beteuterd. Ik haal mijn schouders even op en kijk haar dan bedenkelijk aan. ‘Niets waar we niet iets aan kunnen doen toch?’ Ze denkt even na, maar dan zie ik een lach vormen op haar gezicht. ‘Laten we maar snel beginnen dan, voor die knappe Liam straks voor de deur staat.’ Ik kan een lach niet onderdrukken. Lanie is echt jongens gek, dus verbaast ben ik niet.


Ik heb dit hoofdstuk aangepast na een hele goede tip 😉
Dit ga ik ook bij mijn andere hoofdstukken doen.

Bedankt voor de feedback!

~ Roxanne

Reacties (1)

  • Writex83

    Ik heb maar 1 vraag.
    Is Liams achternaam toevallig Payne?
    If so, hij heeft bruin haar en geen donkerblond haar. ;p

    1 jaar geleden
    • MyLifeLine

      Bedankt voor de feedback. Ik heb het hoofdstuk aangepast. Zou je me willen laten weten wat je er van vind? Ik waardeer het echt!!

      1 jaar geleden
    • Writex83

      Oké, voordat ik er echt op in ga, heb ik 1 vraag.
      Wil je dat ik echt eerlijk en kritisch ben?

      1 jaar geleden
    • MyLifeLine

      Ja, kom maar op. Als ik er niks van kan heb ik liever dat iemand het eerlijk zegt toch?

      1 jaar geleden
    • Writex83

      Ik wil het toch voor de zekerheid gezegd/ gevraagd hebben.
      Ik kan erg kritisch zijn en ik weet nooit hoe de ander dat opneemt.
      Is al een keer gebeurd namelijk. Diegene was niet echt blij.:)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen