Ik kijk nog eens in de lange spiegel die we aan de buitenkant van mijn slaapkamerdeur hebben gehangen. Het uniform staat me beter dan ik had verwacht. Lanie komt naast me staan en knikt tevreden. ‘Beter als ik verwacht had.’ Mompelt ze, ik laat mijn blik over de slaapkamer glijden. We hebben de muur volgehangen met foto’s, op mijn bureau staan lijstjes met quotes die ik heb verzameld over de jaren. Mijn bed is aangekleed met mijn eigen beddengoed, voor het bed op de grond ligt mijn vertrouwde kleed en rondom mijn bed hebben we lampjes gehangen voor een beetje sfeer. Twee kloppen op de deur laten ons verschrikt opkijken. ‘Dat is vast, Liam.’ Zeg ik met wiebelende wenkbrauwen. Lanie grinnikt een keer en loopt voor me uit naar de deur. ‘Oh, hier ben je! Ik stond net bij je deur.’ De bruinharige jongen kijkt Lanie opgelucht aan. ‘Ja, sorry. Mag dat wel?’ Vraagt Lanie terwijl we de gang op lopen en ik de deur achter me op slot draai. ‘Ja dat mag wel, tot negen uur s’avonds. Dan moet iedereen op zijn eigen kamer zijn en om tien uur moeten de lampen uit. Van af dan loopt er elk uur een bewaker die een rondje door het gebouw maakt.’ We knikken begrijpend en lopen achter hem aan de trappen af. ‘Ik moet waarschuwen dat de leerlingen hier heel nieuwsgierig naar jullie zijn. Er komen niet zo vaak nieuwe leerlingen en al helemaal niet in het midden van het schooljaar.’ Zenuwachtig begin ik te friemelen aan de rand van mijn trui. ‘Het komt goed, Lia. We zijn samen.’ Lanie pakt mijn hand en knijpt een keer bemoedigend. ‘Fijn om te zien dat jullie zo close zijn.’ Zegt Liam, terwijl hij de deur opent van de kantine. ‘Als er iets is of als jullie hulp nodig hebben kunnen jullie mij zoeken, goed?’ Hij geeft ons beide een vriendelijke blik en loopt dan voor ons uit de kantine binnen. Ik laat mijn blik even over de ruimte glijden. Het ziet er uit als een normale school kantine, de ruimte is gevuld met tafels en daar zitten leerlingen aan met de leeftijden van twaalf tot achttien. Één voor één beginnen ze ons op te merken en binnen een paar tellen is de kantine stil en zijn alle blikken op ons gericht. Ik knijp zenuwachtig in Lanie haar hand en aan de trillingen te voelen is ze zelf ook zenuwachtig. ‘Hier kunnen jullie een dienblad pakken en in de rij aansluiten.’ We komen aan bij een lange balie en er staat een korte rij. Liam pakt een dienblad en wij volgen zijn voorbeeld. De meeste blikken zijn nog op ons gericht en geroezemoes is duidelijk te horen. ‘Trek het je niet aan.’ Zegt Liam die mijn zenuwen duidelijk opmerkt. ‘Morgen is het oud nieuws en kijken ze niet meer naar jullie om.’ Ik knik en schraap mijn keel een keer. Was het maar morgen, in de spotlight staan is nou niet bepaald waar ik van hou. Als de kantine juffrouw het eten netjes op ons bord heeft gezet is Liam al naar zijn vrienden gelopen. ‘Kom, Lia.’ Lanie wenkt me naar een lege tafel en samen nemen we plaats. Lanie kijkt zenuwachtig om haar heen en slaat dan haar ogen neer. ‘Het komt goed, Laan.’ De woorden klinken onzekerder dan dat ik ze over wilde laten komen. Lanie knikt een keer, maar ik kan zien dat ze het niet geloofd. ‘Hey! Jullie zijn nieuw toch?’ Een vrolijke stem achter mij doet me nieuwsgierig omdraaien. Een meisje met lang bruin golvend haar en vriendelijke bruine ogen kijkt van Lanie naar mij. ‘Klopt.’ Lanie kijkt verbaast naar het meisje dat bij ons komt zitten. ‘Ik ben Eleanor.’ Zegt ze als ze eenmaal zit. ‘Maak je niet druk om de starende blikken. Nieuwe mensen zijn nou eenmaal interessant.’ Ik knikt begrijpend. ‘Dat kan ik me voorstellen.’ Lanie haalt haar schouders op en prikt een beetje met haar vork in haar eten. Duidelijk geen honger. Door de spanningen denk ik. Ik heb ook een knoop in mijn maag. ‘Ik ben Malia.’ Ik steek mijn hand naar Eleanor uit en enthousiast neemt ze hem aan. ‘Aangenaam.’ Zegt ze, terwijl we onze handen schudden. Ze draait zich naar Lanie en steekt vriendelijk haar hand uit. ‘Lanie.’ Mompelt ze, ze neemt de hand aan en schud hem vriendelijk. ‘Waar komen jullie weg?’ Vraagt ze nieuwsgierig. ‘London.’ Haar ogen worden groot. ‘Dat is zo’n mooie stad. Ik wil er zo graag een keertje heen.’ Ik knik, de zenuwen beginnen wat af te nemen en een kleine lach begint zich te vormen om mijn mond. ‘Het is inderdaad mooi. Druk vooral.’ Ze knikt begrijpend en kijkt een keer om haar heen. ‘Hebben jullie je boeken al?’ Lanie en ik kijken elkaar geschrokken aan. ‘Ik neem dus aan van niet. Zal ik straks even meelopen naar de bieb?’ Vraagt ze vriendelijk. ‘Heel graag!’ Antwoord ik haar dankbaar.

Eleanor is een hele lieve meid en we kunnen het goed met haar vinden. Ze heeft ons wat verteld over haar vrienden en haar vriendje die Louis heet. We lopen door de gangen naar bibliotheek. Lanie en Eleanor zijn druk ik gesprek en ik loop wat stilletjes achter ze aan. De schilderijen op de muren hebben mijn aandacht. Op de meeste staan gebouwen en bossen, op sommigen staan onbekende mensen en op de grootste boven de trappenhal staat de directeur. Hij kijkt streng en alles is helemaal tot in de detail geschilderd. Van zijn snor tot aan de rimpels in zijn ooghoeken. ‘Hey, babe!’ Roept een jongensstem door de gang. Een donkerblonde jongen loopt naar Eleanor en geeft haar een kus op haar wang voor hij zijn blauwe ogen over Lanie en mij laat glijden. ‘Hey, babe.’ Antwoord Eleanor hem, ze pakt zijn hand vast en draait zich naar ons toe. ‘Dit zijn Lanie en Malia.’ De jongen geeft ons een vriendelijke lach en bekijkt ons even van top tot teen. ‘Ik had kunnen verwachten dat je de nieuwe leerlingen onder je hoede zou nemen.’ Hij grinnikt om zijn eigen woorden. Hij steekt zijn hand naar me uit en stelt zich voor als Louis, hetzelfde doet hij bij Lanie. ‘Waar gaat de reis heen?’ Vraagt hij als hij zijn blik weer op Eleanor richt. ‘De bieb, ze hebben hun boeken nog niet.’ Hij knikt begrijpend. ‘Oké, succes daarmee. Ik ga naar de rec, daar wachten Niall en Liam. Kom je daar ook zo?’ Hij kijkt Eleanor afwachtend aan die knikt enthousiast. ‘Mooi.’ Hij geeft haar nog een kus op haar wang, geeft ons een vriendelijke lach en loopt dan de andere kant op. ‘De rec?’ Vraag ik nieuwsgierig. ‘Ja, de recreatiezaal. Daar kun je ontspannen tussen en na je lessen.’ Ik knik, Liam had het ook eens genoemd. Ik had alleen geen idee wat ik me er bij moest voorstellen. ‘Knap vriendje.’ Lanie wiebelt met haar wenkbrauwen en ik kan een lach niet onderdrukken. ‘Ja en hij is zo lief!’ Je kan de verliefdheid horen in Eleanor’s stem. ‘Die Liam is ook knap!’ Zegt Lanie enthousiast, grinnikend rol ik met mijn ogen. ‘Jij vind zoveel jongens knap, Laan.’ Zeg ik, Laan gromt een keer geïrriteerd, maar ik kan een lach niet onderdrukken. ‘Hebben jullie zin om mee te gaan?’ Vraagt Eleanor en ze kijkt ons vragend aan. Lanie knikt hevig. ‘Laten we eerst onze boeken maar halen.’ Zeg ik lachend en duw Lanie vooruit als een teken dat ze door moet lopen.

Een opgeluchte zucht verlaat mijn mond als ik achter Eleanor en Lanie door de gang loop. Luid gegiechel komt uit Lanie haar mond. Ze kan het echt goed met Eleanor vinden, ze lijken wel beste vriendinnen. ‘Wat brengt jullie hier eigenlijk?’ Vraagt ze nieuwsgierig. Lanie slaat haar blik neer en ik knijp even zachtjes in haar schouder. ‘Moeilijke thuis situatie.’ Antwoord ik Eleanor, ze knikt begrijpend. ‘Ik begrijp het. Sorry, ik was even nieuwsgierig.’ Mompelt ze, de ongemakkelijke houden van Lanie maakt duidelijk dat we daar liever niet over praten. Ik haal mijn schouders op en open de deur van het trappenhal. ‘Geeft niet.’ Ze knikt opgelucht en loopt achter Lanie en mij aan de trap af. Als we eenmaal beneden aankomen zijn Lanie en ik buiten adem. ‘Ja, je werkt hier wel aan je conditie met al die trappen.’ Grapt Eleanor en ik hoor een geïrriteerde zucht uit Lanie haar mond komen. ‘Ze heeft een hekel aan gym.’ Antwoord ik Eleanor haar vragende blik. Haar mond maakt een “oh” beweging. ‘Ik heb een hekel aan alles dat met school te maken heeft.’ Mompelt Lanie. ‘En nu woon je op een school.’ Zeg ik grinnikend, ze knijpt haar ogen tot spleetjes en kijkt me waarschuwend aan. Ik hou mijn handen verslagen in de lucht en loop grinnikend achter Eleanor aan die de recreatiezaal in loopt. Met grote ogen kijken Lanie en ik om ons heen. Het is een grote zaal. Op een grote muur hangt een gigantische tv, op de grond er voor staan vier banken naast elkaar en zo gaat dat door met meerdere rijen als een soort thuis bioscoop. Op de andere muur hangen meerdere dartborden, die niet veel worden gebruikt aan de nieuwigheid te zien. Er staat een grote pooltafel met daar boven een hanglamp. Er staan een aantal leerlingen om heen te poolen en te praten. Er staat een grote tafel, waar meerdere leerlingen omheen zitten hun huiswerk te maken. Eleanor loopt voor ons uit naar de banken waar Louis zit met Liam en nog een lichtblonde jongen. ‘Hey jongens.’ Zegt Eleanor enthousiast. ‘Dit zijn Lanie en Malia.’ Liam en Louis geven ons een vriendelijke blik en de lichtblonde jongen staat op en steekt zijn hand naar me uit. ‘Niall.’ Zegt hij als ik hem aanneem. ‘Malia.’ Zeg ik, terwijl ik zijn hand schud. Bij Lanie doet hij hetzelfde en neemt dan weer plaats op de bank. Lanie en kijken elkaar even ongemakkelijk aan en nemen dan plaats op een lege bank voor de jongens. Eleanor gaat naast Louis zitten, die gelijk zijn arm om haar heen slaat. ‘Dus, waar komt iedereen weg?’ Vraagt Lanie, we zitten half gedraaid op de bank om de jongens en Eleanor aan te kunnen kijken en de jongens beginnen voluit over hunzelf te vertellen. ‘Ik kom uit Wolverhampton.’ Begint Liam. ‘Mijn ouders reizen veel voor hun werk en het leek hun beter dat ik hier zit, anders was ik altijd alleen thuis en dat idee vinden ze niet zo fijn.’ Ik knik begrijpend en kijk de rest afwachtend aan. ‘Ik kom uit Ierland. Ik maakte het mijn ouders zo moeilijk dat ze me liever kwijt dan rijk zijn en daarom ben ik hier.’ Zegt Niall schouderophalend. ‘Ik kom uit Doncaster. Ik ben van zoveel scholen getrapt dat het mijn ouders een beter idee leek om mij naar een kostschool te sturen.’ Eleanor geeft hem een kus op zijn wang en de jongen kijkt vol liefde met twinkelingen in zijn ogen naar zijn vriendin. ‘En jij, Eleanor?’ Vraagt Lanie nieuwsgierig. ‘Ik kom ook uit Doncaster, daar kennen Louis en ik elkaar van.’ Ik knik glimlachend. ‘Mijn ouders zijn beide overleden en mijn tante leek het beter dat ik hier heen zou gaan. Aangezien ze geen kinderen heeft of wil en geen idee heeft hoe je kinderen opvoed.’ Iedereen maakt een begrijpend geluidje. ‘En jullie?’ Vraagt Niall, zijn blauwe ogen kijken nieuwsgierig in de mijne. ‘We komen uit London.’ Begint Lanie. ‘Onze vader was ons zat en heeft ons weggestuurd.’ Ik slaak een gefrustreerde zucht. Eleanor kijkt me vragend aan, maar ik wuif het weg. ‘Leuk om jullie te leren kennen.’ Zegt Liam en hij bijt even op zijn lip, terwijl hij zijn blik over Lanie laat glijden. ‘Laan, ik ga naar mijn kamer.’ Zeg ik zacht, Lanie richt haar blik op mij. ‘Laat me raden, je wil het rooster bekijken en alles klaarzetten voor morgen.’ Ik knik en grinnikend geeft ze me een por. ‘Ik blijf nog even. Ik vind het wel gezellig.’ Zegt ze terwijl haar ogen Liam zijn gezicht scannen. ‘Ik kom je morgen ochtend halen voor het ontbijt, goed?’ Ze knikt en geeft me nog een knuffel, voor ik op sta. ‘Fijne avond nog.’ Zeg ik en ik krijg hier en daar een “dag” of “slaap lekker”. Ik loop de kantine uit, richting de trappenhal. Ik ben blij dat we al wat mensen hebben leren kennen. Lanie vermaakt zich duidelijk wel, dus daar maak ik me geen zorgen meer om. Ik word abrupt uit mijn gedachten gehaald als ik tegen iemand aanbots, een harde val maak en met mijn hoofd op de betonnen vloer terecht kom. Een pijnlijke kreun verlaat mijn mond. ‘Sorry.’ Hoor ik een zware hese stem zeggen en een uitgestoken hand komt in mijn zicht. ‘Ik keek niet uit. Ik was zo in gedachten.’ Zegt de stem, terwijl ik de hand aan neem en rustig op sta. Ik wrijf een keer over mijn achterhoofd en voel een pijnlijke bult. ‘Geeft niet, ik was er ook niet helemaal bij.’ Mompel ik en richt mijn blik op de jongen die voor me staat. Twee mooie groene ogen staren bezorgd in de mijne. ‘Gaat het?’ Vraagt hij. Ik krijg mijn mond alleen niet open, bevroren staar ik in zijn groene ogen. Zijn bruine krullen dansen om zijn perfecte gezicht. ‘Zal ik even met je naar de zuster lopen?’ Ik hoor iemand geïrriteerd zuchten en al snel heb ik de controle over mijn lichaam weer terug. ‘Ik.. euh..’ mompel ik, de blik van de jongen word nog wat bezorgder. ‘Het gaat wel.’ Krijg ik uiteindelijk uit mijn mond. Opgelucht slaakt de jongen een zucht en steekt zijn hand voor de tweede keer naar me uit. Verbluft door zijn schoonheid staar ik er een paar tellen naar. Ik schraap mijn keel en neem hem dan blozend aan. ‘Harry, nogmaals mijn excuses ik moet beter opletten.’ Hij lacht zijn tanden bloot en twee kuiltjes vormen in zijn wangen. ‘Malia.’ Mompel ik nog net verstaanbaar. ‘Oh! Jij bent één van die nieuwe zusjes toch?’ Vraagt hij, ik knik en ik hoor iemand zijn keel schrapen achter me. ‘Kan ik je ergens mee helpen, Sabrina?’ Vraagt Harry spottend. ‘Een keelsnoepje of zo?’ Fronsend draai ik me naar het meisje. Ze staat me met een boze blik aan te staren. Ze heeft lang, duidelijk geverfd, blond haar en haar giftige groene ogen staan vol afschuw. Ze doet me denken aan de meisjes op mijn oude school. Van die populaire meiden die zich beter voelen dan anderen en altijd hun best doen om je dag te verpesten. ‘Bedankt voor je hulp, Harry.’ Zeg ik, wanneer ik me weer naar hem heb terug gedraaid. ‘Graag gedaan.’ Zegt hij met een vriendelijke knik. ‘Ik zie je vast wel weer eens.’ Vervolgd hij en ik knik grinnikend voor ik verder loop de trappenhal in.

Reacties (1)

  • Writex83

    Gewoon een jaloerse blondine die het niet kan hebben dat Lia wat aandacht van Harry krijgt. Vast dat ze niet eens echt de vriendin van Harry is, dat ze het zichzelf wijs maakt.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen