Foto bij 3 - Breath slowly in and out

Samen met je moeder wacht je totdat je stiefvader, Wouter, en je broertje, Floris, thuis zijn. Met zijn allen gaan jullie aan tafel zitten en een gevoel van nostalgie overvalt je. Het is te lang geleden dat jij hier hebt meegegeten, dat iedereen thuis was, dat Evan er niet bij was, dat er geen ruzie was; dat alles oké was.
Na het eten help je Floris met opruimen, terwijl je moeder koffie zet.
"Hey Maud," zegt hij ineens, "Waar is Evan eigenlijk?"
Je haalt je schouders op. "Bij Aaron."
"Oh," zegt Floris enkel en hij gaat verder met de vaatwasser inruimen. Je spoelt de borden af en geeft ze zwijgend aan hem aan.
Je weet ergens diep binnen dat Floris het helemaal niet rot bedoelt, maar toch voelt het een beetje ongemakkelijk nu. Als je het laatste bord hebt aangegeven, loop je terug naar de keukentafel, waar je koffie al klaar staat. Je gaat zitten en slaat je handen op de beker heen.
Floris gooit de vaatwasser dicht en schiet voorbij, terwijl hij iets over computeren mompelt. Je schudt lachend je hoofd. Floris was het laatste goede dat uit het huwelijk van jouw ouders gekomen is, maar hij is ook een stukje jonger dan dat jij bent - jij bent nu 23 en hij is 15. Je hebt ook nog een zusje, maar die spreek je eigenlijk niet meer sinds die bij je vader is gaan wonen. Met je vader heb je ook geen contact, maar als je naar Floris kijkt, kan je niet anders dan de gelijkenissen met je vader zien. Je zucht en neemt een slok van je koffie. Een blik op de klok vertelt je dat Sophia hier over een kwartiertje is. Je pakt je koffie op en haalt het pakje sigaretten uit je jaszak. Je jas laat je binnen - het is nog vrij warm buiten 's avonds, ondanks dat het pas april is. Je gaat zitten op de tuinbank en trekt je benen op, zodat je in kleermakerszit eindigt.
Je haalt een sigaret uit het pakje en steekt die op. Je ziet de auto van Sophia aan het eind van de straat verschijnen. Typisch Soof, altijd te vroeg als het niet uitkomt en te laat als ze er op tijd had moeten zijn. Je moeder klopt op het raam en gebaart of je nog een kop koffie wil. Je steekt twee vingers op, als teken dat ze er ook één voor Sophia kan zetten. Je moeder steekt haar duim op en loopt door de keuken in.
Je wacht tot Sophia het erf op draait en haalt dan de envelop met kaartjes uit je broekzak en legt die nietszeggend op het tafeltje in de tuin.
"Hey babe," zegt ze, terwijl ze over het hek klimt.
"Hij kan ook gewoon open," lach je. Sophia haalt haar schouders op. Sinds je moeder hier woont, slingert ze zichzelf over het hek heen, in plaats van dat ze het gewoon open maakt.
"Mam komt zo koffie brengen," zeg je als ze naast je neer ploft. Je pakt je sigaretten op en biedt haar er ook één aan. Nonchalant laat je het pakje tegen de envelop op tafel vallen. Haar blik valt direct op de envelop en ze grist hem van tafel.
"Mag ik?" vraagt ze nog, maar ondertussen heeft ze de inhoud al vast. Ze kijkt je even vertwijfeld aan. "Tokio Hotel?"
Je knikt. "Van mam gekregen. Moeder-dochter uitje."
Een zucht ontsnapt uit Sophia's mond. "Gelukkig. Ik bedoel, superleuk, maar ik ben vooral heel blij dat ik niet mee hoef."
Je schiet in de lach. Dit is één van de dingen die je zo goed kan waarderen van je beste vriendin; haar brute eerlijkheid.
"VIP, hm?" vervolgt ze, "Wat verwacht je moeder? Dat je dan kennis met de band kan maken?"
Je haalt je schouders op. "Dat zei ze, ja. Ik heb me er zelf nog niet in verdiept. Ik heb al jaren niet meer naar die band geluisterd, maar toen ik de kaartjes van mijn moeder kreeg vanmiddag, heb ik de playlist op Spotify aangezet en heel eerlijk, de nieuwe muziek is niet onaardig."
Sophia luistert maar half naar wat je te zeggen hebt. "Found it!" roept ze dan, "Tokio Hotel Melancholic Tour V.I.P. tickets..."
"Wacht," zeg je snel, "Ik weet niet of ik het wel wil weten."
"Geloof me," zegt ze lachend, "Dit wil je weten."
Ze begint voor te lezen wat de VIP upgrade inhoudt, maar stopt dan ineens. "Welke upgrade heb je?"
Je haalt je schouders op. "Geen idee, ik zal het zo vragen. Mam komt toch koffie brengen zo."
Alsof ze jullie gehoord heeft, komt op dat moment je moeder naar buiten met de koffie.
"Hey Soof," zegt ze, terwijl ze de koffie op tafel zet en plaats neemt naast je op de bank.
"Hey Joyce. Wat tof, die kaartjes voor Tokio Hotel!"
Jouw moeder lacht. "Dankjewel. Wil je ook mee?"
"Dat denk ik niet," zegt Sophia, terwijl ze hard nee schudt, "maar ik vroeg me wel af welke upgrade je voor Maud gehaald hebt."
Je kijkt op van je telefoon. "Hoezo voor Maud? We gaan toch samen?"
"Oh, eh, ik geloof dat het de Chill upgrade was ofzo. En je dacht toch niet dat ik met jou samen de upgrade ging doen, lieverd? Ik ga mee voor het concert en dat is het."
"Post Chill upgrade?" vraagt Sophia, en zodra je moeder bevestigend klinkt, leest ze verder: "VIP collector bracelet, preferred entry, Q&A na de show, selfie met de band op jouw telefoon, professionele foto met de band, gesigneerde poster, je komt op TH-TV en je krijgt iets van kleding."
Je kijkt haar met grote ogen aan en je voelt de paniek opkomen. "NO WAY."

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha dit word leuk

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen