De volgende morgen had Shadow alles voor mij klaar staan, een flinke tas, een pakket voor onderweg, of tijdens, of wanneer ik ook honger had, en had dat allemaal zelfs bij de deur gezet.
Shadow keek mij toen alleen vragend aan, en naar de berg die hij zelf had gemaakt.
“Hoe ga je dat eigenlijk allemaal meenemen, ik had daar niet echt aan gedacht.” Ik keek zelf ook naar de berg met spullen en weer terug naar Shadow.
“Maak je maar geen zorgen, komt wel goed.” Ik wandelde naar de spullen en poef, alle spullen waren toen verdwenen.
“Ze zijn nu veilig op een plek waar ik ze altijd kan vinden.” Ik keek vrolijk naar hem waarbij ik hem toen een knuffel gaf.
Deze keer was het een knuffel dat meer betekende dan alleen vrienden, dit was een knuffel dat familie betekende.
“Het blijft een raar gevoel, maar om te weten dat ik nu een vader hebt die er voor mij is… Is toch een fijner gevoel dan ik ooit had kunnen hopen.” Shadow keek even weg nadat onze knuffel voorbij was. Het was eigenlijk een vreemd moment, ik had Shadow nooit echt verlaten sinds dat Ichie verdween, en aangezien er een aantal jaar voorbij zijn gegaan, het voelde best pijnlijk. Ook al wist ik dat het niet voor een lange tijd zal zijn.
Ik vloog uit met een diepe zucht, ik hoopte echt dat Shadow het wel even in zijn eentje kon redden.
Mijn zoektocht was dus zoveel mogelijk informatie op te zoeken over de Ryutah tempel. Om eerlijk te zijn had ik er zelf maar weinig van gehoord, en dat terwijl ik een geschiedenis encyclopedie ben.
Ik struinde wat rond een aantal geschiedenis boeken, maar het leek erop dat ik niet kon vinden waar het was. Het verbaasde mij niet, aangezien ik al zoveel boeken had gelezen dat het moeilijk was zoiets voor mij te verzwijgen.
Na een lange tijd zoeken vond ik eindelijk maar liefs 1 boek waar de Ryutah tempel in beschreven werd, waarbij geschreven stond. “Een tempel dat zich bevindt in het hart van de levenden, met een hart zo duister als de nacht, de doden hebben zelfs geen kans te bestaan.” Eerlijk gezegd vond ik maar een vreemd gedoe, dit was de hele beschrijving, meer kon ik niet vinden.
Hoe kan je iets vinden met die beschrijving, de wereld is nogal groot.
Misschien was het niet vindbaar. Of misschien wist Shadow meer dan alle boeken op deze wereld, ook al weet hij dat niet zeker.
Ik kon misschien in zijn gedachte kijken om vervolgens te achterhalen wat hij precies allemaal gehoord heeft. Dat was misschien iets wat ik eerder had moeten doen, dan voelde ik mij nu niet zo nutteloos.
Ik zweefde terug naar onze thuisplek waar ik Shadow slapend vond. Ik glimlachte en begon rustig op hem te liggen. Ik maakte mij lekker warm en wachtte tot Shadow zelf weer wakker begon te worden.
Maakte een grote gaap en keek toen op naar mijn rug. “hi…”
Ik lachte zacht en zei hi terug.
“Ik heb bijna niets kunnen vinden, dan behalve de meest onlogische vreemde zin die ik heb gelezen, dus misschien is het een beter idee dat ik in jouw gedachte kijk om te zien wat je eigenlijk precies weet.” Shadow keek mij aan met een nuchtere blik.
“Lekker subtiel gebracht.”
“Vond ik ook.” Ik keek hem vriendelijk aan waarbij hij kort van knikte.
Ik tikte een paar keer op zijn kop terwijl ik boven hem zweefde. Een horizontale blauwe magiecirkel leek te verschijnen, het draaide eerst met de klok mee, maar toen ik deze spreuk verder ging activeren draaide het sneller de andere kant op, het liet Shadow zijn ogen sluiten en daarbij ook die van mijzelf.
Dit was de eerste keer dat ik zo’n soort spreuk gebruikte, dus ik was niet zeker wat ik kon verwachten.
Het leek op een plek waarbij alles licht leek af te geven, als een soort gloeiend effect. Een natuurgebied vol met bomen, en een pad. Het verbaasde mij dat ik Shadow nergens kon vinden.
“Shadow…?” Ik keek om mij heen om te kijken waar hij was, of ik ergens hem kon horen, maar er was niets om aan te horen. Het enige wat ik hoorde was hetgeen wat je zou verwachten in een bos. Het gefluit van de vogeltjes, het geritsel van de bladeren… Waarom zou Shadow’s gedachte mij hierheen leiden?
Ik zweefde het pad af en keek wat om mij heen, ik herkende dit gebied niet. Dat was zeker. Daarbij niemand anders leek hier in de buurt te zijn.
Misschien was dat wel logisch, aangezien het Shadow’s gedachte is. Wie anders zou hier moeten zijn?
Niet veel later wandelde Shadow langs mij heen, ik keek hem vervreemd aan.
“Shadow?” Hij leek mij niet te verstaan en wandelde verder zonder stop.
Ik besloot hem maar te volgen, maar wist niet waar heen.
Ik probeerde meerdere malen hem toe te spreken, aandacht te trekken, maar geen van alle werd een succes. Misschien was dit uit een van zijn herinneringen, Shadow leek vrij jong eruit te zien. Daarbij had hij iets om zijn nek dat ik niet precies kon zien wat het was, alsof het een voorwerp was zonder vorm.
Betekend dat hij niet alleen meer afweet van de tempel, maar dat hij er misschien er zelf eens is geweest? Het zou wel een heleboel vragen beantwoorden. Waarom er zo weinig boeken zijn met überhaupt het onderwerp erin, en waarom Shadow er wel iets vanaf wist.
Ik bleef Shadow volgen, het pad leek wel oneindig. Tot we uiteindelijk bij een boom uitkwamen.
Hij keek er kort naar en liep verder tot een steen dat ernaast lag. Deed de ketting af en stopte hetgeen wat om zijn nek zat in de steen, het begon te gloeien.
Een korte trilling van de grond liet een trap verschijnen dat onder de boom leek te gaan, en hij wandelde naar binnen.
Heel kort erna werd het hele gebied wazig en schrokken Shadow en ik beide wakker van wat ik ook zag…
Ik keek hem vragend aan, maar Shadow leek niet te begrijpen waarom.
“Wat is er, Bijter?” Dat gaf mij juist meer vragen dan antwoorden.
“Ik heb het gevoel dat jij daar al eens geweest ben, Shadow.” Hij leek niet te begrijpen wat ik bedoel.
“’Een tempel dat zich bevindt in het hart van de levenden…’ de ingang van de tempel bevindt zich in een gigantische boom, het is gewoon een kwestie van die boom vinden en we zijn binnen.
“Heb je enig idee wat je zegt? We moeten een boom vinden terwijl we niet eens weten waar in de buurt? De wereld is groot, daarbij, wat bedoel je met dat ik al daar eens ben geweest…” Shadow keek verward en argwanend, hij leek echt niet te weten waar ik het over had.
“Toen ik in je geheugen keek om te kijken waar jij je informatie hebt verkregen, kreeg ik een beeld te zien over een lange pad in het bos, je liep daar rond met een ketting om je nek, met daaraan iets wat ik niet plaatsen kon. Jij bent degene die de tempel hebt geopend en zelfs naar binnen bent gelopen. Ik weet niet precies hoelang dat geleden was, maar je was een stuk jonger.” Shadow keek mij bedenkelijk aan.
“Dat was misschien een opdracht die ik ooit moest uitvoeren voor Zazuar… Hij liet mij allemaal vreemde dingen doen waar ik niet allemaal meer van af weet.” Dat liet mij wel zorgen maken over van alles… Wat voor duistere dingen heeft Shadow dan wel niet gedaan zonder dat hij dat zelf eens wist. Het gaf mij allemaal meer het gevoel dat ik Zazuar nooit had moeten verlaten, dan was hij niet achter mijn zoon aangegaan.
“Ik denk dat ik de tempel binnenkort wel kan vinden, en daarna kunnen we opzoek gaan, niet naar de schat, maar naar hetgeen waarom je daar binnen bent geweest. Klinkt dat als een goed idee?” Ik keek Shadow vragend aan, en hij schudde kort met zijn kop.
“Waarom niet gewoon Zazuar vragen, ik weet dat jij sterker bent dan hij, je kan het uit hem forceren.” Ik wist daar niets op te zeggen, hij had mogelijk wel gelijk dat ik sterker was… Maar dat was geen optie.
“Ik moet mij niet nog meer vermengen met wat hij ook doet, of van plan is! Ik wil niets met hem te maken hebben!” Dat kwam er meer woedend uit dan ik bedoeld had, maar het was op zich de waarheid. Ik wilde niets meer met Zazuar te maken hebben.
“Laat mij gewoon die tempel opzoeken, dan kunnen we er samen heen. Is dat goed?” Shadow knikte dan maar rustig, hij wilde dit keer niet tegen mij ingaan… Ik liet hem waarschijnlijk vast schrikken met mijn reactie.
Tot vandaag had ik nog niet verteld waarom ik zo tegen hem ben geweest, misschien wel dat ik van hem 2 draken moest maken, maar er is meer gaande dan het geen wat bekend is.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen