Ik zweefde terug om voor Shadow te staan en keek het wezen aan.
“Een bekende jonge draak zeg je? Dus je hebt hem eerder gezien? Enig idee wat hij toen destijds deed?”
Het wezen draaide zijn kop met nog steeds die blijvende grijns wat scheef, en begon opnieuw te spreken.
“Waarom vraag je dat hem niet zelf?” Ik keek hem toen aan en Shadow schudde zijn kop, hij leek het echt even niet te weten.
“Wat jammer nou, heb je niets onthouden van je tijd hier? We waren zulke dikke vrienden~” Die grijns ging echt niet van zijn smoelwerk.
“Op de een of andere manier betwijfel ik dat, kom Shadow laten we verder gaan.” Ik wilde Shadow weer voorbij zweven, maar plots stond het wezen daar al.
“Begrijp mij niet verkeerd, maar ik wil graag even bij kletsen met mijn oude jonge vriend hier, ziet u. Het is een erge lange tijd geleden, en aangezien dit uw eerste keer is zal ik u even mooi vertellen wat de regels zijn. Ik ben zowat de baas hier, en u kunt daar niets aan veranderen. Dus, ik zou maar in uw eentje de expeditie vervolgen, of ik zorg ervoor dat ik alsnog krijg wat ik wil. Is dat begrepen?” Ik voelde een vreemd onheilspellende kracht van dit wezen afkomen, maar zij leek niet te liegen over wat ze wilde. Misschien kon ik het voor nu even laten gaan, en knikte toen.
Het viel mij op dat zij mij aansprak met u, hoeveel wist ze eigenlijk over mij? Misschien was dat ook iets wat ik vragen moest.
“Ik snap dat u veel vragen heeft, maar die komen misschien later, of helemaal niet, is niet aan u. Rot op, wij vermaken ons wel.” Kort erna verdween ze met Shadow en al, zonder een tip achter te laten waar ze heen zouden gaan…
Ik laat Shadow niet zomaar van mij afgenomen worden, en als dit zo doorgaat, zat ik hier vast voor een hele lange tijd… Hoe doorbreek je een gang dat constant maar doorgaat, zonder eind. Want dat was wat dit precies was. Een gang dat nooit ophield. Het enige wat ik nu zeker wist, was dat Shadow inderdaad hier eerder was geweest. Ondanks ik dat eigenlijk al zeker wist, was ik nog meer zeker over mijn zekerheid…
Ik zuchtte diep, ik wist echt niet meer waar ik over na moest denken, er was niets om naar toe te gaan, en ondanks ik mogelijk hier wel uit kon komen, was het nog de vraag of ik Shadow ooit nog terug zou zien.
Ik zweefde verder door de gangen, in de hoop dat ik nog wat kon vinden. Iets wat mij kon leiden naar Shadow, maar zover waren het gewoon dezelfde muren, over en over…
Een scheur in de muur… Eentje die ik al eerder had gezien, meerdere keren zelfs. Dit waren inderdaad telkens de zelfde muren, dat betekend dat ik word vastgehouden, of dat er iets anders gaande was, misschien was de doorgang altijd al binnen klauwbereik, moest ik het alleen nog vinden.
In de grond… Of… In het plafond… Wie had dat gedacht, een opening in het plafond. Eentje precies net zo groot als dat ik was. Speciaal gemaakt voor mij. Wat toepasselijk.
Waarom heb ik het gevoel dat het wezen mij probeert te testen? Mij te irriteren tot ik het zat ben, en verdwijn. Zodat zij Shadow voor haarzelf had.
Ik ben niet van plan op te geven, echt niet.
Ik zweefde door de kleine opening en kwam toen opnieuw in een paar kamers uit, het zat vol met wezens dat eruit zagen alsof ze al jaren aan het ontbinden waren, langzaam, maar zeker niet op een fijne manier. Ze zaten daar maar, voor zich uit aan het staren tot waarschijnlijk de dood hun zouden ophalen… Hoewel, het was niet echt staren, aangezien ze geen ogen hadden om mee te staren, maar ik denk dat de beelden wel goed doorkwamen.
Wilde het wezen mij nu laten afschrikken door te laten zien wat ze allemaal kon? Zou bij mij niet werken, echt niet.
Ik zweefde bij andere kamers, kamers met wezens dat eruit zagen als half slang, half mens, en soms wat andere gedrochten. Ik was zeker verward van deze plek. En ik was zeker overtuigt dat dit een duistere plek was. En een plek waar Shadow en ik zo snel mogelijk uit moest komen.
“Ik heb geen zin in je spelletjes, laat jezelf gewoon zien, en zeg mij gewoon wat je wil. Je hebt je praatje nu wel gehad.” Ik probeerde haar naar mij toe te roepen, maar het werkte niet echt. Niets gebeurde, dus was het weer aan mij om uit te zoeken waar ik heen moest.
Toen ik verder door de gangen liep kwam er een geluid door de ruimte, het was de stem van het wezen.
“Je moet eens weten hoelang ik heb gewacht op dit moment, je moet eens weten…” Waar ging dat ineens over? Was ze iets van plan met Shadow? Laten we hopen van niet, het wezen zal dan echt niet lang leven. De gangen gingen alsmaar verder, met nog meer mislukte wezens in de kamers, het hield maar niet op.
“Let maar niet op de rest, ze zijn nogal vergeten wie ze ooit waren. Niet dat het uitmaakt, ik heb ze allemaal nog bij me.” Opnieuw haar stem dat door de gangen galmde.
Ik gromde kort.
“Als je Shadow iets aandoet, zal je blij zijn met de dood als antwoord!” Ik begon echt woedend te worden, en zweefde constant verder. Ik raakte alleen maar meer gefrustreerd aangezien ik mijn krachten niet goed kon gebruiken. Ik kon prima naar buiten teleporteren, maar niet naar Shadow… Ik wist niet waar hij of het wezen was. Als ik zou proberen te teleporteren, kon ik overal neerkomen, maar niet bij Shadow… Ik werd verplicht maar mee te werken aan wat voor spel ze ook aan het doen was.
“Ik ben niet bang voor je dreigementen, ik weet heel goed waar jij in toe in staat bent, daarom ben ik zo blij dat je eindelijk met mij komt spelen! Ik ben al zolang eenzaam. Zolang in mijn eentje wachtend op de juiste partner. Ik neem aan dat jij jezelf niet kandidaat stelt?” Waar had ze het in vredesnaam over, waren deze… gedrochten niet genoeg voor haar? Wat zielig nou. Als ik haar vond mocht ze blij zijn met wat ze ooit had.
Ik zweefde constant verder tot ik uiteindelijk een doorgang vond, ditmaal was het weer een lange gang.
“Je bent mij alleen maar aan het irriteren op dit moment, ik weet niet of het zo verstandig is dat te doen, mevrouw… whatever!” Ik zweefde door de gang heen, en merkte op dat dit niet dezelfde gang was als waar ik eerst doorheen vloog, de scheuren in de muren waren anders.
“Nerva is de naam~” Haar stem galmde opnieuw door de gangen en ik werd er alleen maar meer geïrriteerd van.
Ik weet ieder geval haar naam nu… Niet dat ik er nu heel veel mee kon.
“Laat mij bij Shadow! Stop met mij ontiegelijk te irriteren!” Het enige wat dit keer door de ruimte galmde was een irritante lach, dat niet stopte. Dat was iets wat ze echt niet had moeten doen, want nu was ik echt pissig.
Ik liet mijn emoties weer even de baas zijn en spuwde een soort vuur dat constant veranderde van kleur, ik raakte er niet echt iets mee, maar het was een goeie uitlaat klep.
“Waag het om mij nog meer pissig te maken, ik waarschuw je, ik kom je persoonlijk halen en ik schop je in hel, om het vervolgens tien keer over te doen!”
Opnieuw lachte ze vol dat door de gangen galmde, ik wist echt niet hoelang ik dit nog kon volhouden, misschien was ik wel beter af om deze hele tombe te laten verdwijnen.
“I see you, do you see me?” galmde door de gangen, wat bedoelde ze daar nou weer mee? Was ze mij aan het bespieden?
“Laat jezelf gewoon zien.” Ik keek om mij heen naar een uitgang, en in de verte zag ik een donkere plek wat leek op een ingang naar een kamer, en zweefde erop af.
Net voor ik de ingang kon binnenlopen hoor ik een intens hard geschreeuw, dat gevolgd werd door een gebrul. Het was Shadow die zo schreeuwde van pijn…
Ik voelde hoe mijn ziel in drie stukken scheurde, en in nog eens drie stukken toen ik de ruimte eenmaal binnenkwam.
“welkom in mijn domein. Dit is het beste wat je hier zult vinden~”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen